Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006
Προχωρώντας ...

Ετικέτες

 
posted by ralou at 3:23 μ.μ. | Permalink |
Παρασκευή, Νοεμβρίου 24, 2006
Ο Σταύρος, η Τασούλα, η Renata, ο Σβούρας και εγώ.
Τι είναι να έχει κανείς φίλους;
Μια όμορφη και βολική συνήθεια για να ακουμπάει στις καλές και τις κακές στιγμές.



Σαν παιδί δεν είχα φίλους. Η τουλάχιστον δεν είχα αυτό που λέμε επιστήθιους φίλους, μόνο γειτονόπουλα που παίζαμε μαζί Γερμανικό, κουτσό και κρυφτό στις αλάνες που υπήρχαν ανάμεσα στα αραιοχτισμένα σπίτια.
Αλλά τελικά, τι άλλο θέλουν τα παιδιά πέρα από συντρόφους στα παιχνίδια;
Μεγαλώνοντας παρουσιάζεται η ανάγκη για πιο εξειδικευμένες φιλικές σχέσεις με ανθρώπους που λειτουργούν σαν εξομολογητές, σύντροφοι στην διασκέδαση και στις αναποδιές και ενίοτε ανεκτικοί αποδέκτες της καλής αλλά κυρίως της κακής μας διάθεσης.
Η φυσική ανάγκη για επαφή και επικοινωνία μας οδηγεί να διαλέξουμε ανθρώπους που μας ταιριάζουν και τους ταιριάζουμε και που δεν τους επιβάλλει ούτε η συγκατοίκηση, ούτε η συγγένεια.

Ωστόσο, σαν ενήλικας, ήμουν εξ ίσου μοναχική.
Όταν ανακάλυψα τα μπλογκς και το παιχνίδι που παίζεται με τα σχόλια, όπως ήταν φυσικό δείλιασα. Παρακολουθούσα μήνες πριν αποφασίσω να σχολιάσω σε κάποια από αυτά. Όταν όμως μπήκα στο χορό, τα πράγματα άλλαξαν.
Όταν έβλεπα καθημερινά ανθρώπους να με επισκέπτονται και να αφήνουν από μια καλημέρα μέχρι μια γλυκιά κουβέντα εθίστηκα σ' αυτό.

Εδώ και καιρό δεχόμουν προσκλήσεις για συναντήσεις με άλλους μπλόγκερς.
Όταν έλαβα την πρώτη πανικοβλήθηκα. Και από τότε κάθε φορά έψαχνα να βρω καινούργιες δικαιολογίες να το αποφύγω.
Ο λόγος είναι απλός:
Όταν διαβάζουμε τα κείμενα ο ένας του άλλου αλλά και όταν σχολιάζουμε σοβαρά ή χιουμοριστικά χτίζουμε σιγά σιγά μια εικόνα που στην ουσία είναι πλασματική. Δεν μπορεί κανείς να μην εξωραΐσει τον εαυτό του, αλλά και δεν μπορεί να δει την πραγματική εικόνα του άλλου.
Πίστευα, και πιστεύω ότι κυκλοφορούν στο Ιντερνετ πολλές πλασματικές περσόνες που μπορεί να μου αρέσουν ή όχι αλλά που δεν παύουν να είναι τέτοιες.

Όταν λοιπόν ήλθε η ώρα να συναντηθούμε, ανέβηκα τα σκαλιά του Μετρό, εκεί που είχαμε ραντεβού, με κομμένα γόνατα.
Μετά εμφανίστηκε η Renata.
Είχα μια λίγο διαφορετική εικόνα για την προσωπικότητα της από το μπλογκ της. Περίμενα έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων και εμφανίστηκε ένας ποταμός!
Από τους ανθρώπους που αισθάνεσαι από την πρώτη στιγμή ότι τους ξέρεις χρόνια. Ότι είναι ένα από τα κοριτσάκια που έπαιζα μαζί τους κουτσό όταν ήμουν μικρή.
Είπαμε τα βασικά μέσα στον κρύο αέρα αφού και οι δύο είχαμε φτάσει στο ραντεβού νωρίς. Γελάσαμε και είπαμε τα οικογενειακά μας. Είχα χαλαρώσει ήδη και περίμενα να δω και τους υπόλοιπους.
Μετά εμφανίστηκαν ο Σταύρος και η Τασούλα.
Το μπλογκ του Σταύρου είναι από τα πρώτα που σχολίασα. Το αφιέρωμα του στα λουλούδια έγινε αιτία να διαβάσω ένα σωρό υπέροχα κείμενα αλλά και τα δικά του άρθρα, οπου φαίνεται η αγάπη για την δουλειά του. Σαν άνθρωπος είναι ακριβώς όπως τον φανταζόμουν, ήρεμος και χαμηλών τόνων.
Τώρα για την Τασούλα τι να πω.
Όποιος διαβάζει το μπλογκ της είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό πλάσμα αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Δεν είναι απλά ένα εξαιρετικό πλάσμα, είναι η ενσάρκωση την γλυκύτητας. Με όμορφη, στιβαρή φωνή χωρίς ακίσματα και ωστόσο γεμάτη τρυφερότητα.
Την άκουγα να μιλάει στον μικρό της και ήθελα να είχα και εγώ μια τέτοια μαμά.
Το δε κερασάκι στην τούρτα, ήταν ο Ηρόδοτος –άκα Σβούρας- που μας τίμησε με την παρουσία του. Ναι, ναι ! Έχω πια κάνει προσωπική γνωριμία με τον γνωστό πιτσιρίκο τους!

Θέλετε να σας περιγράψω πως είναι η εμφάνιση τους
Να λοιπόν:
Η Τασούλα είναι λαμπερό ροζ φούξια, με μερικούς τόνους θαλασσί.
Ο Σταύρος είναι ήρεμα γαλάζιος, με χρυσαφιές πινελιές.
Η Renata είναι κόκκινη της φωτιάς με ζεστές πορτοκαλιές λάμψεις.
Ο Ηρόδοτος / Σβούρας είναι εκτυφλωτικό χρυσαφί -και έχει υπέροχα τεράστια μάτια-.

Τους κοίταζα μέσα στην μουντάδα των δικών μου χρωμάτων και αναρωτιόμουν αν τους θόλωνα την εικόνα.

Ήπιαμε καφεδάκια και τσάι, μιλήσαμε για άλλους μπλόγκερς παίξαμε με τον Ηρόδοτο.
Ήταν ένα όμορφο και αγαπησιάρικο απόγευμα και ομολογώ ότι τους ένοιωσα πραγματικά σαν φίλους.
Είναι παράξενο πως μπορεί κανείς να νοιώσει έτσι οικεία για ανθρώπους που βλέπει για πρώτη φορά. Ίσως η επαφή μέσα από το Νετ να μας έχει χαρίσει αυτή την οικειότητα ή ίσως απλά να έπεσα στους σωστούς ανθρώπους.

Το σίγουρο είναι ότι την επόμενη φορά που κάποιος e-φίλος θα προτείνει συνάντηση θα είμαι εκεί από τους πρώτους.

Και τώρα πια θάθελα να γνώριζα από κοντά, τόσους, μα τόσους πολλούς από σας!

Γι αυτό, την επόμενη φορά που θα οργανώσετε συνάντηση, αν με θέλετε, στείλτε μήνυμα και θα είμαι εκεί!
Πετώντας!




Just an other cold autumn evening that turned warm
with the help of my new friends!



Ετικέτες

 
posted by ralou at 1:52 μ.μ. | Permalink | 25 comments
Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006
ok... it's pink now!



Ok! it was blue, now turning pink

...and pinker...

...and pinker...


...and pinker...

...and pinker...


...and pinker...

Is it the pink glasses?

or the help from my friends?

Ετικέτες

 
posted by ralou at 5:22 μ.μ. | Permalink | 25 comments
Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006
Blue

...

...

...
...
...

...
...
I realy am feeling blue tonight ...

Ετικέτες

 
posted by ralou at 5:03 μ.μ. | Permalink | 15 comments
Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006
H σπανακόπιτα της νιόπαντρης.
(Η συνταγή του μήνα)

Ήμουν πολύ νέα όταν παντρεύτηκα.
Είχα πρόσφατα χάσει την μαμά και είχα μείνει η μοναδική γυναίκα στην οικογένεια χωρίς αδελφές, εξαδέλφες, θείες και γιαγιάδες, αρωγούς και καθοδηγητές στα οικοκυρικά και την οικιακή οικονομία.
Βόλεψα λοιπόν τις ανάγκες του σπιτιού εκ των ενόντων παράλληλα με τα εξοντωτικά ωράρια της τότε δουλειάς μου.
Εκτός από την μαγειρική.
Ο πατέρας, φρέσκος συνταξιούχος τότε είχε αναλάβει να παρασκευάζει το καθημερινό φαγητό και πρέπει να ομολογήσω ότι αποδείχθηκε εξαιρετικός μάγειρος. Από τα χέρια του φάγαμε και εγώ και ο αδελφός μου ο Αντυ φαγητά, που όσο ζούσε η μαμά δεν τα είχαμε βάλει στο στόμα μας.
Όταν λοιπόν παντρεύτηκα και έστησα το δικό μου νοικοκυριό ήξερα αρκετά πράγματα για την διαχείριση του σπιτιού αλλά δεν ήξερα να μαγειρεύω. Καθώς όμως είμαι άνθρωπος που αγαπάει το φαγητό άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω, πρώτα με οδηγό το βιβλίο μαγειρικής της μαμάς – σας έχω μιλήσει για αυτό- και μετά συσσωρεύοντας και δεκάδες δικά μου.
Ο καλός μου, ανεκτικός και μάλλον λιτοδίαιτος, δεν είχε και τις τρομερές απαιτήσεις αλλά η τιμή και η υπόληψη της νιόπαντρης επέβαλαν να μάθω να φτιάχνω τουλάχιστον το φαγητό που αγαπούσαν πολύ στο πατρικό του.
Σπανακόπιτα.
Η σπανακόπιτα ήταν αποκλειστικά δουλειά του πεθερού μου. Μόνος του ζύμωνε και άνοιγε το φύλλο, μόνος του μάζευε τα μυριστικά και τα χορταράκια από τις εξοχές της Μάντρας και τα ψιλόκοβε μαζί με το σπανάκι, μόνος του την ετοίμαζε και την έψηνε.
Η αλήθεια είναι ότι η σπανακόπιτα του Στάθη ήταν μνημειώδης.
Με τραγανό φύλλο, ζουμερή και μυρωδάτη όσο έπρεπε, όχι πολύ λιπαρή και πεντανόστιμη.
Έτσι, η πρώτη μου φιλοδοξία ήταν να φτιάξω αυτή την περιβόητη σπανακόπιτα, αλλά χωρίς την βοήθεια του. Άλλωστε στην κουζίνα είμαι μονήρες πλάσμα. Συντροφικά μαγειρέματα με φίλες η γυναίκες του σογιού έχουν αποκλειστεί από την αρχή. Στην κουζίνα αισθάνομαι σαν αλχημιστής που προσπαθεί και δοκιμάζει μοναχικά και που οι νεωτερισμοί του δεν έχουν θέση στα μάτια των ανθρώπων, εκτός αν καταφέρει να φτιάξει χρυσάφι από κάρβουνο.
Άρχισα λοιπόν να παρακολουθώ τον πεθερό μου όταν την έφτιαχνε. Αλλά, όπως πολύ καλά γνωρίζω τώρα πια, στο μαγείρεμα δεν χωράνε ακριβείς δοσολογίες, τουλάχιστον για τους έμπειρους.
Πόσο αλεύρι και νερό για την ζύμη του φύλλου; Μα .. όσο πάρει!
Τον έβλεπα να ρίχνει αλεύρι από το πακέτο χωρίς μέτρημα, με το μάτι, μετά να προσθέτει νερό, λίγο λάδι, πάλι νερό και εκεί που έλεγες ότι δεν θα τελειώσει ποτέ φτιαχνόταν ένα ζυμαράκι απαλό και τρυφερό σαν μάγουλο μικρού παιδιού.
Και δεν μιλάμε για την γέμιση! Εκτός από σπανάκι, έβαζε και ένα σωρό από άγνωστα χορταράκια και μυριστικά, πιπέρια, αυγά, τυρί, όλα –προς μέγιστη απόγνωση μου- με το μάτι, χωρίς ζυγίσματα και αναλογίες!
Τελικά κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία το επιχείρησα και εγώ.
Αν εξαιρέσουμε το χάος που επικράτησε στην κουζίνα κατά την διάρκεια της κατασκευής της και μετά, το φύλλο που έμοιαζε με βρεγμένη εφημερίδα, και την γέμιση που κολυμπούσε στο ελαιόλαδο… ήταν σπανακόπιτα.

Ο ευγενικός μου σύζυγος, την κατάπιε με μεγάλες μπουκιές και με μουγκρητά που εξέλαβα ως μουγκρητά ευχαρίστησης αλλά τώρα μετά από τόσα χρόνια, έχω τις αμφιβολίες μου.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι.
Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, αφού γύμνασα τα χέρια μου σε γυψοειδή ζυμαράκια και κόλλησα σε λασπερά άλλα, τελικά πέτυχα την σωστή αναλογία.
Αφού πλατσούρισα σε υπερελαιώδεις γεμίσεις βρήκα την σωστή ποσότητα.
Αφού δοκίμασα τραγανά άψητα χορταρικά, ανακάλυψα τον σωστό χρόνο και θερμοκρασία ψησίματος.
Σας παραδίδω λοιπόν την συνταγή για Σπανακόπιτα.
Να ξέρετε, ότι και εγώ, όταν την φτιάχνω κάνω ακριβώς ότι έκανε και ο Στάθης.
Υπολογίζω τα πάντα με το μάτι.
Για χατίρι όμως όσων από σας θα θέλατε να επιχειρήσετε να την φτιάξετε, την περασμένη Κυριακή που την έφτιαξα ξανά μέτρησα τα υλικά και σας παραδίδω την συνταγή.


Εν αρχή ην το φύλλο. Χειροποίητο παρακαλώ, μην σας πιάσουν οι τεμπελιές τώρα.
Χρειαζόμαστε:
½ κιλού αλεύρι για όλες τις χρήσεις.
310 γρ. νερό
1 φλιτζανάκι του καφέ ελαιόλαδο
Αλάτι
Μισό κουταλάκι του γλυκού ξύδι.

Ανακατέψτε όλα τα υλικά σε ένα μπολ με ένα πιρούνι και όταν αρχίσουν να δένουν τα υλικά ζυμώστε το με τα χέρια μέχρι να γίνει ομοιογενές.
Μην το γρονθοκοπήσετε, δεν είναι ο προϊστάμενος σας για να βγάλετε το μένος σας επάνω του!
Μετά τυλίξτε το σε πλαστική μεμβράνη και αφήστε το να ξεκουραστεί –αχ! πως μ' αρέσει αυτή η έκφραση- για μισή ώρα.
Πάμε τώρα στη γέμιση.
Χρειαζόμαστε:
1 κιλό σπανάκι
3 μέτρια κρεμμύδια και 1 πράσο
3 αυγά
½ ποτηριού ελαιόλαδο
¼ κιλού φέτα και ¼ κιλού ανθότυρο
αλάτι, πιπέρι, κανέλα τριμμένη
μισό ματσάκι άνηθο
μυρώνια, καυκαλίθρες, μάραθο
(χε χε ! άγνωστες λέξεις ε; Δεν πειράζει. Όλα αυτά είναι μυριστικά χορταράκια αλλά θα γίνει μια χαρά και χωρίς αυτά.)
Το σπανάκι πρέπει να το κόψετε και αφού το αλατίσετε να το τρίψετε με το χέρι και να το στύψετε μέχρι να φύγει πολύς από τον χυμό του.
Ανακατέψτε όλα τα υλικά και αλατοπιπερώστε.

Ανοίξτε 5 φύλλα από το ζυμάρι. Ξέρω ότι αυτό ακούγεται τρομακτικό και δύσκολο αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Αν η ζύμη έχει τη σωστή πυκνότητα θα ανοίξει εύκολα με την βοήθεια ενός πλάστη.

Για τους/τις άσχετους/τες, πλάστης είναι εκείνο το μακρύ ξύλινο εργαλείο που βλέπαμε στις παλιές ταινίες σαν όπλο στα χέρια απατημένων οικοκυρών σε προσπάθεια τιμωρίας του σκορδόπιστου συμβίου τους.
Στα δικά σας χέρια χρειάζεται αρκετή πίεση μαζί με λίγο αλεύρι πάνω και κάτω από το ζυμάρι και λιγότερο μένος.
Χρειαζόμαστε 2 κάτω μετά την μισή γέμιση, ένα στην μέση, την υπόλοιπη γέμιση και δύο φύλλα από πάνω. Κάθε φύλλο το ραντίζουμε με λίγο ηλιέλαιο πριν βάλουμε από πάνω το επόμενο.

Μέχρι τώρα η κουζίνα θα έχει μοσχοβολήσει από τις μυρωδιές! Και που να δείτε όταν ψήνεται!
Στο τέλος χαράξτε τα κομμάτια της πίτας και φουρνίστε στους 180 βαθμούς για 45-60 λεπτά.
Αν σας φανεί ασπριδερή συνεχίστε το ψήσιμο λίγο ακόμα.
Αν σας φανεί σκούρα, έως μαύρη τότε το ψήσιμο απέτυχε.
Δεν πειράζει, την επόμενη φορά θα γίνει καλύτερη.

Αν πάλι ο καλός σας ή η καλή σας βγάλει μουγκρητό με την πρώτη μπουκιά, ίσως να την έχετε πετύχει εξαιρετικά.
Η ίσως να έχετε πετύχει ένα εξαιρετικά ευγενικό σύντροφο!

Πράγμα βεβαίως, εξόχως ανώτερο, ίσως περισσότερο και από μια πετυχημένη Σπανακόπιτα.



p.s. 1
Επειδή το ποστ βγήκε πολύ μεγάλο, αφήνω τα tips και τα προσθέτω σαν σχόλιο για όσους ενδιαφέρονται να εντρυφήσουν περισσότερο.
Αν πάλι εσείς κάνετε μια διαφορετική παραλλαγή ας την ακούσουμε.
Η μαγειρική είναι αγαπημένη μου ασχολία και είμαι ανοιχτή σε πειραματισμούς!

p.s. 2

Οι φωτό είναι δικές μου.
Εκτός από την πρώτη.
Αλήθεια σας λέω δεν πρόλαβα να την φωτογραφήσω έτοιμη!
Ειχα και τραπέζι...
Την φάγαμε όλη!

Ετικέτες

 
posted by ralou at 3:49 μ.μ. | Permalink | 44 comments
Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006
Κρυο, καιρός για δύο (τα εγκαίνια)


Δεν μου αρέσει η ποίηση.

Κάτι ο φορμαλισμός της, κάτι το ολωσδιόλου προσωπικό της ματιάς του συγγραφέα που πρέπει να το αποκωδικοποιήσεις, την κάνει πολύ πολύπλοκη για τα γούστα μου και την εκχυδαΐζει –μην τρομάξετε με την λέξη- αφού την αφήνει έρμαιο στις προσωπικές ερμηνείες του καθενός από εμας που την διαβάζουμε.

Βλέπω ωστόσο την ποίηση ή αν θέλετε την έννοια της ποιητικής ματιάς σε δεκάδες καθημερινά πράγματα, καταστάσεις, συναισθήματα και συμπεριφορές.
Φυσικά και εγώ όπως κάθε νεαρός άνθρωπος που ...σέβεται τον εαυτό του, έχω γράψει, πολλά χρόνια πριν, το προσωπικό μου αντίστοιχο της ποίησης. Ομολογώ πάντως ότι, ενώ έχω κρατήσει όλα αυτά τα κείμενα, ντρέπομαι αφόρητα για αυτά και τα έχω καταχωνιάσει μακριά από ανθρώπινα μάτια.

Ωραία! Εξηγήθηκα. Ας εξηγήσω λοιπόν και προς τι το νέο blog.

Πριν λίγο καιρό όταν πολλοί από σας αποφασίσατε να υιοθετήσετε τα καταπληκτικά templates της pannasmontata, μπήκα και εγώ στον πειρασμό. Εφτιαξα το νέο blog με σκοπό να πειραματιστώ. Βλέπετε το δημιουργικό μου παρελθόν όταν κατασκεύαζα sites, με παρότρυνε να κατασκευάσω κάτι καινούργιο και μοναδικό αλλά η ιδέα να γράψω τον κώδικα από την αρχή σαφως με αποθάρρυνε. Ετσι λοιπόν πήρα ένα έτοιμο template και το τροποποίησα –είπαμε οτι ο Μερλιν είναι πλέον πρώτη φίρμα αλλά έτοιμο template με την φάτσα του δεν υπάρχει ακόμα!-
Επειδή όμως το νέο blog εμφανιζόταν στο profile μου κάποιοι φίλοι είχαν την καλοσύνη να μπουν και να αφήσουν σχόλια και στα πρώτα δοκιμαστικά post.


Η φιλενάδα μου η τασούλα μου πρότεινε πρώτη να διατηρήσω και τα δύο blog και η ιδέα μου άρεσε – έχω πει ότι είμαι κατ΄εξοχήν συλλεκτικό ον, έτσι δεν είναι;-
Αλλά με τι περιεχόμενο;
Τον τελευταίο καιρό, σε στιγμές φορτισμένες συναισθηματικά,
είχα γράψει δυο τρία κείμενα, πως να το πω... διαφορετικά.
Τα έριχνα στο blog παρορμητικά, χωρίς να το καλοσκεφτώ και μετά το μετάνιωνα χωρίς να ξέρω γιατί.

Ενα από αυτά, ο φίλος μου ο dodos, το χαρακτήρισε «ποιητικό κείμενο» και τότε κατάλαβα.
Δεν τα ήθελα αυτά τα κείμενα εδώ μέσα μαζί με γατοϊστορίες, συνταγές μαγειρικής, αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια και άλλα άσχετα post.
Ετσι σκέφτηκα να τα στεγάσω στο νέο blog.

Είπα πόση αμηχανία αισθάνομαι με αυτά τα κείμενα; Να το ξαναπώ!


Δεν περιμένω να τα σχολιάσετε σαν κάτι που αφορά ένα γεγονός που μου συμβαίνει τώρα. Δείτε τα απλά σαν κείμενα που γράφω καμιά φορά και μετά τα καταχωνιάζω σε ένα συρτάρι, μακριά από ανθρώπινα μάτια.
Χμ! Σχήμα οξύμωρο, το ξέρω.
Απλά σας ζητώ να τα βλέπετε σαν πνευματικές ασκήσεις που γράφονται με αφορμή μικρά γεγονότα της καθημερινότητας και αιτία πραγματικά γεγονότα ή κείμενα, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ασκήσεις ύφους.
Η...Σκοτεινή Γάτα λοιπόν, στο καινούργιο σπίτι της, ονειροπολεί, φαντασιώνεται, ψευδαισθάνεται, αλλά μην ξεχνάτε επίσης ότι ενίοτε ... ψεύδεται!
Ας αρχίσουν τα εγκαίνια λοιπόν. Τσιμπήστε καναπεδάκια, πιείτε κανένα ποτάκι και
προχωρήστε στα ενδότερα. Το νέο blog σας περιμένει επιπλωμένο πρόχειρα με δύο παλιά post που έπρεπε να βρίσκονται εκεί, ένα που έχει δημοσιευθεί στο καταπληκτικό αφιέρωμα στο Σταύρου Κάτσαρη στα λουλούδια και τα δύο φρέσκα.

θάθελα να ευχαριστήσω τους φίλους που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν, όπως η An-lu που μου βρήκε τα μπαλόνια του cursor, την Sevarose που μου έστειλε ιδέες και links για script και την exilio που ανακάλυψε τον μουσικό προμηθευτή.
Τώρα αν τα εγκαίνια δεν ήταν virtual αλλά πραγματικά,

η Sevarose θα απασχολούσε τα παιδιά σας με την βοήθεια του Μέρλιν,
η Renata θα βοηθούσε στο PR
η Debby θα αναλάμβανε την αποστολή ευχαριστηρίων στα μεθεόρτια,
ο jason θα αναλάμβανε την μουσική επένδυση της βραδιάς
και την λουλουδένια διακόσμηση θα την έκανε, ποιος άλλος, ο Σταύρος βέβαια!

Επίσης ο καλός/κακός γείτονας Playmobil θα βυσσοδομούσε πίσω από την πλάτη μου αλλά η νέα φίλη νερίνα, με το εκπληκτικό της χιούμορ θα μπορούσε σίγουρα να με προστατέψει απέναντι στο εξίσου εκπληκτικό δικό του!
Και βέβαια τόσοι πολλοί άλλοι φίλοι που δήλωσαν πρόθυμοι να βοηθήσουν και να συνεορτάσουν, σίγουρα θα ήταν παρόντες!
Παρ΄όλο λοιπόν που τα virtual εγκαίνια δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ακόμη post, ας συμπεριφερθούμε σαν να ήταν αληθινά.

Σημειώστε ότι δεν είμαι πολυγραφότατη.
Προσπαθώ να γράφω ένα με δύο ποστ την εβδομάδα και με κόπο διατηρώ αυτό τον ρυθμό. Και επειδή δεν μου βγαίνει συχνά η ανάγκη να γράφω τέτοια κείμενα, όταν υπάρχει καινούριο post θα σας ενημερώνω κρεμώντας σε αυτό το blog αυτήν την ταμπελίτσα (που θα είναι και link).


Μινγκλ εντ εντζόϋ λοιπόν φίλοι μου, όπως θα λέγαμε σε άψογη βαρβαρική –για να μην ξεχνάμε και την επικαιρότητα- και αν θέλετε, πατήστε το κουμπάκι να ακούσετε “Too old to Rock and Roll, too young to die”
Χμ...

Χμ...


Ετικέτες

 
posted by ralou at 1:26 π.μ. | Permalink | 34 comments
usefull  View My Public Stats on MyBlogLog.com