Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006
Κούκλος !
Αυτός είναι ο Κούκλος!




Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι και ο Κούκλος σε ορκισμένο γατοblog;


Μα είναι απλό! Ο κούκλος είναι το φιλαράκι μου.

Ζει στην στάση του λεωφορείου κοντά στη δουλειά μου. Ανήκει σε όλους και σε κανένα. Ομως είναι από τους τυχερούς ημίαιμους γιατί όλοι τον αγαπάνε και τον ταϊζουν.

Γνωριζόμαστε δύο χρόνια και τώρα που η νέα μηχανή δεν φεύγει από τα χέρια μου δέχτηκε να ποζάρει για να σας τον γνωρίσω.

Κάθε μέρα με περιμένει όταν βγαίνω από το λεοφωρείο.
Σηκώνει τα αυτιά του και τρέχει στα ποδια μου.
Τον χαϊδεύω.
Κάνει χαρούλες τρέχοντας εδώ και εκεί.
Μου ρίχνει το βλέμα της φωτό και περιμένει το μεζεδάκι του.
Τον αποχαιρετάω και συνεχίζω για την δουλειά.

Η ρουτίνα αυτή με κάνει την γραφική της γειτονιάς και των ανθρώπων που περιμένουν στην στάση το λεοφωρείο. Δεν με νοιάζει.
Ο Κούκλος κάνει καλύτερη την μέρα που αρχίζει.



Ο Μέρλιν βέβαια αγνοεί τη ύπαρξη του Κούκλου.



Αν γνώριζε γι αυτόν μάλλον θα έδειχνε τον κακό αιχμηρό ευατό του.
Καμιά φορά μόνο τον μυρίζει στα χέρια μου όταν επιστρέφω από την δουλειά, νιαουρίζει απειλητικά και απομακρύνεται θιγμένος.




Ολοι οι καλοί χωράνε μικρό μου!

Ετικέτες

 
posted by ralou at 5:41 μ.μ. | Permalink | 23 comments
Κυριακή, Αυγούστου 20, 2006
Ου γαρ εν τω πολλω το ευ

Tρίτη μέρα των διακοπών

Ο Ν. πρέπει να επιστρέψει. Ο πατέρας του τον χρειάζεται σχεδόν καθημερινά τώρα.
Τον χαιρετάω από μακρυά με σύμπλεγμα ενοχών που τον αφήνω να επιστρέψει μόνος. Γι αυτόν οι διακοπές κράτησαν μόνο δύο εικοσιτετράωρα.
Τώρα θα επιστρέψει και στις ελεύθερες ώρες του θα τις περνάει στον κήπο με τον πορφυρογέννητο στην απέναντι καρέκλα, με το βιβλίο και τα γυαλιά στο χέρι και ένα υπέργλυκο ελληνικό καφεδάκι δίπλα. Ο καλός μου είναι ολιγαρκής και ευτυχώς, γιατί φέτος και να ήθελε δεν θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς.

Εγώ πάλι στο ορεινό χωριό είμαι έτοιμη να εκδράμω στο υγρό στοιχείο και αυτό είναι αρκετό για να κατευνάσει τις ενοχές μου. Η παραλία λέγεται, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, Ασπρονέρι. Έχει σκούρο, λεπτό βοτσαλάκι στην άκρη και άμμο μέσα. Τέσσερα μέτρα από το νερό και πέντε μέτρα ψηλότερα περνάει ο εθνικός δρόμος. Από πάνω υψώνεται μια απότομη κάθετη λοφοπλαγιά κατάφυτη από πεύκα. Είναι τόσο κοντά στην θάλασσα που αντικατοπτρίζεται στο νερό και του δίνει ακριβώς το χρώμα του φυσητού γυαλιού.
Κάνω τις βουτιές μου και όσες απλωτές μου επιτρέπει η ταλαιπωρημένη αυτόν τον καιρό μέση μου. Βγαίνω και καπνίζω το πρώτο τσιγάρο – σταθερή τελετουργία των θαλάσσιων λουτρών μου. Ξαναβουτάω, η δεύτερη βουτιά είναι πάντα η καλύτερη.
Η φίλη μου η Κατερίνα λιάζεται στην στεριά και ακουμπάει με λατρεία τα μάτια στο αγαπημένο γαλάζιο – Αχ βρε Αντώνη-
Παρακολουθώ μια μικρή διάφανη σαλούφα να λικνίζεται δίπλα μου. Το νερό είναι τόσο καθαρό που, μόλις την διακρίνω, από την σκιά που ρίχνει στον βυθό!
Προσπαθώντας να αποφύγω την στενή επαφή μαζί της, την παρατηρώ για ώρα και αρπάζω το πρώτο ηλιακό έγκαυμα.
Βγαίνω. Ο αναπτήρας μου αρνείται πεισματικά να ανάψει το δεύτερο τσιγάρο.
Να μια καλή ευκαιρία να το κόψω!
Καλά... λέμε τώρα και κανένα αστείο !Καλαμαράκια και μπύρα σε κοντινή ψαροταβέρνα. Αεράκι από την θάλασσα. Δυο πιτσιρίκες με λαμπρά θαλασσιά μάτια παίζουν δίπλα μας.
Κουβεντούλα, προσπαθώ να τραβήξω την Κατερίνα από τις σκέψεις που μυρμιγκιάζουν στο μυαλό της.
Δροσερό ντους στο σπίτι. Νυχτώνει. Το σετάκι κουκουβάγιες, τριζόνια, αστέρια μας συντροφεύει μαζί με απρόσμενα καλή παρέα που εμφανίζεται.
Άλλη μια μάχη με τα κουνούπια το βράδυ. Μυρωδιά από αντικουνουπικό...
Πόσο μεγάλη μπορεί να γίνει μια μέρα !!!


Τέταρη μέρα των διακοπών

Στο σπίτι της Κατερίνας, 10 το πρωί. Στον κήπο της στο ορεινό χωριό.
Δέντρα. Το αγιόκλημα μοσχοβολάει – δεν ήξερα ότι έχει τόσο έντονη μυρωδιά!- Φυσάει ενα ελαφρύ αεράκι, δροσιά. Ο ήλιος φιλτράρεται μέσα από τα φύλλα των δέντρων και φτιάχνει μικρές κίτρινες λιμνούλες στο χαρτί που γράφω.
Με σκιάζει μια κλέουσα ιτιά – περίεργα κλαδεμένη-, μια λεύκα με λίγα φύλλα, ένα νεαρό πλατάνι, μια μουριά, μια δαφνούλα, μια κερασιά, μια κυδωνιά δυο δεκάδες τριανταφυλλιές. Τα λουλούδια τους παρηκμασμένα, καλοκαιρινά, ξεβλαστωμένα, συμβάλουν ωστόσο στο χαρμάνι των αρωμάτων που με περιβάλει.

Μια αιώρα λικνίζεται μονάχη, την αφήσαμε ήσυχη σήμερα το πρωί.
Ακούω μακρινούς ήχους του βουνού. Σκυλιά, τζιτζίκια, φωνές από το γειτονικό σπίτι. Η ντοπιολαλιά είναι βαριά, τις πιο πολλές φορές με εμποδίζει να καταλάβω.

Το βράδυ θα δω αστέρια – χιλιάδες – και αστερισμούς και την θαμπάδα του γαλαξία.
Θα ακούω μακρινές κανονιές από το σύστημα που διώχνει τα αγρίμια από τα αμπέλια. Οι κουκουβάγιες θα μας κοιτάνε από τον απέναντι στύλο του φράχτη, θα μας στέλνουν ένα λάλημα και μετά θα απομακρύνονται αθόρυβα σαν φαντάσματα.

Η παρέα επιμένει να πάμε στο μοναδικό μπαράκι λίγο έξω από το χωριό. Πάω με βαριά καρδιά για το τι θα ακούσουμε.
Α! Ένα μικρό θαύμα.
Ο ιδιοκτήτης είναι στην ηλικία μας,
Mας υποδέχεται με Cocaine και μας αποχαιρετά με Stairways to heaven.
Στο γυρισμό ακούω τριζόνια. Είναι διαφορετικά μέσα στην σιωπή της νύχτας στο βουνό.
Η μουσική τους με συνοδεύει καθώς ανεβαίνω τα σκαλοπάτια προς τον παράδεισο...


Πέμπτη μέρα των διακοπών

Αμπαλάρω τα υπάρχοντα μου και κλείνω την βαλίτσα. Μαζεύω βιβλία, κινητά, τα γυαλιά μου, χτένες και μικροπράγματα που είναι σκορπισμένα τριγύρω.
Αποχαιρετώ το δωμάτιο που με στέγασε τα δροσερά – χωρίς ανάγκη για air condition - βράδυα μου και τα κουνούπια που σε πείσμα φιδακίων, παστίλιων και αντικουνουπικών σιτρονέλας, διαθέτουν επαρκή ποσότητα από το DNA μου από το αίμα που μου ρούφηξαν.
Δεν τα κατηγορώ. Τα κύτταρα μου ανήκουν στην τροφική αλυσίδα – για μια φορά όχι στην κορυφή της!-

Ταξιδεύω με το αυτοκίνητο της φίλης μου σαν συνοδηγός. Το δεξί μου χέρι έχει ήδη καεί και διαθέτει ωραιότατο καρπουζί χρώμα.
Στον επαρχιακό δρόμο βγάζω το χέρι μου από το παράθυρο και το αφήνω να πλανάρει στο ρεύμα αέρα που δημιουργεί το αεροδυναμικό σχήμα του οχήματος. Έτσι πρέπει να αισθάνονται τα πουλιά όταν πετάνε.
Για να αποφύγουμε το μπουμπουνητό του αέρα στα αυτιά κλείνουμε τα παράθυρα στον εθνικό δρόμο. Ανοίγουμε το aircondition για να προετοιμαστούμε σιγά – σιγά για την ζωή στην πόλη. Αρχίζει η κίνηση. Τρελαμένοι οδηγοί κάνουν slalom ανάμεσα μας. Η μαμά της φίλης κάνει το σταυρό της και επικαλείται τα θεία για προστασία.
Φτάνουμε σπίτι. Η γνωστή μυρωδιά της γειτονιάς.


Ο καλός μου με περιμένει και μου βάζει στην αγκαλιά τον πορφυρογέννητο. Ρουφάω τις αγαπημένες μυρωδιές και των δυο τους. Με τον προτοκαλή στην αγκαλιά πλησιάζω την βιβλιοθήκη μου για να αγγιξω τα βιβλία μου. Προσπαθώ να να εξωραΐσω με καθημερινές χαρές κάθε στιγμή που με απομακρύνει από τις διακοπές.
Χτυπάει το τηλέφωνο. Κάποιος μας προσφέρει μια ακόμα πιστωτική κάρτα εντελώς δωρεάν. Βάζω πλυντήριο. Ξεπαγώνω τα ψάρια για να φάμε το βράδυ. Αποκοιμιέμαι μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας κάτι που δεν θυμάμαι.

Έχω πια γυρίσει.
Καλώς σας βρήκα όλους!





Οι φωτό είναι από την νέα μου ψηφιακή Olympus M700 !
Ω ναι! Είναι υπέροχη, αλλά δεν την ξέρω καλά ακόμα.
Ουτε σύγκριση βέβαια με την παλιά καλή αναλογική μου Nikon FE, που σου επέτρεπε να κάνεις ότι θέλεις.
Με την καινούρια αιστανθηκα λίγο όμηρος της ...

Ετικέτες

 
posted by ralou at 6:22 μ.μ. | Permalink | 28 comments
Πέμπτη, Αυγούστου 03, 2006
Εκθεση ιδεών : Τι είναι και τι δεν είναι Διακοπές
Οι διακοπές που θα ήθελα να κάνω

Οι διακοπές που θα κάνω
.
.
Είναι Διακοπές..................... .............................. Δεν είναι Διακοπές


Να απλώνεις το αριστερό χέρι μόλις ξυπνάς και να πιάνεις την δροσερή σάρκα του συντρόφου σου– ελέω air condition-
Να απλώνεις το δεξί χέρι μόλις ξυπνάς και να ακουμπάς την πλαστική κρυάδα του ξυπνητηριού.


Να μαγειρεύεις στα γρήγορα πατάτες τηγανητές και αγγουροσαλάτα όποτε πεινάσεις
Να τρως φαγητό τεσσάρων ημερών μαγειρευμένο την Κυριακή το πρωί και κατεψυγμένο σε πλαστικά σακουλάκια


Να κοιμάσαι τις καθημερινές στις 4 το πρωί χαζεύοντας παλιές αμερικάνικες ταινίες στην τηλεόραση
Να κοιμάσαι τις καθημερινές υποχρεωτικά από τις 12:30 για να ξυπνήσεις το πρωί

Να περνάς το απόγευμα με βόλτα σε κοντινή παραλία με ένα μπουκάλι νερό στο χέρι πλατσουρίζοντας στην άκρη της θάλασσας
Να περπατάς τα υποχρεωτικά 2-4 χιλιόμετρα την ημέρα πάνω στον κυλιόμενο διάδρομο στο σπίτι με το ίδιο μπουκάλι, ακούγοντας στο ραδιόφωνο ότι προκύψει

Να αισθάνεσαι στο πρόσωπο το αεράκι κάτω από πλατάνια σε μια ορεινή ρεματιά
Να αισθάνεσαι το περιοδικής συχνότητας ρεύμα αέρα από τον ανεμιστήρα του δωματίου παρακολουθώντας τις συζητήσεις στα ορεινά του θερινού τμήματος της βουλής

Να βλέπεις ένα ηλιοβασίλεμα εκ του φυσικού και μετά να βλέπεις να πέφτει η νύχτα σιγά σιγά
Να ψάχνεις στο goggle φωτογραφίες με ηλιοβασιλέματα και καμιά να μην σου αρέσει

Να οδηγείς σε θεοσκότεινο επαρχιακό δρόμο να κοιτάς στο πίσω τζάμι και να καταλαβαίνεις τι σημαίνει πραγματικό σκοτάδι και να κοιτάς στον ουρανό και να διαπιστώνεις πόσο καλά είναι τοποθετημένη η γη στον γαλαξία ώστε να φαίνονται εκατομμύρια αστερία σε μια ματιά
Να οδηγείς στην πόλη κάτω από πορτοκαλιά φώτα που παραμορφώνουν τα χρώματα και στον ουρανό άντε να δεις δυο μοναχικά αστέρια (η μήπως είναι φώτα αεροπλάνου)

Να διαβάζεις το βιβλίο σου στην πάνινη πολυθρόνα και να ακούς το τζιτζίκι να ζορίζεται τρίζοντας στην βραδινή δροσούλα
Να διαβάζεις το βιβλίο σου μέσα στο λεωφορείο και να ακούς το τρίξιμο της λαμαρίνας και τον καυτό αέρα από το παράθυρο στο πρόσωπο

Να μην δουλεύεις!
Να δουλεύεις!

Σημείωση προς τον διορθωτή :

Επίτηδες δεν έγραψα κ. Καθηγητή μου για διακοπές σε νησιά, εξωτικά μέρη, πολυτελή ξενοδοχεία, πισίνες, βραδινές κραιπάλες και πατρογονικά στο χωριό.

Και οι δικές μας μετριοπαθείς διακοπές καλές είναι!

Αποσύρομαι για λίγες μέρες.
Λίγες είπα! ...
Προς το παρόν γάτες, φαγητά, και ιδέες σπρώχνονται στο μυαλό μου πιο θα βουτήξει πρώτο στην θάλασσα!
Αυτό το ποστ είναι απλή προσθήκη στις πολύχρωμες υποδείξεις για το θέμα σε αυτό το post της An-lu.
.....
Εις το επανειδείν!
ΧΧΧ

Ετικέτες

 
posted by ralou at 10:23 π.μ. | Permalink | 48 comments
usefull  View My Public Stats on MyBlogLog.com