Δευτέρα, Ιουλίου 30, 2007
μια ωραία βινεγκρέτ ή απλά Λάδι και Ξίδι

Η -χμ…- συνταγή του μήνα.

Τώρα το καλοκαίρι αλλά και όλο το χρόνο εδώ που τα λέμε, μια βινεγκρέτ είναι ότι πρέπει για να συνοδεύσετε μια σαλάτα, ειδικά πράσινη.
Ρόκες και μαρούλια την λατρεύουν, μερικές φορές και τα ψητά όπως για παράδειγμα μια φέτα ψητό χολιστερινούχο συκώτι.

Καλά, αυτά τα γνωρίζετε.
Το θέμα είναι το ίδιο το λαδόξιδο.

Κατ αρχάς αποτελείται από δύο υλικά που –λιπαρό το ένα, υδαρές το άλλο- ουσιαστικά δεν αναμειγνύονται ποτέ.
Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι με το χτύπημα να αποχτήσουν την μορφή ενός παχύρρευστου και ορεκτικού γαλακτώματος, που διακοσμεί θαυμάσια και ομογενοποιεί την ασύνδετη υφή των πράσινων λαχανικών.
Προσέξτε όμως!
Το γαλάκτωμα, ενώ με το χτύπημα παίρνει την μορφή του, όσο περνάει η ώρα τείνει να διαχωρίζεται στα συστατικά του λόγω διαφοράς ειδικού βάρους.
Μην απελπίζεστε!
Χρειάζεται λίγο ακόμα χτύπημα και λίγο...κανάκεμα για να βρει ξανά την επιθυμητή μορφή του.

Ας πάρουμε τα συστατικά του ένα ένα.
Το λάδι, γλυκό και απαλό, ειδικά άμα δεν έχει υπερβολικά οξέα, είναι ευχάριστο στο στόμα αλλά δεν μπορεί κανείς να το καταναλώσει μόνο του.
Το ξύδι, αψύ και καυτερό, ακόμα και όταν είναι στην μεταμοντέρνα μορφή του μπαλσάμικο, προσθέτει τα χαρακτηριστικά του ευχάριστα, δίνοντας την απαιτούμενη ένταση, αλλά είναι δυσάρεστο από μόνο του.
Μπορείτε να φανταστείτε την μαρουλοσαλάτα σας χωρίς λάδι;
Η γεύση είναι ξερή και ενοχλητική.
Μπορείτε να την φανταστείτε χωρίς ξύδι;
Η γεύση είναι γλυκερή και απωθητική.
Άρα συμπεραίνουμε ότι λάδι και ξίδι σε σοφά υπολογισμένες ποσότητες κάνουν την ισορροπία ασφαλή.
Βέβαια, εγώ θα έλεγα ότι κανένα λαδόξιδο δεν μπορεί να σταθεί χωρίς την προσθήκη ελάχιστου αλατιού, ξέρετε άλλωστε πόσο αγαπάω λίγο αλατάκι στη ζωή μου.
Χωρίς να σημαίνει αυτό ότι θα μπορούσα να ζήσω χωρίς το ξίδι μου και πολύ περισσότερο χωρίς το λάδι μου!
Αλίμονο!

Συνήθως ξεκινάμε την ζωή μας –ή χμ.. την μαγειρική μας διαδρομή- με ζέση και όρεξη. Θέλουμε να φτιάξουμε το τέλειο πιάτο, φακές για παράδειγμα.
Τι θέλουν λοιπόν οι φακές μας εκτός από φακές και νερό;
Θέλουν πολύ λάδι και ελάχιστο ξιδάκι.
Άλλος πάλι θέλει να φτιάξει μια μαρουλοσαλάτα, ή αγγουροσαλάτα.
Αυτές θέλουν αρκετό λάδι αλλά περισσότερο ξίδι.
Άλλος προτιμάει ενα πιάτο με ορεκτικά τουρσιά και ξιδάτες ελιές.
Τούτα εδώ πάλι θέλουν πολύ ξύδι και ελάχιστο λαδάκι για να γλυκάνουν.

Ο καθένας προτιμάει την δική του αναλογία, αυτή που τον κάνει γευστικά –και όχι μόνο- ευτυχισμένο.
Μπορεί βέβαια, περνώντας τα χρόνια, η συνταγή να χαλάσει και οι αναλογίες να ανατραπούν και αυτό όχι πάντα από επιλογή.
Τότε οι φακές πάνε για πέταμα, οι μαρουλοσαλάτες δεν τρώγονται και τα τουρσιά χαλάνε μέσα στο βαζάκι τους.

Προσωπικά, προτιμώ την αναλογία λαδόξιδου που βάζουμε στις σαλάτες.
Περισσότερο λάδι, λιγότερο, αλλά όσο χρειάζεται, ξίδι.
Όχι! Όχι διαχωρισμένα.
Πάντα χτυπημένα καλά σε μορφή γαλακτώματος για να αναδεικνύουν την νοστιμιά το ένα του άλλου -καθόλου δεν μου αρέζει η γλυκερή αλλά ούτε και η ξινή γεύση από μόνες τους-.
Και δεν θα τις έτρωγα τις σαλάτες ποτέ, χωρίς το ένα ή χωρίς το άλλο.

Μόνο που θα προτιμούσα και λίγο -λιγάκι- αλατάκι βέβαια…



To post φτιάχτηκε μετά από προτροπή του φίλου μου του constantinou και τον ευχαριστώ για την ιδέα, όπως και για το ότι με αφήνει να ρίχνω σχόλια-σεντόνια κατά το δοκούν στο Fatal Car , όπου αναπτύσσει την Αισθηματική Αυτοκινητιστική Νουβέλα του.

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 12:57 π.μ. | Permalink | 22 comments
Πέμπτη, Ιουλίου 26, 2007
10 και σήμερα

εδώ;

εδω;

εδώ;

όχι! όχι! όχι

ναι!
εδώ!
10 και σήμερα...
σχεδόν μισός αιώνας ακόμα

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 5:48 μ.μ. | Permalink | 26 comments
Σάββατο, Ιουλίου 21, 2007
...and the huge alien caught the ball

Κατάλληλο.
Επιθυμητή η γονική συναίνεση


O λαός των Μπλίνχ το είχε πάρει απόφαση.
Ο πλανήτης τους ο Μπλινχακι, δεν τους χώραγε πια.
Έπρεπε να βγουν στις εσχατιές του διαστήματος για να βρουν καινούρια πατρίδα.
Την τεχνολογία την είχαν.
Τους πήρε μόλις 20 περιστροφές του πλανήτη τους γύρω από το διπλό άστρο που τους πρόσφερε την ενέργεια του και το φως της ζωής.
Και τα διαστημόπλοια που έφτιαξαν ήταν μνημειώδη!
Ολοστρόγγυλα, τεράστια, τόσο που χωρούσαν ολόκληρες πόλεις μέσα τους.
Αυτάρκη, με τις καλλιέργειες τους, και τα ανακυκλούμενα νερά τους, με απεριόριστα αποθέματα ενέργειας που αντλούνταν από κάθε άστρο που προσπερνούσαν.
Γυαλιστερά, συμμετρικά και αισθητικά τέλεια, μετέφεραν τους επιβάτες και τις ζωές τους, χαρίζοντας στο σύμπαν την καλόγουστη αισθητική τους.






Τα διαστημόπλοια των Μπλίνχ ταξίδεψαν στο διάστημα για πολύ καιρό. Χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες περιστροφές του πλανήτη τους γύρω από το διπλό άστρο τους. Ευλαβικά και νοσταλγικά φρόντιζαν τα ρολόγια τους να δείχνουν πάντα στάνταρτ ώρα Μπλινχάκι.
Μέσα τους, οι ίδιοι οι Μπλίνχ έζησαν, μεγάλωσαν τα παιδιά τους, τα παιδιά τους έκαναν τα δικά τους παιδιά, η ζωή συνεχίστηκε για πάρα πολλές γενιές, οι ιπτάμενες αποικίες, ανέπτυξαν την επιστήμη και την τεχνολογία τους, τις τέχνες και τα γράμματα, πρόκοψαν.
Όλα αυτά τα χρόνια τα διαστημόπλοια τους δεν είχαν βρει ούτε ένα κόσμο που να πληροί τις προϋποθέσεις για αποικισμό.
Αλλά οι Μπλίνχ είναι ένας λαός με υπομονή.
Η ανώτερη δύναμη δεν θα τους άφηνε στο έλεος του ψυχρού διαστήματος και των καλοφτιαγμένων μεν, αλλά εξ ίσου ψυχρών μεταλλικών ιπτάμενων αποικιών τους.

Ώσπου ένα πρωινό κατά τις 9:00 –σε στάνταρ Μπλινχιανη ώρα- τα εξειδικευμένα όργανα της ναυαρχίδας που ανέλυαν ενδελεχώς τα στοιχεία κάθε πλανήτη, ανακάλυψαν μια πολλά υποσχόμενη περίπτωση.
Ο Τρίτος πλανήτης ενός πλανητικού συστήματος, ωραία και συμμετρικά ανεπτυγμένου στο διάστημα, είχε τα εχέγγυα μιας καλής περίπτωσης για τον σκοπό τους.
Μπαίνοντας στο ηλιακό σύστημα, αφού προσπέρασαν μερικούς σκοτεινούς άδειους πλανήτες, έναν άλλο άκρως διακοσμητικό, με υπέροχους δακτυλίους γύρω του, ένα τεράστιο αέριο γίγαντα που δεν προσφερόταν ούτε για την περιβόητη και τρομακτική Κόλαση που η υπέρτατη δύναμη υποσχόταν στους κακούς, και ένα βρωμερό σκονισμένο πλανήτη στο κόκκινο της σκουριάς, τελικά έφτασαν στον προορισμό τους.
Ο πλανήτης φαινόταν από μακριά σαν μια υπέροχη σφαίρα στο διάστημα χρώματος μπουρμπουλί.
Το οποίο ήταν και το αγαπημένο χρώμα των Μπλινχ.
Ήταν επίσης τεράστιος.
Οι μηχανές των αποικιών έκαναν τις απαραίτητες μανούβρες για να πλησιάσουν την επιφάνεια.
Στην σκοτεινή πλευρά του πλανήτη είδαν πολλά φώτα δείγμα προφανώς ύπαρξης νοήμονος ζωής και τεχνολογίας, αλλά κάποιοι από τους Μπλινχ επέμεναν ότι επρόκειτο για πυγολαμπίδες –κοινώς κωλοφωτιές- επικίνδυνο είδος υπό εξαφάνιση στο πλανήτη τους, που ωστόσο οι παλιοί ακόμα μιλάγανε γι αυτές.

Αυτή είναι η φωτο της Νερίνας


Τελικά η δεύτερη άποψη επικράτησε και αποφάσισαν να προσεδαφιστούν στο φωτεινό μέρος του πλανήτη.
Διάλεξαν μια περιοχή με έντονο μπουρσουφαλί χρώμα.
Τα γιγαντιαία τους διαστημόπλοια κατέβηκαν απαλά και αθόρυβα προς την επιφάνεια.
Σε κάθε φινιστρίνι των σκαφών από ένας μπλινχιανός παρακολουθούσε την διαδικασία εκστατικά.
Με τα τρία από τα εφτά μάτια τους γουρλωμένα από την έκπληξη – τα άλλα τέσσερα παρακολουθούσαν μην κάνουν καμιά ζημιά τα μικρότερα παιδιά- έβλεπαν τα τεράστια δάση να πλησιάζουν, Τα δέντρα ήταν τόσο μεγάλα που μέσα τους ένα ολόκληρο διαστημόπλοιο τους ίσα ίσα που θα διακρινόταν.
Σε κοντινή απόσταση τεράστιοι άσπροι όγκοι που έμοιαζαν σχεδόν ζωντανοί, γέμιζαν τον ορίζοντα. Κινούνταν σε απίστευτα αργή κίνηση πάνω από τα δέντρα και τα έκοβαν με τεράστια ευκολία με εργαλεία που διέθεταν στην μια τους άκρη.
Ωστόσο ήταν τόσο αργοκίνητα που δεν τους φόβισαν καθόλου.


Αποφασίστηκε να προσεδαφιστεί πρώτα η ναυαρχίδα για να γίνουν οι απαραίτητοι πρώτοι έλεγχοι.
Τα υπόλοιπα σκάφη παρέμεναν σε αρκετή απόσταση, μέσα όμως στην ατμόσφαιρα του πλανήτη.
Οι πρωτοπόροι, ακούμπησαν απαλά ανάμεσα στα τεράστια δέντρα. Μετά έγιναν οι απαραίτητοι σχολαστικοί έλεγχοι σε θερμοκρασία, υγρασία, ατμόσφαιρα, έδαφος και θρεπτικά συστατικά, και σε όλα όσα είναι απαραίτητα για την επιβίωση του είδους, πριν οι ίδιοι οι Μπλινχ αποβιβαστούν.
Όλα αυτά πήραν πολύ χρόνο βέβαια, τουλάχιστον ένα Μπλινχιανό μήνα, οι Μπλινχ είναι γνωστοί για την μεθοδικότητα με την οποία κάνουν τις δουλειές τους.

Εκείνο το πρωί της 3ης μέρας του 72ου μήνα στο στάνταρ Μπλινχιανό ημερολόγιο τίποτα δεν προμηνούσε τις εξελίξεις.
Εκεί που είχαν τελειώσει το πρωινό τους και ετοιμάζονταν να ανοίξουν την κεντρική είσοδο για να πάει ο καθένας στις δουλειές του, από την ηλιοροφή της ναυαρχίδας, εκεί που ήταν το κεντρικό πάτιο αφιερωμένο στην ξεκούραση, και την διασκέδαση, είδαν να κατεβαίνει από τον ουρανό ένα τεράστιο αντικείμενο με πέντε προεξοχές από τις οποίες η μία ήταν αντικριστά στις υπόλοιπες τέσσερις.
Μόλο που η ταχύτητα που τους πλησίαζε ήταν αξιοσημείωτα πιο μεγάλη από την αντίστοιχη των άσπρων όγκων που έκοβαν τα δέντρα λίγο πιο μακριά, ωστόσο για τα Μπλινχιανά μέτρα ήταν σχετικά μικρή.
Πάλι συσκέφτηκαν στην ναυαρχίδα, και αποφάσισαν να περιμένουν λίγο.

Και πόσο λάθος έκαναν στην απόφαση τους!

Το τεράστιο αντικείμενο με μια πολύ απότομη κίνηση, ακόμα και για τα Μπλινχιανά μέτρα, κουκούλωσε την ναυαρχίδα και αισθάνθηκαν να ταρακουνιούνται πιο πολύ και από τότε που έπεσαν στο vortex, στις παρυφές του προηγούμενου γαλαξία.
Ταυτόχρονα ένας τρομαχτικός θόρυβος ακούστηκε και τα εξειδικευμένα μηχανήματα του σκάφους τον κατέγραψαν αναλυτικά.
Η κίνηση συνεχίστηκε για πολύ και όταν τελικά σταμάτησε σε 20 στάνταρ Μπλινχιανές ώρες, οι τεχνικοί μπόρεσαν να συμπυκνώσουν τον μακρόσυρτο ήχο και να ακουστεί περίπου σαν ήχος φωνής, με ακαταλαβίστικο περιεχόμενο.
Οι τεχνικοί άρχισαν αμέσως δουλειά για να ερμηνεύσουν το φαινόμενο.
Από τα ηχεία των μηχανημάτων της ναυαρχίδας ακουγόταν ξανά και ξανά:

ma-ma-na-to-vri-ka-to-ba-la-ki-tis-thi-as-ra-lus-
e-do-e-do-di-pla-sto-kriari

Παύση. Διαφορετικό ηχόχρωμα.

na-sia-a-se-ka-to-a-fto-to-pra-gma-den-i-ne-di-ko-sou-
o-xi-pe-di-mou-min-to-pe-tas-sto-kri-a-ri-
e-la-na-to-pa-me-stin-a-na-ki-klo-si

Για να καταλάβετε την δραματική συνέχεια και το τέλος της ιστορίας μεταφράζω εδώ τους ήχους που άκουσαν οι φουκαράδες οι Μπλινχ, λιγο πριν το τραγικό τέλος της κραταιάς ναυαρχίδας τους!

"Μαμά!
Να! το βρήκα το μπαλάκι της θείας Ραλούς!
Εδώ, εδώ, δίπλα στο κριάρι!"

Παύση. Με διαφορετικό ηχόχρωμα που δηλώνει σαφώς : -σκασμένο, άμα σε πιάσω στα χέρια μου...-

"Νάσια!
Ασε κάτω αυτό το πράγμα!
Δεν είναι δικό σου!
Οχι! Οχι! Μην το πετάς στο κριάρι!
Ελα να το πάμε στην ανακύκλωση!




--------------------
Η νερίνα μου έκανε την τιμή να γράψει όχι ένα, αλλά τρία κείμενα με αφορμή μια φωτογραφία μου. Και μάλιστα σε άψογο δεκαπεντασύλλαβο!
Εδώ, εδώ και εδώ η δική της φωτό.
Ε! μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό να της χαρίσω μια απάντηση;
Δεν μπορούσα!

Ετικέτες , ,

 
posted by ralou at 12:37 π.μ. | Permalink | 40 comments
Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007
Laughing Out Loud
Σέρνω τα πόδια μου.
Είναι σαν να περπατάω μέσα σε ένα παχύρρευστο υγρό.
Η απόσταση από το γραφείο μου μέχρι το φωτοτυπικό στο διπλανό δωμάτιο, σήμερα, απέχει περίπου 70 χιλιόμετρα –ανηφόρα-.
Είναι το δεύτερο κύμα ζέστης του καλοκαιριού.
Συνήθως αντέχω με θάρρος το πρώτο, αλλά το δεύτερο με βρίσκει με αναλωμένες όλες τις δυνάμεις μου.
Πόσο μάλλον που φέτος το πρώτο ήλθε τόσο νωρίς.
Στην διαδρομή προς το φωτοτυπικό, κάπου εκεί προς τα διόδια της Μαλακάσας, ο συνάδελφος με φωνάζει να δω κάτι στον υπολογιστή του.
Είναι αυτό:




Εχετε δει ξανά μωρό να γελάει έτσι τρανταχτά;
Γελάω και εγώ μαζί με το μωρό.
Το δικό μου αντίστοιχο του "τρανταχτά", σήμερα,
είναι ένα τράνταγμα των ώμων και ένα ρουθούνισμα.
Βγάζω τις φωτοτυπίες και τις κρατάω στο χέρι.
Χριστέ μου!
Καίνε κι αυτές!
Επιστροφή, άλλα 70 χιλιόμετρα. Και ΔΕΝ είναι κατηφόρα.
Όλοι οι δρόμοι ανηφορίζουν σήμερα.
Μέχρι το πρώτο πρωτοβρόχι, θα ανηφορίζουν.
Ξεκινάω σιγά σιγά.
Το "Τρελοκόριτσο" με περιμένει ημιτελές.
Το ίδιο και το "Λαδόξιδο" η χμ… συνταγή του μήνα.
Έχω να ψάξω στο ΝΕΤ φωτογραφίες με βρακάκια –ξέρεις εσύ ;) -


lol lol lol

...

Οι διακοπές είναι ακόμα μακριά …

Ετικέτες

 
posted by ralou at 10:04 π.μ. | Permalink | 17 comments
Κυριακή, Ιουλίου 15, 2007
Αγαπημένος Βορράς, Καυτός Νότος
Αγαπητή Ralοu,

Έλειωσαν πια τα χιόνια γύρω από το σπίτι, είναι χαρά θεού να βλέπεις τα βουνά γύρω να πρασινίζουν.







Κάτι τέτοιες μέρες ευχαριστώ την τύχη που με έριξε σ αυτήν την άκρη του κόσμου.
Είναι όταν θυμάμαι τα παράπονα σου για τον απέναντι τοίχο που βλέπεις από το παράθυρο σου άμα ξυπνάς και εγώ βλέπω όσο κομμάτι οργιώδους βλάστησης μου επιτρέπει το στενό παράθυρο μου.
Τι κρίμα εσείς να συνηθίζετε μεγάλα τζαμένια ανοίγματα στα σπίτια σας για να βλέπετε τοίχους και εμείς μικροσκοπικά για να μας κόβουν την θέα των βουνών...

Φέτος βάψαμε το σπιτάκι που μένω κατακόκκινο.
Όταν βλέπεις από μακριά το χωριό μοιάζει με ένα κόκκινο κουμπί στην πράσινη φορεσιά μιας ντόπιας χωριατοπούλας.
Μου λες πως τα σπίτια σας είναι άσπρα που γκριζάρουν σιγά σιγά από την κάπνα και τα καυσαέρια. Εμείς εδώ το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένα κουμπί για να σπάμε την πράσινη κυριαρχία.
Το πρωί άνοιξα την πίσω πόρτα, ξέρεις εκείνη που βλέπει στην λίμνη.
Μπορεί να μην είναι το υπέροχο γαλάζιο Αιγαίο σας -Αχ! Οι περσινές διακοπές ...- αλλά έτσι που την κοίταζα, μα το θεό, έμοιαζε με λιωμένο γυαλί, που η διάθλαση του φωτός του δίνει όλες τις αποχρώσεις του γαλαζοπράσινου.
Όταν κολυμπάω καμιά φορά –όχι συχνά, τα νερά έρχονται από τα λιωμένα χιόνια και είναι παγωμένα- το χρώμα αλλάζει καθώς βλέπεις την αντανάκλαση του βουνού στο νερό. Γίνεται πράσινο, καμβάς να ζωγραφιστούν οι καφετιές, κόκκινες και λευκές αντανακλάσεις των αντικειμένων.

Ξέρω, ότι στη φωτογραφία που σου στέλνω, αφού χορτάσουν τα μάτια σου, πιο πολύ απ΄ όλα θα σου λείψουν οι υπόλοιπες αισθήσεις.
Είμαι βέβαιη ότι θα ήθελες να μυρίσεις την μυρωδιά των δέντρων που φέρνει ο αέρας που γλύφει τις πλαγιές, και των πλεούμενων που ακουμπάνε στην άκρη της λίμνης.
Να ακούσεις τον ήχο του νερού που πέφτει από ψηλά –τι κρίμα, την μουσική του δεν την εκτιμάμε εμείς εδώ, το αυτί δεν την ξεχωρίζει πια, ο ήχος της έχει ενσωματωθεί στους ήχους της καθημερινότητας μας.
Να μιλήσεις με τους γερακαετούς και τους σπουργογέρακες που μας επισκέπτονται καμιά φορά, σπάνια πια, χάνονται κι αυτοί σιγά σιγά ακόμα και από τον μικροσκοπικό επίγειο παράδεισο μας. Να ακούσεις το σφύριγμα τους να αντηχεί διαπεραστικό στις πλαγιές του βουνού.
Είναι σαν να σε βλέπω να επιθυμείς να ακουμπήσεις –τι λέω! να κυλιστείς!- στο χορτάρι και να βυθίσεις την άκρη ενός ξυπόλυτου ποδιού στην άκρη του νερού ακόμα κι αν επιπλέουν κομμάτια πάγου μέσα του.
Και σίγουρα θα τρελαίνεσαι που δεν μπορείς να περπατήσεις με τις ώρες δίπλα στην ακρολιμνιά, ένα πρωινό -ελαφρά μουντό, χωρίς τον ήλιο που μισείς-

Δεν βαριέσαι φίλη ralou!
O καθένας μας επιθυμεί ότι του λείπει.
Εγώ μόλις κλείνω τα μάτια μου, ονειρεύομαι κυκλαδίτικο νησί στο υπέροχο γαλάζιο Αιγαίο σας -Αχ! Οι περσινές διακοπές ...-
Με τις πέτρες να αντανακλούν το δυνατό φως και τις θάλασσες και τους αέρηδες και τις μεγάλες ροζιασμένες ελιές και τους αγκαθωτούς θάμνους με τους κοκκινωπούς νόστιμους καρπούς–πως τους λένε, δεν θυμάμαι- και τα χωράφια με το κιτρινισμένο χορτάρι και τα λευκά εκκλησάκια μέσα στην εξοχή.
Και τις μυρωδιές από τα απογευματινά ουζάκια και την αφή της άμμου μέσα από τα δάχτυλα μου και την γλύκα των άσπρων σύκων και τους ήχους από τα κύματα το βράδυ πριν με πάρει ο ύπνος.



Χαιρετίσματα από εδώ στον κρύο Βορρά, στον ζεστό σας Νότο!

Η φίλη σου Ingrid



Νερίνα!
Catch the ball!
Catch the ball είπα!
Αρκετά ξεκουράστηκες/τεμπέλιασες.
Άντε! Κυκλαδίτικο τοπίο σου έβαλα, ελιά, κίτρινα θερινά χωράφια, εκκλησάκι. ΖΕΣΤΗ!
Δεν φαντάζομαι να μην σου αρέσει...
;)


--------------
Την φωτό του Βορρά μου την έστειλε η zouzouna, για να γράψω κάτι γι αυτήν, χωρίς να ξέρει ότι ουσιαστικά εικονογραφεί τις ιδανικές καλοκαιρινές διακοπές μου. Και όχι μόνον.
Thenx φιλενάδα!




Ετικέτες

 
posted by ralou at 7:49 μ.μ. | Permalink | 29 comments
Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007
αλάτι και πιπέρι
Τo πολύ αλάτι κάνει κακό στην υγεία!
Αυτό το ξέρουμε όλοι!
Λίγο πάλι, αφήνει τα φαγητά άνοστα.
Το πιπέρι, είναι μια ολωσδιόλου άλλη υπόθεση.
Λίγο, πρσθέτει -την ζητούμενη- γευστική ένταση.
Πολύ τσουρουφλίζει την γλώσσα και όχι μόνο.

Χμ ... καλά!

Μόνο...
Έχεις πάει σε παραλιακό επαρχιακό ταβερνάκι, μήνα Νοέμβριο, που βαράει μύγες και ανοίγει μόνο μεσημέρια Κυριακής;
Πάνω στα τραπέζια υπάρχει αλατιέρα.

Σου φέρνουν την σαλάτα σου και πάς να την αλατίσεις.
Όμως το αλάτι δεν πέφτει. Έχει πετρώσει μέσα στο δοχείο από την υγρασία, μαζί με ρύζια που έχουν ρίξει για να το διατηρούν ρευστό.
Κουνάς την αλατιέρα πάνω από την σαλάτα και δεν βλέπεις να πέφτει τίποτα.
Απλώνεις την παλάμη σου και κοιτάς αν πέφτει αλάτι.
Μπα, 4-5 κρύσταλλοι ξυπνάνε από την χειμερία νάρκη τους και σου κάνουν την χάρη.
Άντε άλλοι 4-5 στο δεύτερο τίναγμα.
Απελπισμένος ρίχνεις τους δέκα κρυστάλλους μέσα στη σαλάτα, κάνεις την ανάγκη φιλοτιμία και την τρως μισο αλατισμένη / μισο ανάλατη, ανάλογα από ποια σκοπιά το βλέπεις το πράγμα.
Όσο μασουλάς αγριοκοιτάζεις την αλατιέρα που ξεδιάντροπα αρχίζει να σου τσαμπουνάει ότι, "τι να κάνει κι αυτή που έχει ένα σωρό δουλειές και δεν προλαβαίνει να σου κάνει την χάρη".

Η που σου λέει αγενώς ότι "τι το 'θελες και την έβγαλες από την βολή της,–η χειμερία νάρκη που λέγαμε- αυτή δεν δίνει δεκάρα για την δική σου γευστική καλοπέραση".
Και όχι τίποτα άλλο αλλά είναι τόσο πειστική που σε κάνει να νοιώθεις είτε ενοχές, είτε ανασφάλεια, που την βάζεις στον κόπο.
Εν τω μεταξύ η σαλάτα έχει τελειώσει και περιμένεις να έρθουν οι τηγανιτές πατάτες.
Όσο περιμένεις αναρωτιέσαι αν αξίζει να τις φας μισο αλατισμένες / μισο ανάλατες ανάλογα από ποια σκοπιά το βλέπεις το πράγμα.
Ρίχνεις το βλέμμα στα διπλανά τραπέζια μην τυχόν σε κάποια άλλη αλατιέρα είναι λιγότερο πετρωμένο το αλάτι.
Από ότι φαίνεται και στα διπλανά τραπέζια όλοι έχουν το ίδιο πρόβλημα.
Μπαϊλντισμένοι από την δική τους πετρωμένη αλατιέρα ελπίζουν ότι η δική σου θα είναι λιγότερο ναζιάρα.


Οσο για την πιπεριέρα, όπως είπα, είναι μια άλλη υπόθεση.
Το πιπέρι άμα έχει ξεθυμάνει, δεν προσθέτει τίποτα στη γεύση.
Κι αν ρίξεις πολύ, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχεις στομαχικές διαταραχές το απόγευμα...

Μπα!

Το πρόβλημα δεν είναι από ότι φαίνεται στις αλατιέρες, ούτε στις πιπεριέρες.
Το πρόβλημα είναι σε σένα που θέλεις πολύ αλάτι και πιπέρι στα φαγητά σου.


Πράγμα που δεν είναι καθόλου καλό για την υγεία βέβαια!

Ετικέτες

 
posted by ralou at 12:21 μ.μ. | Permalink | 35 comments
Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007
τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους!


Κοιτάτε να δείτε τι έπαθα:

Τόσο καιρό τώρα είχα στο μυαλό μου να αλλάξω το template του blog.
Στο Alter ego, είχα διαλέξει ένα απ΄την pannasmontata, μόνο και μόνο για να μην γράφω τον κώδικα από την αρχή και το ρετουσάρισα στα χρώματα και στα background.
Κοτσάρισα και την φωτό του πορφυρογέννητου να κοιτάει το φεγγάρι και όλα ωραία και καλά.
Σε τούτο όμως το μπλόγκ, είχα κολλήσει.
Είμαι πλάσμα της συνήθειας και δύσκολα αποχωρίζομαι κάτι που έχω ζήσει μαζί του τόσο καιρό.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι είχα βαρεθεί το ροζουλί προκατ template του blogger και έψαχνα παντού για καινούριο.
Είχα καταλήξει σε δύο templates της pannasmontata προσπαθούσα να διαλέξω αυτό που θα ταίριαζε περισσότερο στα γούστα μου, για να χρειαστούν όσο το δυνατόν λιγότερες αλλαγές
Το κακό ήταν ότι το πρώτο, αυτό με τον νυχτερινό ουρανό που μου άρεσε είχε μερικά τεχνικά προβλήματα όσο αφορά την απεικόνιση των σχολίων, ενώ το δεύτερο, με την θάλασσα, όχι.


Σήμερα το πρωί πήρα την απόφαση να κάνω κάτι γι αυτό και τύπωσα τον κώδικα και των δύο για να εντοπίσω το πρόβλημα. Δέκα σελίδες το καθένα παρακαλώ.
Από καθαρή τεμπελιά βέβαια.
Τι ήταν να κάτσω στο front page και να φτιάξω στην σελίδα όπως ακριβώς την ήθελα.
- that’s what I do for a living -
Απλά βαριόμουν να κάθομαι να βρίσκω τις παραμέτρους που καλούν τα ποστ, τις επικεφαλίδες και τα υπόλοιπα στοιχεία που αποθηκεύει ο blogger.
Με τις πρώτες πρωινές ώρες λοιπόν, που συνηθίζω να δουλεύω το μπλόγκ, άπλωσα τις 20 τυπωμένες σελίδες του κώδικα και βρήκα το πρόβλημα.
Επίσης άνοιξα στο notepad τους κώδικες των δύο templates για να κάνω την ... χαρτοκοπτική.
Ήταν υπόθεση λίγων λεπτών για να προσθέσω τις γραμμές που χρειάζονταν και να μεταφέρω το HTML στο blog.

Και τι κάνει ένας ευσυνείδητος προγραμματιστής πριν αλλάξει τον παλιό κώδικα;

Παίρνει ένα πλήρες backup του παλιού!

Επειδή λοιπόν και εγώ είμαι μια ευσυνείδητη (και... παλιά) προγραμματίστρια έκανα ακριβώς αυτό.

Πήρα backup!
Χμ! Μια κουβέντα είναι αυτή!
Μέσα σε ένα κομφούζιο από ανοιγμένα παράθυρα στην οθόνη, με τα δύο καινούρια templates, το τελικό καινούριο, τον blogger ανοιγμένο δύο τρεις φορές για ευκολία και το e-radio που έπαιζε μουσικούλα, η ζημιά έγινε.
Αντί να αντιγράψω το παλιό template σε text file και να το αποθηκεύσω, αποθήκευσα χωρίς να το καταλάβω μερικά άσχετα κομμάτια κώδικα.
Έβαλα και όνομα αρχείου old_beloved_template.txt και άρχισα να φτιάχνω τα γραφικά για να ολοκληρωθεί η δουλειά.

Στις 2:30 ανακάλυψα ότι το μπλογκ είχε αποθηκευμένο το νέο template, από το οποίο βέβαια έλειπαν τα πάντα ενώ το παλιό είχε πάει στον παράδεισο των χαμένων γραμμών κώδικα.
Links
Blogroll
Scriptάκια
Ρολόι
Κατηγορίες φίλων με τις γατοφωτό τους
Στατιστικά
Το μπανεράκι των brights
Oι on line users

Όλα! Όλα! Όλα! Είχαν χαθεί...

Και καθώς μετά την πρόσφατη ίωση του υπολογιστή δεν είχα βάλει στα Αγαπημένα του explorer κανένα από τα παλιά links μου ήρθε και έδεσε το πράγμα.
Μετά τον πλήρη πανικό και μερικές ολωσδιόλου αταίριαστες με την εικόνα και την ηλικία μου βρισιές, που τις ξεστόμισα ωριόμενη ως νταλικέρης, ξύπνησε ακόμα και ο Πορφυρογέννητος που κοιμόταν μακάρια δίπλα μου.
Ο καλός μου επίσης.
Σίγουρα και οι γείτονες.
(Συγνώμη καλοί μου άνθρωποι, αλλά έχασα τον έλεγχο)

Δυο τσιγάρα και μισό λεξοτανίλ αργότερα, θυμήθηκα ότι ίσως να έχω ένα backup στο γραφείο.
Ησύχασα κάπως, και λέω «κάπως» γιατί μέχρι την Δευτέρα που θα το επιβεβαιώσω τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Σε περίπτωση που δεν υπάρχει, προβλέπω να περνάω την επόμενη εβδομάδα συλλέγοντας από την αρχή τα λινκ σας –ευτυχώς βρίσκονται από τα σχόλια των ποστ –
Full time job!

Τουλάχιστον το νέο template μ’ αρέσει και ελπίζω σιγά σιγά να κουστουμιάσω τα γραφικά. Τι στο καλό! Ούτε μια almost dark cat να μην έχει;

----
Πάντως έκανα μία και μόνο αλλαγή στον υπότιτλο.
Έβαλα την ατάκα της zouzounas για την πρώτη μου άσπρη τρίχα που πολύ μου άρεσε!

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να φερω μπροστά, το σχόλιο του Αθεόφοβου.
Το τι γέλιο έκανα μόλις το διάβασα δεν λέγεται!
Και έχει και δίκιο ο άτιμος!


At Σάββατο, Ιούλιος 07, 2007 4:02:00 μμ, αθεόφοβος

Μου θύμισες την πρόσφατη διαφήμηση που ο πατέρας δίπλα στην κόρη του που είναι άρρωστη πλέον στο κρεβάτι σαν και σένα ,γιατί έχει χάσει όλα τα αρχεία στο κομπιουτερ και του εξηγεί με την σαφήνεια που εξηγείς και σε μας τους άσχετους τι πατάτα έκανες,
-Το είπες της μάνας σου;

Ετικέτες

 
posted by ralou at 4:40 π.μ. | Permalink | 14 comments
Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007
...βρε ηλίθια, πρώτη άσπρη τρίχα...!

Γιατί μικρή μου;

Γιατί εμφανίστηκες ξαφνικά;
Που πας μόνη και πρωτοπόρος ανάμεσα σε αδελφές καφετιές και γυαλιστερές;
Κοίτα γύρω σου, κοίτα πόσο παράταιρη είσαι.
Ασπριδερή, θαμπή, κακοσουλούπωτη.
Τι θες να δηλώσεις και εμφανίστηκες δηλαδή;
Ότι πέρασαν τα χρόνια και η επίφαση της νεότητας δεν παίζει πια;
Γιατί μου χαλάς το παραμύθι δηλαδή;
Και είσαι και μονάχη σου!

Και τι νομίζεις πως θα σε αφήσω εκεί μπροστά φάτσα φόρα να κάνεις την δήλωση σου, όποια κι αν είναι αυτή;
Να τώρα παίρνω τα σύνεργα.
Πρώτα ψαλιδάκι μικρό, θα σε ψαλιδίσω στην ρίζα να μην φαίνεσαι.

Τι;!
Θα ξαναμεγαλώσεις;
Θα σε ξεριζώσω να μάθεις!

Τι;!
Θα φυτρώσεις πάλι πιο δυνατή;
Χα! Έρχονται τα μεγάλα μέσα.
Θα σε καμουφλάρω επιδέξια. Να τα μπουκαλάκια με βαφές από φυτικά συστατικά χωρίς αμμωνία.
Μην χαλάσουμε και την καλοπέραση των υπόλοιπων φρόνιμων αδερφάδων σου.
Απαλά-απαλά θα σας λούσω όλες μαζί με αυτή την σιχαμερή μαυριδερή πάστα και σε 25-30 λεπτά θα βγείτε όλες μαζί ομοιόχρωμες και γυαλιστερές και συ κακομοίρα μου άντε να φανείς ανάμεσα τους.

Τι;!
Θα βγαίνει η ρίζα σου πάντα άσπρη;
Ε λοιπόν θα μάθω να ζω με τα μπουκαλάκια με βαφές από φυτικά συστατικά χωρίς αμμωνία! Τι νόμισες ότι θα αφήσω στα χέρια σου την ψυχική μου ηρεμία;

Τι;!
Ολοι έχουν άσπρες τρίχες και από πολύ μικρότερη ηλικία;

Και λοιπόν;

Το ότι δεν είχα ούτε μία στο κεφάλι μου, ήταν το δικό μου αντισταθμιστικό όφελος...!
Το δικό μου, μ ο ν α δ ι κ ό, αντισταθμιστικό όφελος σε όλα τα άλλα,
βρε ηλίθια, άθλια, μικρή, πρώτη ά σ π ρ η τρίχα!
...!



 
posted by ralou at 5:07 μ.μ. | Permalink | 54 comments
Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007
Ε. Μ. Λ.

Ενα παράξενο κείμενο σήμερα στο Αlter Ego.
Μέσα από την παράξενη διάθεση που είμαι αυτές τις μέρες.
Μην προσπαθήσετε να το αποκρυπτογραφήσετε.
Πιθανόν, για σας, να Είναι Μόνο Λέξεις...

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 1:22 μ.μ. | Permalink | 2 comments
usefull  View My Public Stats on MyBlogLog.com