Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006
My feline paradise # 7

Όταν το yang έχασε το yin του

Σάνυ και Μέρλιν. Μάνα και γιος.

……………………………………………… …………………………………………..….
……………………………………………… ……………………………………………..
……………………………………

………… …………………………………………….
……………………………………………… ……………………………………………..
……………………………………………… ……………………………………………..
………………………………………………… ……………………………………………

Οι δύο τελευταίες γάτες που είχα στην ζωή μου.
Και για τους δύο σας έχω ξαναμιλήσει. H μεν Σάνυ είναι η almost dark cat, o δε Μέρλιν, είναι πλέον γνωστός σε όλους τους e-φίλους μου και ως "Πορφυρογέννητος".
Ο Μέρλιν είναι ο γιος της Σάνυ, από την τελευταία γέννα που έκανε πριν την στειρώσουμε.
Και οι δύο τους είναι πανέμορφες γάτες, αλλά διαφορετικές
Αυτή μαύρη , αυτός πορτοκαλής
Αυτή ημίαιμη περσίδα, αυτός αυθεντικός Αγκύρας
Αυτή χουρχουρίζει απαλά, αυτός χουρχουρίζει σαν να περνάει τραίνο
Αυτή νιαουρίζει τραγουδιστά, αυτός νιαουρίζει σαν να κράζει παγώνι
Αυτή είναι χειμωνιάτικη, αυτός καλοκαιρινός
Αυτή τσιμπολογάει μαλακό φαγητό, αυτός καταβροχθίζει ότι έχει το μπολ του
Αυτή ζυγίζει 3,5 κιλά, αυτός 5,5
Αυτή φωλιάζει στην αγκαλιά μου, αυτός κρέμεται πάνω μου
Αυτή κοιμάται στην πλάτη μου, αυτός ξαπλώνει στο κρεβάτι διαγωνίως
Αυτή δαγκώνει απαλά το χέρι μου για να της δώσω σημασία, αυτός κουτουλάει με φόρα το πόδι μου
Αυτή με κοιτάει στα μάτια για να την ταΐσω, αυτός νιαουρίζει δυνατά
Αυτή όταν την φωνάζω, τρέχει νιαουρίζοντας κελαϊδιστά, αυτός όταν τον φωνάζω, παίρνει το μήνυμα και μου τηλεφωνεί αργότερα.
Αυτή είναι κυνηγός, αυτός καλοπερασάκιας
Η Σάνυ είναι πολύπλοκη, έξυπνη και σκοτεινή. Ο Μέρλιν αγαθιάρης και απλοϊκός

Τον Μέρλιν τον μεγάλωσα από νεογέννητο. Η Σάνυ μου τον ανέθεσε με συνοπτικές διαδικασίες και αποχώρησε για να συνεχίσει τις τσάρκες της.
Όσο αυτός ήταν μικρός κοιμόταν στα χέρια μου και η μαμά του ασχολιόταν μόνο με την καθαριότητα του.

Όταν μεγάλωσε όμως ο Μέρλιν πήρε το αίμα του πίσω για την αδιαφορία της.
Αποφάσισε ότι το σπίτι ήταν δικό του και αυτή παρείσακτη. Οι μάχες μεταξύ τους ήταν ομηρικές. Κάθε ώρα της νύχτας και της μέρας παρακολουθούσαμε φοβερές συμπλοκές μεταξύ τους. Παρ όλο που εκείνος είχε σχεδόν το διπλό βάρος της οι μάχες αυτές ήταν ισότιμες, γιατί η Σάνυ ήταν μια μαχητική γάτα.
Ξαφνικά χωρίς λόγο εκεί που άραζαν σε διαφορετικά σημεία του σπιτιού κάποιος από τους δύο θα ξυπνούσε και θα ορμούσε στον άλλο με φονικές διαθέσεις.

Μη σας ξεγελάει η φωτό. Εδω ο Μερλιν είναι μικρούλης

Βέβαια δεν υπήρχε ποτέ νικητής και ηττημένος, αλλά ένα πορτοκαλόμαυρο κουβάρι κυλιόταν και μαλλιοτραβιόταν στα πλακάκια και μετά σκούπιζα δίχρωμες τούφες από παντού.
Παραδόξως στο τέλος δεν κρατούσαν κακία ο ένας στον άλλο.
Μετά την μάχη, συνήθως μοιράζονταν το ίδιο καλάθι για να κοιμηθούν.
Βέβαια αποζητούσαν συνεχώς ο ένας τον άλλο μετά μανίας. Οι μάχες είχαν γίνει το καθημερινό τους παιχνίδι.
Μετά, καταλάβαμε ότι όλα αυτά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την έκφραση του χάσματος γενεών μεταξύ τους και ησυχάσαμε. Άλλωστε κάθε μάνα που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να αντιμετωπίσει δυναμικά τον γιο της τουλάχιστον μία φορά στην ζωή της και τανάπαλιν.

Μάνα και γιος ήταν στο κάτω κάτω, ας τα έβρισκαν μόνοι τους.
Το μόνο που φοβόμασταν, ήταν μην δούμε κανένα από τους δύο τους καμιά μέρα με μισό αυτί.

Τον Απρίλιο του 2004 η Σάνυ αρρώστησε.
Η πολυαγαπημένη μου γάτα αφού υπέμεινε μια σειρά από θεραπείες με αντιφλεγμονώδη, αντιβιοτικά, αντιεμετικά, ορεξιογόνα και κορτιζόνες πέθανε, από άγνωστη αιτία, μετά από μια εβδομάδα. Μέχρι την τελευταία της στιγμή ήταν γενναία και μαχητική, σερνάμενη κυνήγησε για τελευταία φορά το λουτρινο ποντίκι της και ξεψύχησε στα χέρια μου.

Ο Μέρλιν έδειχνε χαμένος τις πρώτες μέρες που έμεινε μόνος του.
Τον παραμέλησα για λίγο και εγώ μέσα στην στεναχώρια μου και βρέθηκε έξω από τα νερά του.
Αλλά μετά από λίγο καιρό, αφού φιλοσόφησε την κατάσταση βρήκε υποκατάστατο για την χαμένη σύντροφο του στις μάχες. Τα πόδια και τα χέρια μου.
Μια τεράστια συλλογή από σημάδια στις γάμπες μου το αποδεικνύει.
Και εγώ ως μεγαλόψυχη φίλη του, αποδέχθηκα την νέα κατάσταση για να μην τον στεναχωρήσω.

Βέβαια οι παλιές συνήθειες χάνονται δύσκολα.
Μετά τις μάχες μαζί μου, εξακολουθεί να πηγαίνει στο κοινό καλάθι για ύπνο. Και εξακολουθεί να ξαπλώνει στην δική του μεριά ακόμα και τώρα που είναι μόνος του.

Άραγε του λείπει η Σάνυ;

Δεν ξέρω αν τα ζώα έχουν συναισθήματα. Μετά από τόσα χρόνια με γάτες δεν έχω καταλήξει σε συμπέρασμα ακόμα.
Ξέρω, θα μου πείτε ότι μόνο τα σκυλιά δείχνουν σαφώς συναισθήματα, γιατί τα βλέπετε να σας κοιτάνε με λατρεία, πράγμα που οι γάτες δεν κάνουν ποτέ.
Δεν ξέρω.
Αποφεύγω να σκέφτομαι για τα ζώα, με ανθρώπινα μέτρα. Δεν περιμένω να με αγαπάει ο Μέρλιν, νομίζω ότι απλά είμαι μια ακόμα παράμετρος στην ζωή του όπως την αντιλαμβάνεται αυτός.
Το ίδιο νομίζω ότι ένοιωθε και για την μαμά του.
Όταν εκείνη χάθηκε από την καθημερινότητα του, απλά προσαρμόστηκε στην καινούρια κατάσταση. Πολύ περισσότερο αφού δεν την είχε δει ποτέ σαν παροχέα τροφής και ασφάλειας –το ρόλο τον είχα αναλάβει εγώ.
Δεν με ενοχλεί να σκέφτομαι ότι οι γάτες μου με βλέπουν απλά σαν πηγές τροφής και ασφάλειας και ενίοτε και ως συντρόφους στα παιχνίδια τους.
Η ότι ο Αρης – το λυκόσκυλο της φίλης μου της Κατερίνας- την βλέπει σαν τον αρχηγό της αγέλης του και γι αυτό την ακολουθεί και την υπακούει.
Και μακριά από μένα η άποψη ότι τα ζώα είναι οι πιο ανιδιοτελείς φίλοι!
Γιατί δεν είναι!
Μπορεί εμείς να το νομίζουμε ή να νοιώθουμε οι ίδιοι φίλοι τους αλλά αυτά απλά προσαρμόζουν ενστικτωδώς την ζωή τους στις συνθήκες που βρίσκουν και πορεύονται αφήνοντας μας να πιστεύουμε ότι πορευόμαστε μαζί.
Καθόλου βέβαια αυτό δεν μειώνει την αξία της συντροφιάς τους.

Ας είναι…

Τώρα που γράφω αυτό το ποστ ο Μέρλιν βρίσκεται πάνω στο γραφείο, δέκα εκατοστά από το πρόσωπό μου και κοιτάει με περιέργεια το πληκτρολόγιο.
Όχι, δεν έχει αντιληφθεί ότι γράφω για αυτόν. Δεν είναι δα και τόσο έξυπνος γάτος!
Απλά, λιγουρεύεται τον δεξί μου αντίχειρα γιατί έχω κολλήσει επάνω ένα τσιρότο για να καλύψω την γρατσουνιά από προηγούμενη μάχη μας και αναρωτιέται τι είναι.
Ένα ποδαράκι κινείται αργά, νυχάκια τεντώνονται και αστραπιαία "χαϊδεύουν" το χέρι μου…

Τον κοιτάζω άγρια, μου νιαουρίζει παραπονεμένα. Η μήπως απαιτητικά ;


ΑΣΕ ΜΕ ΗΣΥΧΗ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ !!!



Ετικέτες , ,

 
posted by ralou at 9:57 π.μ. | Permalink |


37 Comments:


  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 10:40:00 π.μ., Blogger tassoula

    Σε καταλαβαίνω.Η μητέρα μου έχει 22 γάτες.Η μεγαλυτερη σε ηλικία παράτησε τα γατάκια της και έζησαν μόνο τα 2 με μπιμπερό.Και τα 2 νομίζουν οτι η μαμά μου είναι η μαμα τους.Μόλις κάτσει στην αυλή σκαρφαλώνουν και τα 2 πάνω της.

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 10:41:00 π.μ., Blogger tassoula

    ΕΙΠΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ??ΔΕΝ ΕΙΠΑ!!!
    ΚΑΛΗΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΡΑΑΑΑΑΑ!!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 10:51:00 π.μ., Blogger ralou

    Καλημερούδια χαρά μου!
    Την μαμα σου πρεπει να την γνωρίσω!
    Ο π ω σ δ η π ο τ ε!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 11:54:00 π.μ., Blogger An-Lu

    Γμτ τις αλλεργίες μου που μου στερούν τέτοιες εμπειρίες....

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 11:54:00 π.μ., Blogger An-Lu

    Καλημερούδιααααααααααααααααααααα!!!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 12:34:00 μ.μ., Blogger ralou

    Αχ.... φάτε ματια ψάρια;
    Τι κρίμα!

    Δεν πειράζει, βολέψου με τις φωτό.
    Ο Μέρλιν θα σε επισκευτεί οπωσδήποτε φωτογραφικώς μέσα στο ΠΣΚ!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 12:42:00 μ.μ., Blogger mamani

    Αυτό είναι ένα από τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει σχετικά με γάτες. Έξυπνο, αληθινό, αστείο.
    Εύγε ralou, και δεν πρέπει να παραλείψω να αναφέρω ότι το:
    "Και μακριά από μένα η άποψη ότι τα ζώα είναι οι πιο ανιδιοτελείς φίλοι!
    Γιατί δεν είναι!
    Μπορεί εμείς να το νομίζουμε ή να νοιώθουμε οι ίδιοι φίλοι τους αλλά αυτά απλά προσαρμόζουν ενστικτωδώς την ζωή τους στις συνθήκες που βρίσκουν και πορεύονται αφήνοντας μας να πιστεύουμε ότι πορευόμαστε μαζί.
    Καθόλου βέβαια αυτό δεν μειώνει την αξία της συντροφιάς τους"
    μίλησε στην καρδιά μου.

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 2:43:00 μ.μ., Blogger Τυπος Νυχτερινος

    Αχ, βρε Ραλού...

    Έτσι είναι όπως τα λες. Έβαλες σε λέξεις όλες τις σκόρπιες σκέψεις και τα συναισθήματά μου σχετικά με τα μικρά αιλουροειδή που ομορφαίνουν τις ζωές μας, όσο κι αν τις πικραίνουν κάποιες φορές όταν τα χάνουμε απο κοντά μας.

    "Ο θεός έφτιαξε τη γάτα για να μπορεί να χαϊδεύει ο άνθρωπος την τίγρη"

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 3:17:00 μ.μ., Blogger ralou

    Φίλη μου mamani, σ΄ ευχαριστώ.
    Ξέρεις, οι γάτες με εμπνέουν, με ηρεμούν και μου βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μου.
    Δεν προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ με αυτά που έγραψα. Άλλωστε όταν έχασα την Γάτα μου κόντεψα να τρελαθώ.
    Απλά δίνω σε όλα τα άλογα πλάσματα το χώρο τους και δεν ζητάω από αυτά ανθρώπινες αντιδράσεις.
    Τις γάτες δεν τις αγαπάω απλά. Τις σέβομαι.
    Όπως και όλα τα ζώα άλλωστε!

    Νυχτερινέ τύπε, τι ωραίο αυτό!
    Εγώ πάντα το έλεγα ότι ο θεός είχε μεγάλα κέφια όταν έφτιαχνε τις γάτες!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 3:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Σ αγαπάω όσο αγαπάς τις γάτες σου!
    Σου φτάνει;

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger julia

    ααααααααααχ τι τελειο κείμενακι.... ποσο σε ζηλεύω που έχεις τον Μέρλιν σου...και εγώ δεν έχω......:( :( (Ανωτέρα βία)

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 7:11:00 μ.μ., Blogger Γωγώ

    Αγαπώ πολύ τις γάτες, υπέροχα τα περιγράφεις. Ισως κάποτε γράψω και εγώ κάτι για τον γατούλη μου. Δεν ξέρω αν μπορούν να αγαπούν αλλά θα ήταν όμορφο να ήξερα ότι μπορούσαν!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 8:49:00 μ.μ., Blogger sevarose

    Αυτό που ζεις με τις γάτες το έζησα και το ζω ακόμα με τους σκύλους μας ..Έχω σταματήσει πια το μέτρημα ..η Λίζα μας οταν γέννησα δεν έφευγε από την πόρτα του σπιτιού μου ..φύλακας μερα νυχτα ,,,,μετά τα παιδιά της ..τα παιδιά τους... ο Άρης , ο Μπούμπης, μετά η Μπουζούκα μετα ο Σνούπι ολόκληρη γενιά ,,γάτες δυστυχώς με τόσους σκυλους δεν ειχαμε
    χαμός έτσι και πλησιαζε γάτα γινότανε..

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 10:45:00 μ.μ., Blogger Marina

    Χάρηκα και λυπήθηκα συγχρόνως για τους αγαπημένους γιν-γιάν και για τον θάνατο της γάτας σου.
    Ομολογώ όμως ότι με παραξένεψε λίγο το άρθρο σου..Γάτες που δαγκώνουν, που νυχιάζουν τους ανθρώπους δεν είχα ποτέ μου. Απέναντί μου κάθονται οι δύο μου κούκλες και με κυττάνε με μισόκλειστα μάτια. Ισως να μην σημαίνω τίποτα γι' αυτές, πέρυσι όμως που αρρώστησα σοβαρά με πνευμονία,τσακιζόντουσαν ποιά θα πρωτοκαθήσει δίπλα μου στο κρεββάτι, να με ζεσταίνουν όταν τουρτούριζα, ότι μπορούσε η καθε μιά έκανε. Οτσν μου έφερνε ο Κ ζεστό το φαϊ, τραγούδαγαν στ' αυτιά μου "ξύπνα, με σκούνταγαν κιόλας" και αν άφηνα φαγητό στο πιάτο με μάλωναν..

    Και εγώ τις αγαπώ..τους μιλάω και ίσως να με καταλαβαίνουν..
    ποιός ξέρει

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 4:38:00 π.μ., Blogger dodos

    Μέρλιν, βασιλιά τής καλοπέρασης, άφηνέ την λίγο ήσυχη με το πληκτρολόγιό της, σε παρακαλώ- γράφει τόσο ωραία! (ναι, ναι, εντάξει, είσαι η ...Μούσα της!)

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 10:29:00 π.μ., Blogger advocatus diaboli

    Α, όχι, οι γάτες δεν μας βλέπουν ως πηγή τροφής, ασφάλειας ή παιχνιδιού. Είμαστε τα κατοικίδιά ΤΟΥΣ και μας φιλοξενούν στο σπίτι ΤΟΥΣ. Δες όταν βγεις από το μπάνιο: σε μυρίζει και αμέσως μετά αρχίζει να σου γλείφει τα χέρια. Γιατί άλλαξες μυρωδιά και δεν είσαι πια το ζωάκι ΤΟΥ. Επομένως, θέλει να σε επαναφέρει στην προτέρα κατάσταση. Μύλος! Αλλά τόσο διασκεδαστικό!

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 10:48:00 π.μ., Blogger Debby

    Καλά!! Σχεδόν τον έχω ερωτευτεί αυτόν τον γάτο!!
    Αυτό ειδικά με την κουτουλιά με έστειλε!!!

    Λοιπόν και η δικιά μου γάτα μοιάζει στα χρώματα με την sunny (να δω πότε θα σου στείλω φώτο!!). Και έχει περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά συμπεριφοράς. Ρε λες να παίζει ρόλο που πρόκειται για θυληκά?

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 1:35:00 μ.μ., Blogger ralou

    Anonymous
    Ναι !
    Αλλά ...
    Τις ει;

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 1:47:00 μ.μ., Blogger ralou

    Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία julia.
    Στο εύχομαι στο μέλλον.

    Να γράψεις επειγόντως γωγω!
    Και φωτό βέβαια!
    Θα χαρεί πολύ για αυτό!
    Είναι κάτι ψωροφαντασμένοι τύποι αυτές οι γάτες!

    Αλήθεια δεν έχει καμία σημασία sevarose!
    Γάτες σκυλιά καναρίνια χελώνες χαμστερακια ψάρια στο ενυδρείο, όλα μας προσφέρουν την καλύτερη συντροφιά!
    Για την αγάπη τους δεν ξέρω...

    Ω μαρίνα, παρεξήγησες!
    Δεν εννοώ ότι δαγκώνουν και νυχιάζουν επιθετικά. Παιχνίδι είναι. Και όσο πιο πολύ τα αφήνεις να παίζουν μαζί σου έτσι, τόσο πιο πολύ το κάνουν.
    Μην φανταστείς ότι παραπονιέμαι γι αυτό. Μαρέσει αυτη η επαφή.
    Την ημέρα του γάμου μου τα χέρια μου ήταν τόσο γρατσουνισμένα που ο παπας που με πάντρεψε - δεν υπηρχε πολιτικός γάμος ακόμα- με πέρασε για ναρκομανή από τα σημάδια και μου έκανε κήρυγμα για να γίνω "πιο προσεκτική τώρα που ξεκινάω οικογένεια"
    Χωρίς πλάκα!
    Αλήθεια!

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 2:02:00 μ.μ., Blogger ralou

    Μετέφερα το μήνυμα στον Μερλιν dodos.
    Με κοίταξε με περιφρόνηση -Σιγά μην γράφεις εσύ καλά.
    Μου γύρισε την πλάτη -Εχω πιο σοβαρά πράγματα να κάνω από το να ακούω για τους e-φιλους σου.
    Και σε έγραψε στα μαύρα κατάστιχα -Αυτό μας έλειπε να μας κάνουν και παρατηρήσεις οι άνθρωποι!
    Κλαψ!
    Δεν εχω καμία ελπίδα!
    ;)

    advocatus diaboli... βέβαια, τι θα έκανες!
    Τον δικηγόρο του διαβόλου!

    Αλλά κοίτα να δεις, το έθεσες απολύτως σωστά!
    Απολύτως Σωστά!

    debby, αν για κάτι υπερηφανεύεται ο Μέρλιν είναι ακριβώς για το ότι είναι ένας πολύ ερωτεύσιμος γάτος.

    Οσο για την γάτα σου, και βέβαια βρε κουτό παίζει ρόλο που είναι θηλυκή.
    Οι θηλυκές γάτες είναι το πρότυπο συμπεριφοράς για να ζουν την καλύτερη δυνατή ζωή. Είναι αρκετά ευφυείς για να εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις συνθήκες. Δεν είναι τυχαίο, το ποιους ανθρώπους (γυναίκες αλλά όχι μόνο) αποκαλούμε ΓΑΤΕΣ

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 4:58:00 μ.μ., Blogger Stavros Katsaris

    Μου αρέοσυν πολύ οι γάτες!
    Αν μεγαλώσει ο μικρός και πάμε σε μονοκατοικία όπως ονειρεύομαι θα πάρουμε όπωσδήποτε!
    Καλησπέρα!

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 5:14:00 μ.μ., Blogger ralou

    Όταν με το καλό γίνει αυτό Σταύρο, ειδοποίησε με να σου στείλω την αντίστοιχη διατριβή μου.

    Είδη, ράτσες, συμπεριφορές, συνήθειες και βίτσια, όλα τα ξέρω πολύ καλά!

    Αστειεύομαι αλλά τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι καθόλου κακή ιδέα να τα συγγράψω όλα αυτά. Ποιος τα ξέρει καλύτερα από μένα.
    ;)

     
  • At Παρασκευή, Οκτωβρίου 13, 2006 8:44:00 μ.μ., Blogger αθεόφοβος

    Λες ότι δεν έχεις καταλάβει αν οι γάτες εχουν συναισθημα.
    Μια γάτα Αγκύρας και κάποιας ηλικίας, δεινοπαθούσε στα χέρια της ανηψιάς μου οπότε όπως ήταν αυτονόητο πήδηξε από τα πόδια της και έφυγε.
    Το μικρό έβαλε τα κλάμματα οπότε η γάτα από μόνη της πήγε και ξανακάθησε στα πόδια της μικρής!.
    Αν αυτό δεν είναι συναίσθημα τότε τι είναι;

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 15, 2006 4:06:00 π.μ., Blogger Jason

    Γάτες, γάτες, γάτες...
    Αγαπημένη μου Ραλλού με 2 -λ, με έχεις κάνει να τις αγαπήσω...
    Να ζήσεις να χαίρεσαι γατιά!!!

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 11:19:00 π.μ., Blogger An-Lu

    Σε σχέση με το σχόλιο περί δαγκω-γρατζουνιών: εμένα που με καταστπαράζουν οι κοράκλες μου, θα έρθεις να με υποστηρίξεις αν με συλλάβουν για τζάνκι;;;;;
    Έχω αποκτήσει πουά βραχίονες πλέον!!!!

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 2:55:00 μ.μ., Blogger ralou

    Μην νομίζεται ότι και εγώ, όπως και πολλοί από σας, δεν έχω παραδείγματα που οι γάτες μου δείχνουν να μας αγαπάνε.

    Αλλά δεν μπορώ να απαιτήσω από αυτές να μας αγαπάνε κιόλας. Όχι γιατί δεν το θέλουν αλλά ίσως γιατί δεν μπορούν.
    Το παράδειγμα σου αθεόφοβε αλλά και της μαρίνας πιο πάνω ίσως να δείχνει πατέντες συμπεριφοράς που έχουν αιτία διαφορετική.
    π.χ. οι γάτες έλκονται από δυνατούς θορύβους και ίσως το κλάμα της μικρής να κάλεσε την δικιά σου κοντά της.
    Η ίσως στο παράδειγμα της μαρίνας, ένας άνθρωπος όλη μέρα στο κρεβάτι γιατί είναι άρρωστος να αποτελεί έξτρα δυσεύρετη πηγή ζεστασιάς ή ακόμα και υποκατάστατο της μητρικής προσοχής και φροντίδας όταν μικρά, είναι όλα μαζί υπό την σκέπη της μαμάς τους.
    Δεν ξέρω. Προσπαθώ να εκλογικεύσω τέτοιες συμπεριφορές ακριβώς γιατί αγαπάω τις γάτες και όλα τα ζώα και γι αυτό δεν απαιτώ από αυτά τίποτα.
    Ούτε καν την αγάπη τους.

    Φίλε μου jason, τι κρίμα που ο Μέρλιν είναι στειρωμένος!
    Με την διαφήμιση που κάνω στις γάτες θα μπορούσα να σας στείλω ενα απόγονο - εξ ίσου όμορφο, απαλό και χαζοβιόλη- δωράκι τα Χριστούγενα.
    Ετσι ώστε να φτιάξετε ο καθένας ενα αντίγραφο και μετά να κάνουμε διαγωνισμό ποιός έφτιαξε τον πιο παλιοχαρακτήρα!

    Σ.Α.Δ.(π.κ.π.κ.τ.α.)
    Σύλλογος Αναξιοπαθούντων Δαγκωμένων (που και πονάνε και τους αρέσει)!
    Πάω να κατοχυρώσω τον τίτλο γοργόνα μου και από αύριο δέχομαι αιτήσεις για μέλη!!!

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 3:14:00 μ.μ., Blogger tassoula

    Το ένα από τα 2 βαφτίστηκε ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ αλλά μας βγηκε γυναίκα και μάλιστα ζωηρή.Φιλενάδα του σβούρα...:-)

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 3:34:00 μ.μ., Blogger EL MÁGICO

    καλημέρα!!!

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 4:56:00 μ.μ., Blogger ralou

    Eεεεεδω σε θέλω τασσούλα, να βρεις τώρα τρόπο να ζητήσεις συγνώμη από τον Παρασκευά ε... την Παρασκευούλα ήθελα να πω, για το λάθος!
    Μην της δημιουργήσεις και ψυχολογικό πρόβλημα και τρέχουμε μετά στις Καζαμπλανκες για τα γνωστα... ξέρεις!

    Καλή είναι Magico!
    Εβγαλε λίγο συννεφιά αλλά με βοριά.
    Ο καλύτερος καιρός για να λειτουργεί το μυαλό μου!

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 6:14:00 μ.μ., Blogger thegypsy

    Hi!!!
    Προσωπικά, δεν έχω κι ούτε είχα ποτέ γατάκι αλλά έχω την ευτυχία να έχω την Άρια ένα τρελούτσικο και υπέροχο κοπράκι μαύρου χρώματος:P
    Τώρα που είμαι και πάλι στην Αγγλία είναι ένα απο αυτά που μου λείπουν πιο πολύ απο την Ελλάδα....αλλά ξέρω πως με περιμένει και ποτέ δε κρατάει έστω και λίγο την χαρά της και τον ενθουσιασμό της όταν με βλέπει να γυρίζω:)
    TAKE CARE SWEETY:):):)

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 6:35:00 μ.μ., Blogger beniamin η δωδέκατη

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At Δευτέρα, Οκτωβρίου 16, 2006 6:36:00 μ.μ., Blogger beniamin η δωδέκατη

    όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο... όμορφο...
    Απλά αληθινό!!!!:)

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 17, 2006 11:42:00 π.μ., Blogger ralou

    Ισως τέτοια πιο απλά συναισθήματα να μπορούν να τα νοιώσουν τα ζώα gypsy.
    H εικόνα που περιέγραψες με την Αρια σου είναι το πρώτο στοιχείο από όσα είπαμε παραπάνω που με κάνει να αναρωτιέμαι.
    Ναι! χαρά και ενθουσιασμό δείχνουν τα ζώα!
    Και αυτά ε ι ν α ι συναισθήματα. Απλά, αλλά είναι.
    Οταν επιστρέψεις με το καλό δώσε της ενα μεγάλο φιλι στο μουσούδι από μένα!

    beniamin καλως μας ήρθες με το διθυραμβικό σου σχόλιο!
    Αν αναφέρεσαι στο κείμενο σε ευχαριστώ από καρδιάς.
    Αν πάλι αναφέρεσαι στον Μέρλιν, wellcome to the club.
    To fan club του Μέρλιν εννοώ. Σε λίγο θα μου ζητήσει γραμματέα για να διαχειρίζεται την αλληλογραφία του!
    Και να φανταστής ότι εγώ τον έκανα διάσημο!
    Σνιφ!

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 17, 2006 3:05:00 μ.μ., Blogger An-Lu

    Η γοργονογραμματέας του Σ.Α.Δ.(π.κ.π.κ.τ.α.) σας παρακαλεί να περάσετε από το γοργονομπλόγκιον για ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΓΑΤΕΣ!!!!

     
  • At Πέμπτη, Οκτωβρίου 19, 2006 5:39:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Εγώ και ο γάτος μου υποβάλλουμε τα σέβη μας στα θαυμαστά όντα του είδους που φιλοξένησες. Κρίμα που έχουμε και οι δύο αρσενικούς και στειρωμένους γάτους, χάθηκε μια ευκαιρία για μια πετυχημένη διαιώνιση του είδους, μιλώντας πάντα για τη δική μας οικογένεια. Πέρα απο αυτό είσαι απο τα πιο υγιή μπλόκ που διάβασα και πίστεψε με διάβασα πάρα πολλά μέχρι τώρα και επίσης απο τα λίγα που κατάλαβα τι θέλει να πει ο ποιητής. Καλό βράδυ να 'χεις και ελπίζω να σου πάνε όλα καλά με τη μετακόμιση.
    Νερίνα

     
  • At Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 6:34:00 μ.μ., Blogger ralou

    Νερινα καλωςόρισες!
    Μόλις τώρα είδα το σχόλιο σου, δυστυχώς o blogger δεν με ειδοποιεί για anonymous σχόλια.
    Και βέβαια έγινες αιτία να αναζητησω το club των γατόφιλων και να εγγραφώ!
    Θα χαρώ να σε βλέπω στα ποστς μου και βέβαια θα ειμαι και εγώ στο forum του club!
    Οι γατες είναι πλάσματα που αγαπώ και θαυμάζω και γι αυτό και τις σέβομαι!
    Οπως είπα θα χαρώ να σε ξαναδώ!
    Προτίμησε να υπογράψεις σαν Other και στο URL βάλε το λινκ του club
    www.mycat.gr

     
  • At Τρίτη, Οκτωβρίου 24, 2006 5:25:00 μ.μ., Blogger Νερίνα

    Καλώς σε βρήκα και καλώς ήρθες στις γάτες. Θα υπογράψω "κανονικά" σα Νερίνα με το δικό μου blog.

     
usefull  View My Public Stats on MyBlogLog.com