Τετάρτη, Απριλίου 30, 2008
94 Πρωτομαγιές
-Τον κύριο Βούλγαρη, παρακαλώ
-Ο ίδιος
-Κύριε Βούλγαρη να σας κάνω μια ερώτηση; Πόσων χρονών είστε;
-Ενενήντα τριών κορίτσι μου.
-Μάλιστα! Κύριε Βούλγαρη, θα πεθάνετε σε επτά μήνες!
Κλικ

-Ναι…. Ναι… ποια είσαι, τι θέλεις;

Ιούνιο του 2007, ο πατέρας έλαβε αυτό το τηλεφώνημα.
Η κακοήθης γυναίκα που του μίλησε –δεν ακουγόταν σαν μικρό κοριτσάκι που κάνει φάρσες- του έκλεισε το τηλέφωνο πριν σβήσει ο ήχος της προειδοποίησης, προς μεγάλη απογοήτευση του πατέρα που, δεν ήθελε και πολύ να την λούσει με «γαλλικά».


Πέρα από ένα εκνευρισμό για την ανόητη φάρσα, ένας λογικός άνθρωπος το πολύ – πολύ να το συζητούσε γελώντας με τους δικούς του και μετά να το ξέχναγε.
Όμως εδώ μιλάμε για τον υπερ-ενενηκοντούτη πατέρα Βούλγαρη, με τον εγκέφαλο εκφυλισμένο από τα χρόνια και προϊούσα γεροντική άνοια.
Προσπαθήσαμε να τον παρηγορήσουμε, να γελάσουμε με το πάθημα του, να τον κοροϊδέψουμε ότι πέσαμε και εμείς οι ίδιοι θύματα ίδιας φάρσας, επιστρατεύσαμε φίλες να τον πάρουν τηλέφωνο και να του λένε «συγνώμη λάθος, θα ζήσεις μέχρι τα 107» αλλά τίποτα δεν τον έπεισε.


Υπολόγισε ότι το τέλος του θα ερχόταν εκεί κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων και πολύ συχνά όταν ήταν μόνος του τον βλέπαμε να μετράει στα δάχτυλα πόσοι μήνες του είχαν απομείνειΤου είχε γίνει έμμονη ιδέα η ημερομηνία, αλλά κάτι το μυαλό του που ξεχνάει, κάτι η λαχτάρα του για ζωή, σιγά - σιγά την απομάκρυνε και οι «γιορτές» έγιναν αντί τα Χριστούγεννα, το φετινό Πάσχα, για την ακρίβεια το τέλος του Απρίλη 2008..

Πέρασε λοιπόν την φετινή Άνοιξη
με προετοιμασίες για το τέλος του, τακτοποιώντας τις υποθέσεις του, αφήνοντας παραγγελίες για τα διαδικαστικά της κηδείας του, χαρίζοντας τα προσωπικά του αντικείμενα και επικαλούμενος στο μισοϋπνι του τις γυναίκες της ζωής του, την μάνα του, την μάνα μου και την δεύτερη γυναίκα του, που θα τον περιμένουν στην εξώπορτα του παραδείσου.
Δεν ξέρω, ίσως να ήθελε να του έχουν έτοιμο το κολλαριστό πουκάμισο και τις άψογες σαντακρούτες και το σώβρακο σιδερωμένο απαραιτήτως με τσάκιση παρακαλώ, και τις κάλτσες του διπλωμένες με τον δικό του ειδικό τρόπο.

Η να του ετοιμάσουν το καφεδάκι του, ελαφρύ και γλυκό και με παξιμαδάκι απαραιτήτως μαζί και βέβαια το γλυκό του συνοδεία, α! χωρίς γλυκό δεν έμεινε ποτέ στην ζωή του ο πατέρας Βούλγαρης.

Τις τελευταίες μέρες, τον βλέπαμε συχνά να ακουμπάει στην μαγκούρα καθισμένος στο μπαλκονάκι του, με το κεφάλι κρεμασμένο κάτω, να φαίνεται ότι δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον.
Δεν είχε όρεξη για φαγητό. Καλά! για γλυκά, είχε και παραείχε!
Αλλά πια, πέρασε ο καιρός και τελειώνει ο Απρίλιος και αύριο έχουμε Πρωτομαγιά.


Το πρωί περνώντας από το σπίτι του πριν πάω στην δουλειά, μου είπε
«Τώρα πια το ξέρω! Εκατόν εφτά χρονών θα φτάσω, μου το είπανε εμένα
Του έσκασα ένα σφιχτό φιλί στο μέτωπο και του είπα
«Σίγουρα Πατέρα! Σίγουρα!»
«Να ετοιμάσεις τα στεφάνια για αύριο»
«Ναι Πατέρα, μην ανησυχείς»
Φέτος είναι η 94η Πρωτομαγιά του.
Τα παλιά χρόνια φρόντιζε ο ίδιος τα Μαγιάτικα στεφάνια για το δικό του και το δικό μου σπίτι, που τα έφτιαχνε με τα χέρια του και με τριαντάφυλλα απαραιτήτως κλεμμένα, από ξένες αυλές.


«Το στεφάνι του Μάη θέλει τριαντάφυλλα» έλεγε πάντα «Αλλά όχι αγοραστά! Κλεμμένα
Είναι δύο τρία χρόνια τώρα που τα στεφάνια τα φτιάχνω εγώ.
Αν και δεν τολμώ –προς μεγάλη θλίψη του Πατέρα- να ακολουθήσω την παράδοση της οικογένειας να κλέβει τριαντάφυλλα από τους ξένους κήπους.
Και θα τον φωτογραφίσω αγκαλιά μ΄ αυτά, όπως κάθε χρόνο τα τελευταία 15-20 χρόνια, δίπλα στην ανθισμένη βεράντα του ή ίσως απλά καθισμένο στο μπροστινό μπαλκόνι, το καλοκαιρινό στέκι του, τώρα που δεν πολύ-περπατάει και κάθεται να χαζεύει τους ανθρώπους που περνάνε.
Θα τραγουδήσουμε μαζί …

«Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ
Να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή.

Δώρα μας έφερε πολλά, και πάμπολλα κρατεί
Και τα μοιράζει γελαστός σε όποιον του ζητεί»


… και θα γελάσουμε κι ο ένας με τον άλλο για το πόσο φάλτσοι είμαστε.

«Άντε Πατέρα! Και στα 107!
Καλή Πρωτομαγιά και καλό μήνα!»


Iδού και η Πρωτομαγιά 2008
Βλέπετε το ευτυχισμένο χαμόγελο;
Ειναι που θα φτάσει 107 χρονών!
Ηταν να μην το πάρει απόφαση...


Καλή Πρωτομαγιά
Καλό μήνα σε όλους σας !!!

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 6:19 μ.μ. | Permalink | 24 comments
Τρίτη, Απριλίου 22, 2008
Η Μικρή Θλιβερή Ιστορία Μερικών Πασχαλιάτικων Ζυμομυκήτων
...η συνταγή -προς αποφυγήν- του μήνα...

Τα τρία πορτοκαλιά πλαστικά σακουλάκια ενωμένα στη σειρά ήταν το σπίτι τους για καιρό τώρα.
Οι μικροί ζυμομύκητες του είδους Saccharomyces cerevisiae αραγμένοι στην χειμερία νάρκη τους περίμεναν υπομονετικά νερό και θαλπωρή για να ξυπνήσουν.
Όταν ήλθε η ώρα, ένοιωσαν το πρώτο φως ημέρας, κατρακύλησαν από τα σακουλάκια τους και έπεσαν πάνω σε 1 κιλό απαλό ολόλευκο αλεύρι με αυξημένη γλουτένη, απαραίτητο κρεβάτι για να αναπαυθούν και να προκόψουν. Δίπλα τους ένα χιονένιο στρώμα από 1 ¾ φλιτζάνι κρυσταλλική, εξευγενισμένη και γι αυτό ψηλομύτα ζάχαρη, 5 φρέσκα κίτρινα τσουπωτά αυγά αφημένα αποβραδίς έξω από το ψυγείο για να ζεσταθούν κι αυτά και να μην πουντιάσουν τους ζυμομύκητες, μια πρέζα αλάτι –λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή;- και οι παράξενες αλλά ωραίες μυρουδιές λίγου ανατολίτικου τριμμένου μαχλεπιού, λίγης πικρής αλλά μοσχοβολιστής μαστίχας και λίγης παρακατιανής βανιλίνης –φτωχού υποκατάστατου της ευγενούς συγγένισσας της-.
Αλλά, οι μικροί ζυμομύκητες δεν έδιναν και πολλή σημασία στους εκλεκτούς και λιγότερο εκλεκτούς γείτονες τους.
Αυτοί περίμεναν με ανυπομονησία την γλυκιά θαλπωρή από ½ ποτήρι νερό και άλλο ½ ποτήρι γάλα.
Όταν οι συγκεκριμένοι ζυμομύκητες βρίσκονταν σ' αυτό το περιβάλλον, άρχιζαν με φρενίτιδα να διασπούν τα σάκχαρα παράγοντας διοξείδιο του Άνθρακα και φυσαλίδες γέμιζαν την επιφάνεια και μυρωδιά ορεκτική έβγαινε στον αέρα. Α! ήταν μια ομορφιά να τους βλέπεις μέσα στο νεράκι τους να θυμώνουν παιχνιδιάρικα και να φουσκώνουν και να αφρίζουν, τόσο που καμιά φορά ξεχείλιζαν από το δοχείο που τους έβαζαν, και μετά ακούγονταν ξεφωνητά χαράς και «Φτου - φτου! Κοίτα πως φούσκωσε η μαγιά! Άντε και του χρόνου!»
Ωστόσο, φέτος τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά.
Από το διπλανό δωμάτιο η τηλεοπτική φωνή μιας ξανθιάς καλοστεκούμενης γηραιάς κυρίας φώναζε αυστηρά: «το γαλατάκι και το νεράκι να το βάλετε καυτό! Μην σας κρυώσει το ζυμαράκι από τα τσουρεκάκια σας! Ίσα – ίσα να το ανέχεται το χεράκι σας»
Οι ζυμομύκητες θα ήθελαν πολύ να φωνάξουν στην γηραιά κυρία ότι: Όχι! Όχι! Δεν γουστάρουν το γαλατάκι και το νεράκι καυτό. Ελαφρά χλιαρό το γουστάρουν, μην γίνει κανένα κακό στα καλά καθούμενα.
Τα έμπειρα στην μαγειρική χέρια που ανακάτευαν απαλά - απαλά τα αυγά ίσα - ίσα να σπάσουν και όχι να χτυπηθούν, σταμάτησαν για μια στιγμή μετέωρα.
Βρε! Σκέφτηκαν, λες αυτό να φταίει που κάθε χρόνο τα τσουρέκια δεν αφρατεύουν πολύ; Μήπως να ρίξουμε το γαλατάκι και το νεράκι ΚΑΥΤΟ; Κάτι θα ξέρουν τα παχουλά χεράκια της γηραιάς κυρίας που το φωνάζουν και το ξαναφωνάζουν.
Μπροστά στα έντρομα μάτια των ζυμομυκήτων που έβλεπαν την καταστροφή να πλησιάζει, το έμπειρα στην μαγειρική –αλλά φευ! όχι και στην ζαχαροπλαστική- χέρια, έχωσαν το φλιτζάνι με το γάλα και το νερό στο microwave και πάτησαν το κουμπί 2 min. Το νερό και το γάλα έκαναν ότι τα διέταξαν οι νόμοι της φύσης. Τα μόρια τους ταλαντώθηκαν με τέτοια βία, που η τριβή έκανε το θαύμα της και στο τέλος άχνιζαν καυτά-καυτά κατά τις οδηγίες.
Αουτς!
Καίει! Καίει! Καίει! ΚΑΙΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙ!
Σχεδόν όλοι οι φουκαράδες οι μικροί ζυμομύκητες παρέδωσαν το πνεύμα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, κάτω από το καυτό ντους. Ηρθε μετά και το λιωμένο ¾ φλυτζανιού βούτυρο, καυτό δεν ήταν, αλλά όσο να πεις για να είναι λιωμένο την κάψα του την είχε, πάρ’ τους κάτω και τους υπόλοιπους μικρούς ζυμομύκητες που είχαν απομείνει!
Καταστροφή!
Πανωλεθρία!
Γενοκτονία!
Ούτε ένας τους δεν κατάλαβε τίποτα από το απαλό ανακάτεμα –όχι ζύμωμα- που τα χέρια δούλεψαν το ζυμάρι με τα υπόλοιπα υλικά πριν το σκεπάσουν με καθαρή πετσέτα και το αφήσουν σε ζεστό μέρος να φουσκώσει.
Άδικος κόπος.
Μόλις το πρωί τα χέρια σήκωσαν την πετσέτα, το ζυμάρι όχι μόνο δεν είχε ξεχειλίσει από την λεκάνη όπως έκανε ευσυνείδητα κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, αλλά είχε παραμείνει στον αρχικό του όγκο, σφιχτό και λασπερό όπως ήταν 6 ώρες πριν.
Φωνές, πανικός, σουβλερές παρατηρήσεις, «αχ! Πάνε τα τσουρέκια, τόσα υλικά έχουν μέσα!» και «αφού στο έχω πει μην πιάνεις ζυμάρι όταν έχεις τα ρούχα σου! Είναι γρουσουζιά και κόβει!» και «φέρε να βάλουμε άλλη μαγιά μήπως τα σώσουμε»
Τα έμπειρα στη μαγειρική χέρια, έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και το βούλωσαν, έβαλαν κι άλλη μαγιά στο ζυμάρι, αυτή την φορά με λίγο χλιαρό νερό, πρόσθεσαν και λίγο αλεύρι για να πάρει πάλι την σωστή πυκνότητα, έπλασαν τα τσουρέκια μικρά - μικρά μπας και αποφευχθεί το φαινόμενο "δομικό υλικό" και τα άφησαν να γίνουν λίγο, πριν τα ρίξουν στο φούρνο να ψηθούν, περίπου για 20 λεπτά σε θερμοκρασία 175 βαθμών C.

Αλλά η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.
Για κερασάκι στην τούρτα των αποτυχημένων φετινών τσουρεκιών, η θερμοκρασία και ο χρόνος ψησίματος επηρεάσθηκαν από το μικρό μέγεθος και στο προκαθορισμένο ραντεβού με τον φούρνο τα έμπειρα στη μαγειρική χέρια παρέλαβαν με ντροπή ένα μικρό σωρό με μαυριδερά τουβλάκια που μοσχοβολούσαν ωστόσο από την μαστίχα το μαχλέπι και την φτωχή συγγένισσα της ευγενούς βανίλλης.


«Έλα! Μπορεί από εμφάνιση και υφή να μην λένε τίποτα, αλλά από γεύση σκίζουν».

Ήρθε η καλοπροαίρετη κριτική από τον ευγενικό σύντροφο που δεν συμμεριζόταν τις γκρίνιες της μαμάς του.
Αχ!

Αντίο μικροί φτωχοί μου ζυμομύκητες.
Υπόσχομαι του χρόνου να σας κανακέψω καλύτερα και να σας δώσω την ευκαιρία να δουλέψετε σωστά όπως εσείς ξέρετε και να αγνοήσω τις τηλεοπτικές φωνές της ξανθιάς καλοστεκούμενης γηραιάς κυρίας.
Γιατί μπορεί εγώ να ήμουν ο φονιάς, αλλά εκείνη είχε την ηθική αυτουργία…



ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !
ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ !

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 2:32 μ.μ. | Permalink | 14 comments
Πέμπτη, Απριλίου 17, 2008
40 και να καίνε! -λέμε τώρα...-
Προσοχή, ακολουθεί σεντόνι!

1) Όνομα
Ραλού βέβαια!
Σωτηρία κατά την ταυτότητα.
Ρούλα κατά μαμά και πατέρα
Ρουρου κατά Αντυ-αδελφό-
Ρούνι κατά τον καλό μου
Ηρώ κατά ένα ζευγάρι φίλων –μόνο αυτούς κατάφερα να πείσω-
Βούλγαρη κατά τους δασκάλους/ καθηγητές μου
2) Γενέθλια
24 Ιουνίου 19ΧΧ.
3) Ζώδιο
Καρκίνος με ωροσκόπο Λέοντα, αλλά σύμφωνα με τον καθηγητή της κοσμολογίας στο Λύκειο κανονικά είμαι στο ζώδιο των Διδύμων αφού έχει μετατοπιστεί –λέει – η θέση της γης ως προς τους αστερισμούς μέσα στις χιλιετίες.
Καλά! Είμαι Ironwoon στο κέλτικο και Νείλος στο Αιγυπτιακό. Επίσης Γουρούνι στο Κινέζικο.
ΣΗΜ. Και τώρα με τόσα πολλά βοηθητικά στοιχεία, βρείτε την χρονολογία γέννησης ;)
4) Χρώμα μαλλιών
Χμ..! Παιδιόθεν καστανά προς το σκούρο τους. Λόγω ποιότητας γατότριχας το καλοκαίρι ξεθωριάζουν σε καστανόξανθα. Διαθέτω 570 τρίχες όλες κι όλες. Οι 568 διατηρούν αυτό το χρώμα, αλλά τώρα υπάρχουν και δύο–αχ! Ναι ! έγιναν δύο!- άσπρες
5) Χρώμα ματιών
Ακούστε! Εδώ τα πράγματα δεν είναι απλά. Ο πατέρας μου έχει φωτεινά θαλασσιά μάτια, ο αδελφός μου πράσινα σαν το χορτάρι και η μαμά είχε ολόμαυρα. Εγώ βγήκα με mystic eyes. Ελάτε τώρα που δεν ξέρετε τα mystic eyes! Είναι σαν το mystic topaz ένα πράμα. Αλλάζουν χρώμα. Άλλες φορές πράσινα εξωτερικά και καφετιά εσωτερικά. Άλλες φορές κίτρινα όπως το κρασί – σαν του Μάλκο Λιγκε αν γνωρίζετε εσείς οι παλιοί!-
Ταυτότητα: Χρώμα οφθαλμών :ΚΑΣΤΑΝΟ –Αχ! Πεζή γραφειοκρατία!-
6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ
Τι εννοεί ο ποιητής «ποτέ»; Από 5 χρονών τον 22χρονο γιο της γειτόνισσας, μέχρι σήμερα, πόσες φορές, 25..30.. κάπου εκεί.
7) Είδος μουσικής που ακούς
Διαθέτω ένα ΜΡ3 player που έχει και ραδιόφωνο. Μια μέρα μου έπεσε σε λακκούβα με λασπόνερα και από τότε το payer δεν λειτουργεί. Ο διακόπτης του ραδιοφώνου έχει κολλήσει στον KISS FM και αναγκαστικά ακούω ότι παίζει αυτός. Όταν βάζει παλιά disco κομμάτια –π.χ. Daddy Cool- βγάζω φλύκταινες!
8) Αγαπημένος Χαρακτήρας Disney
Μα ο Θείος Σκρούτζ βέβαια! Ειδικά όταν βάζει το μπανιερό του και κάνει μακροβούτι στα χρυσά νομίσματα! Όχι! Δεν αγαπάω το χρυσάφι! Τα μακροβούτια αγαπάω!
9) Ποιος φίλος/ φίλη σου μένει πιο μακριά;
Αχ! Η Φωτούλα βέβαια, …πόσο είναι; 200 χιλιόμετρα μακριά, και έχει μαζί της και μερικά από τα ποιο χαρισματικά πλάσματα. Ένα από αυτά είναι άσπρο απαλό και χουρχουριάρικο. Τα υπόλοιπα είναι χαρισματικά, αλλά δεν χουρχουρίζουν.
Α! Όχι! Πιο μακριά είναι το Δεσποινάκι με τα δίδυμα αντράκια της που με το ζόρι μετράνε 40 μέρες ζωής όλες κι όλες μέχρι σήμερα!
10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις
Γμ/το! Λίγο να κουνηθώ και το χαζόγατο θα πέσει από την πλάτη μου που κοιμάται!
11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι
Τα γυαλιά μου! Πρεσβυωπικός Αστιγματισμός γαρ.
12) Τι έχεις στον τοίχο σου
Κορνιζαρισμένη , μια σελίδα του wolinski με κείμενο και σκίτσο και τίτλο «Ο τέλειος γάμος»
13) Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου
Περίπου 15 μικρά χάρτινα μπαλάκια. Κάθε μέρα το πρωί η Νερίνα t.c. μου ζητάει ένα και αφού παίξει 20 λεπτά μαζί του συνήθως το χάνει κάτω από το κρεβάτι. Η καλή κυρία που καθαρίζει κάθε 15 μέρες τραβάει το κρεβάτι –είναι πολύ χαμηλό και δεν χωράει η σκούπα από κάτω- και τα μαζεύει: «Μόνο 13 βρήκα σήμερα! Που να έχει βάλει τα υπόλοιπα;»
14) Αν ήσουν μόνος /η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες;
ΕΓΩ: «Άμα σε πιάσω στα χέρια μου βρωμόγατο θα σε μαυρίσω στο ξύλο!»
ΝΙΚΟΛΑΣ: «Καλά! Την απείλησες τώρα και φοβήθηκε!»
15) Αγαπημένος αριθμός

Ο Αριθμός: 87095653212.
Είμαι αριθμομνήμων δεν σας το έχω ξαναπεί;
Για να τον γράψω πάλι, να δω τον θυμάμαι σωστά;
87509253612. Ορίστε! Ό ίδιος είναι!
16) Αγαπημένο όνομα
Μυρσίνη, Σοφία, Ορέστης, Στάθης.

Τα ονόματα που είχα διαλέξει για τα παιδιά που θα έκανα.
17) Τα χόμπι σου
Είχα πολλά χόμπι κατά καιρούς. Δυστυχώς το μόνο που μου έχει μείνει τώρα είναι να παίζω πασιέντζες στον ελεύθερο –και όχι μόνο- χρόνο μου. Τελευταία ανακάλυψα ότι έχω γίνει soliterholic! Ναι! Ναι! Υπάρχει και τέτοιος εθισμός σας βεβαιώνω!
18) Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα

Μέσα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Έρημο από τουρίστες τέτοια εποχή, με κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, απόλυτη ησυχία, μπροστά στα μακεδονικά κοσμήματα, να κοιτάζομαι στην αντανάκλαση των προθηκών και να φαντάζομαι ότι βρίσκομαι στο τότε και τα φοράω.
19) Μια ευχή για το μέλλον
Μακάρι να μην ζήσω ποτέ σε ένα καυτό πλανήτη που το νερό θα είναι ακριβότερο και πιο δυσεύρετο από το χρυσάφι!
20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες
Στην αρχαία Αθήνα. Κολλητή της Ασπασίας.
Μην πω και η ίδια η Ασπασία!
21) Φωτιά! τι θα πάρεις μαζί σου
Την γάτα. Γατοτροφή. Ένα πεντόλιτρο με νερό. Χαρτί υγείας. Τον ΕΚΟ.
22) Αγαπημένο λουλούδι
Όλα, αρκεί να μην είναι χρωματιστά. Μόνο άσπρα.
23) Αγαπημένη παλιά σειρά
Folyfoot farm Παλιά εγγλέζικη σειρά. Είχα ερωτευτεί τα άλογα, τον πρωταγωνιστή ΚΑΙ την πρωταγωνίστρια. http://www.follifoot.org.uk/Follyfoot.htm
Α! και την μουσική των τίτλων.
http://follyfoot-tv.co.uk/episodes/themesong.html
24) Αγαπημένη ταινία
One flew over the cocooes nest. Σέξι Τζακ γαρ.
25) Αγαπημένο τραγούδι

Νααα να νανα να νααααα. Αμα το βρείτε...

Η panagiota πάλι, βρήκε αυτό. Και ταιριάζει μια χαρα! -Καλά, μείον ένα "να"-

26) Αγαπημένο βιβλίο
ΕΚΟ, Όνομα του Ρόδου, τα έχουμε ξαναπεί αυτά.

27) Αγαπημένο ζώο
Όλα. Αρκεί να έχουν γούνα, να χουρχουρίζουν, να ζυμώνουν το χέρι μου με τα μπροστινά πόδια τους, να κοιμούνται στην πλάτη μου και να μου δαγκώνουν τα χέρια όταν τα πιάνει τρέλα.
Χμ! η περιγραφή μάλλον αποκλείει τα θαλάσσια θηλαστικά ε; Αλλά τα αγαπάω κι αυτά πολύ.
28) Αγαπημένο ρούχο
Τζιν παντελόνι, άσπρο πουκάμισο μπλε γιλέκο, μπλε ζακέτα. Σαν να πηγαίνω στην παρέλαση ένα πράγμα.
29) Αγαπημένος καλλιτέχνης / ιδα
«Σελήνη αγαπάει Χοχο!» Φώσκολος καλέ!
30) Αγαπημένο χρώμα
Όχι Χρώμα! Α-χρώμα. Λευκό.
31) Αγαπημένο φαγητό
Ναι, βάλτε με πάλι να εξευτελιστώ!
Τι θέλετε να πω; Μαρουλοσαλάτα και ψάρι ατμού;
Παϊδάκια στα κάρβουνα θα πω!
32) Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι
Συνήθως με τον Φέθρι Ντάκ.
33) Κακή συνήθεια
Πίνω νερό από το μπουκάλι. Και χυμό. Και γάλα. Και αναψυκτικά.

Επίσης γουστάρω πολύ να τρώω με τα χέρια.
Πως είπατε; Είμαι γουρούνα;
Μόνο στο Κινέζικο ωροσκόπιο φίλοι μου. Μόνο εκεί.
34)Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει
Το έχω ξαναπεί; Είμαι έξυπνη όμορφη και μετριόφρων!
35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει
Μα είπαμε: Είμαι έξυπνη όμορφη και μετριόφρων!

Τι να μην μου αρέσει από αυτά;!
36) Συνηθισμένη ατάκα
Βουβαμάρα. 8 στις 10 φορές που είμαι σε παρέα δεν ανοίγω το στόμα μου. Αλλά τις 2 που το ανοίγω ακούγομαι δύο τετράγωνα παρακάτω.
Μετά μοιράζω Depon στους παρευρισκόμενους.
37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις, αν δεν έκανες αυτήν που κάνεις τώρα
Ε! καλά. Αυτό είναι εύκολο. Θα ήμουν ο κακός εφιάλτης και ανταγωνιστής του Καλατράβα, δεν το συζητώ!
38) Μεγαλύτερος φόβος
Να τελειώσει το νερό της γης. Να αναγκαστώ να ζήσω στην Σαχάρα.
39) Η καλύτερη pizza
Πίτσα Έλενα, στο Ίλιον. Μπόλικο τυρί και όλα τα σχετικά και το μαγικό: Γλυκάνισο στην ψωμένια βάση!!!
40)Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...
Συγκάτοικοι.
Οπορτουνιστές, καλοπερασάκιδες, ψιλοτεμπέληδες, εκμεταλλευτές, ζηλιάρηδες, λαίμαργοι, εγωιστές, σνομπ και όχι μόνο.
Συγκάτοικοι ναι, αλλά με προσωπικό 24ωρο Room Service !


Έτσι λοιπόν αποφάσισα να παραλάβω την ανοιχτή πρόσκληση της ζουζούνας και να απαντήσω στο -χμ...- ευφυές αυτό ερωτηματολόγιο.
Είναι καιρός που δεν έχω γράψει και το χιούμορ ίσως σας φανεί κάπως σκουριασμένο.
Αλλά το πήρα απόφαση.
Όπως μου είπε και η An-Lou στην συνάντηση μας, όταν της είπα ότι δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα στο μπλογκ:

«Τρώγοντας έρχεται η όρεξη»
Άρχισα λοιπόν και εγώ αλλά αν και αυτό το ποστ δεν είναι ένα από τα παλιά ζουμερά παιδάκια, ελπίζω να μην είναι... ψάρι ατμού με μαρουλοσαλάτα


Αντε! Μέχρι αύριο θα το εικονογραφήσω το ποστ κιόλας!


Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 5:05 μ.μ. | Permalink | 20 comments
Παρασκευή, Απριλίου 04, 2008
raindrops

Δείτε τις μεγάλες φωτό σε μεγέθυνση
sweet candy and a glass of cold water

little green crystal balls

a cup of water for you...

common? nothing in nature is common!

New chandelier. Lilac is in fashion!

cubic zirgonia for the privileged...

... and diamonds for the poor

don't cry baby! don't cry!

what a dull shine mon petite!

pink for the road


kindergarten on a rainy day!

Σας αρέσει η βροχή;
Σας αρέσει η θάλασσα, τα ποτάμια και οι λίμνες;
Ε λοιπόν εμένα μου αρέσει μόνο το ΝΕΡΟ !
Ειδικά αν στολίζει με κρυστάλλους τα πράγματα γύρω μου.
Ετσι αυτή τη βροχερή βδομάδα βγήκα παγανιά για να το απαθανατίσω με την ψηφιακή.
Αλλά δεν τα κατάφερα και πολύ καλά.
Αν θέλετε να δείτε αριστουργήματα με στάλες νερού πηγαίνετε
ΕΔΩ και ΕΔΩ
Ε! δεν έχω την απαίτηση να συγκριθώ με επαγγελματίες,
και ομολογώ ότι όταν τις είδα ήθελα να κλάψω!
Από την ομορφιά...
Από την διαφάνεια...
... και -αχ!- από ζήλια...

Ετικέτες

 
posted by ralou at 8:14 μ.μ. | Permalink | 18 comments
usefull  View My Public Stats on MyBlogLog.com