Πέμπτη, Ιουνίου 22, 2006
Birthday blues ...
Λένε ότι στην ζωή μας δεν μετανιώνουμε για τα πράγματα που κάναμε αλλά για τα πράγματα που δεν κάναμε.
Και ποιος είναι καλύτερος καιρός για να κάνει κανείς την απογραφή τους παρά την ημέρα των γενεθλίων του.

Στις 24 Ιουνίου έχω γενέθλια.



Όταν ήμουν παιδί τα περίμενα με λαχτάρα και τα είχα συνδέσει με γιορτή, τούρτα, κεράκια, συγγενείς και φίλους, συμμαθητές και συμμαθήτριες, δωράκια ένθεν κακείθεν, τα καλά μου ρούχα και την ελπίδα ανάμεσα στους επισκέπτες να βρίσκεται και η αγαπημένη μου νονά που με σνομπάριζε συστηματικά.

Όταν μεγάλωσα η γιορτή σήμαινε κουραστικές προετοιμασίες, η τούρτα έξτρα θερμίδες, τα κεράκια άρχιζαν να συνωστίζονται επικίνδυνα, πολλοί συγγενείς απομακρύνθηκαν, οι φίλοι και συμμαθητές αντικαταστάθηκαν από άλλους που αγνοούσαν τα γενέθλια και τα δώρα έγιναν συμβολικά (και/η χρηματικά).
Όσο για την νονά ακόμα άφαντη.

Τώρα πια κάθε χρόνο εγώ κάνω ότι τα ξεχνάω και ελπίζω να τα ξεχνάνε και οι άλλοι – εκτός βέβαια από τον καλό μου, δεν έχω παράπονο! -

Ωστόσο αυτό που δεν ξεχνάω είναι να φτιάχνω την ετήσια λίστα με τα πράγματα που δεν έχω κάνει για να έχω τουλάχιστον έναν λογαριασμό για το τι θα μετανοήσω στο μελλον.
Κάθε χρόνο η λίστα είναι παρόμοια γιατί δεν καταφέρνω να υλοποιήσω περισσότερα από ένα-δυο ενώ προστίθενται και νέα πράγματα που αφήνω να συσσωρευτούν κάθε χρόνο.

Ιδού λοιπόν η φετινή λίστα.
Α. Τι δεν έκανα και δεν μπορούν να γίνουν πια:

Δεν έφτιαξα το σπίτι των ονείρων μου
Δεν πρόσεξα την υγεία μου όσο ήταν καιρός
Δεν απόκτησα ποτέ ένα παιδί
Δεν αποκάλυψα τα συναισθήματα μου σε κάποιες περιπτώσεις
Δεν έκρυψα τα συναισθήματα μου σε κάποιες άλλες
Δεν απόκτησα μια επιστήθια φίλη στα πολύ νεανικά μου χρόνια
Δεν έμαθα ποτέ να εκτιμάω σωστά τον εαυτό μου
Δεν έμαθα ποτέ να μου αρέσει η φάτσα μου
Δεν προφυλάσσομαι αρκετά απέναντι στα συναισθήματα μου για τις γάτες αλλά και τις γρατσουνιές τους – με τους ανθρώπους τα καταφέρνω αρκετά καλά- .
Δεν έκανα ποτέ bangi jumping

Δεν έμαθα ποτέ ορθογραφία

Β. Τι δεν έκανα αλλά μπορεί να τα κάνω μελλοντικά

Δεν ταξίδεψα στην Βόρεια Ευρώπη και την Σκανδιναβία
Δεν πήγα το Stratford Upon Avon 4η, 5η, 27η, 724η φορά
Δεν επισκέφθηκα όλα – μα όλα – τα μουσεία στον κόσμο
Δεν ασχολήθηκα εδώ και πάρα πολλά χρόνια με το αγαπημένο χόμπι των νεανικών μου χρόνων, την φωτογραφία
Δεν χάρηκα το ταξίδι στην Ρώμη
Δεν έμαθα ποτέ Γερμανικά, Γαλλικά, Κινέζικα και Σουαχίλι αλλά και Νεότερη Ελληνική Ιστορία
Δεν έμαθα ποτέ να φτιάχνω καλά γλυκά
Δεν κολυμπάω ποτέ όσο θέλω τα καλοκαίρια στην θάλασσα και η μεγαλύτερη πισίνα που μπορώ να αποκτήσω πωλείται στα πολυκαταστήματα μόλις € 95,00
Δεν έφτασε ακόμα η βιβλιοθήκη μου στο 3000ο της βιβλίο

Ας μην επεκταθώ περισσότερο γιατί όσο γράφω ανακαλύπτω και άλλα που δεν έχουν θέση εδώ ;)

Φέτος θα γιορτάσω τα γενέθλια μου μάλλον σιωπηλά (ελπίζω), με (κακοφτιαγμένη) τούρτα και ένα συμβολικό κεράκι (μην βάλουμε φωτιά στο οικοδομικό τετράγωνο) και μερικά τηλεφωνήματα από κάποιους αμετανόητους που δεν φτάνει που τα θυμούνται αλλά μου κάνουν με περιπαικτικό ύφος την ίδια βλακώδη ερώτηση κάθε χρόνο :
"Λοιπόν, Πόσων Μαΐων γινόμαστε φέτος"
"1275" απαντώ. "Ακριβώς έναν περισσότερο από πέρυσι"

Α! Ανακάλυψα ότι δεν μεγαλώνουμε όλοι με τον ίδιο ρυθμό! Κάτι φιλενάδες κάθε χρόνο ανακαλύπτουν ότι έχουμε και μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας.
Δεν πειράζει !
Έτσι κι αλλιώς όλοι εδώ φτάνουμε σ' αυτήν την ηλικία.


Aς θυμηθούμε επίσης τι έγραφε η lucretia στα δικά της γενέθλια. Ενα τέτοιο ποστ ήθελα να φτιάξω και εγω για τα δικά μου αλλά μου βγήκε κάτι σε "παθέτικ μαραζιάρα ομφαλοσκόπηση" ;) !


φωτο αλμπουμ



σκηνές
απο την ταινία
ποσεχώς

Ετικέτες

 
posted by ralou at 2:59 μ.μ. | Permalink | 42 comments
Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006
Αχ βρε Αντώνη ! ... ...
Το καλοκαίρι του 1999 ήταν η πρώτη χρονιά που αποφασίσαμε να κάνουμε διακοπές μετά από πολλά χρόνια και ο φίλος μας ο Αντώνης μας είχε πείσει επιτέλους να τις περάσουμε μαζί. Δούλευε τότε σε μια εταιρεία στην Βόνιτσα και τον βλέπαμε αραιά και που όταν ερχόταν στην Αθήνα. Μας μίλαγε για τις υπέροχες παραλίες της περιοχής και τελικά αποφασίσαμε να περάσουμε το 15ημερο εκεί.

Ο Αντώνης ήταν φίλος μας από χρόνια. Με τον Ν. μαζί στον στρατό και μετά όλοι μαζί και με την σύντροφό του την Κ.

Σαν να τον βλέπω τώρα μπροστά μου όπως τότε.
Ένας όμορφος μεγαλόσωμος άντρας.
Λάτρευε την γυμναστική, την θάλασσα, τις δύο μικρές του κόρες και βέβαια την Κ.
Το πρώτο που τον χαρακτήριζε ήταν η πληθωρική του προσωπικότητα. Μόλις έμπαινε σε ένα δωμάτιο η παρουσία του και μόνο το γέμιζε. Μιλούσε με πλατιές χειρονομίες, με τα μακριά φουντωτά μαλλιά του να ανεμίζουν, τις πιο πολλές φορές όρθιος, λες και δεν τον χωρούσε ο τόπος.
Οι περισσότεροι από τους φίλους δειλιάζαμε λίγο μπροστά του. Αφ΄ ενός από την ένταση της παρουσίας του αλλά και γιατί λίγοι από μας μπορούσαν να συναγωνιστούν τις γνώσεις του στην Ιστορία.
Ο Αντώνης – μεγαλύτερος από όλους μας, από τους πρώτους στο Πολυτεχνείο το 74 - ήταν μανιώδης καταναλωτής ιδεών, βιβλίων, τσιγάρων, φαγητού, κρασιού και sex.
Διάβαζε φιλοσοφία και Ιστορία αλλά και λογοτεχνία όλων των ειδών. Τα βιβλία της βιβλιοθήκης του είχαν καταντήσει κοινή περιουσία με όλους μας γιατί μας δάνειζε από μόνος του ότι του έκανε εντύπωση, χωρίς να νοιάζεται ποτέ να τα πάρει πίσω.
Το ίδιο έκανε φυσικά και με τις δικές μας βιβλιοθήκες.
Ήταν σε θέση να αφομοιώνει πληροφορίες και ιδέες, να τις αναλύει, να τις επεξεργάζεται και να τις αναδομεί με φοβερή ευκολία. Και συχνά μας άφηνε αμήχανους μπροστά στις θεωρίες του, στην αδυναμία μας να παρακολουθήσουμε τους δαιδαλώδεις δρόμους της σκέψης του. Όταν τις ανέπτυσσε σε κατάσταση έξαλλη, με το απίστευτο πληθωρικό του λόγο ή όταν διαφωνούσε για τα πολιτικά με τους παλιούς του συντρόφους, εμείς κάναμε λίγο πίσω και αρκούμαστε να τον ακούμε.

Επίσης ο Αντώνης ήταν μανιώδης καλοφαγάς έως απλός φαγάς. Την ώρα της πείνας του γουρλώναμε τα μάτια από τους φαγητικούς του συνδυασμούς. Μαρμελάδα με αντσούγιες, και καφές ανακατεμένος με κανελογαρύφαλλα ήταν από τους πιο απλούς συνδυασμούς και βέβαια υπήρχαν πάντοτε επαρκέστατες θεωρίες για να μας πείσει για την υπεροχή τους ενώ ταυτόχρονα μας λοιδορούσε για την ατολμία μας να τους δοκιμάσουμε. Είχε το δικό του μικροσκοπικό αμπελάκι και έφτιαχνε το δικό του κρασί με φοβερή επιτυχία κάνοντας οινοποιητικούς συνδυασμούς και καινοτομίες, που, όμως, πάντα έβγαιναν σε καλό.

Όπως είπα ήταν επίσης και μεγάλος καταναλωτής sex. Παρ' όλο που γνώρισε και παντρεύτηκε την σύντροφό του σε πολύ νεανική ηλικία η σχέση τους παρά τα συνηθισμένα σκαμπανεβάσματα διατηρούταν φρέσκια και ζωντανή ακόμα και όταν οι κόρες του έγιναν μεγάλες κοπέλες. Οι οποίες παρεμπιπτόντως τον αγαπούσαν τον εμπιστεύονταν και τον θεωρούσαν τον εκ βαθέων εξομολογητή και συμβουλάτορα τους.

Μιας και μιλάω τόσο πολύ για τον Αντώνη, δεν πρέπει να ξεχάσω να αναφέρω την αγάπη του για την θάλασσα. Όταν την κοίταζε νόμιζες ότι κοιτούσε λατρεμένη γυναίκα και όταν μιλούσε γι' αυτή έλεγε ότι "χάνεται στην αγκαλιά της".
Ακόμα και όταν τα χρόνια ήταν οικονομικά δύσκολα για την οικογένεια του, αυτός ονειρευόταν να αγοράσει ένα πλεούμενο. Και δεν εννοούσε απλά μια βάρκα, αλλά ένα σκάφος για να μπορεί να πηγαίνει σε κάθε λιμανάκι και ακτή χωρίς περιορισμούς.
Δεν θυμάμαι πως ακριβώς το φανταζόταν εκείνος, αλλά όλοι εμείς οι φίλοι τον φανταζόμαστε πάντα σε ένα ιστιοφόρο. Πάντως δεν νομίζω ότι θα τον ένοιαζε πολύ το είδος του σκάφους. Απλά να μπορούσε να σαλπάρει. Τίποτε άλλο.

Και βέβαια το πιο αγαπησιάρικο χαρακτηριστικό του που έκανε όλους εμάς να πίνουμε νερό στο όνομα του, ήταν ότι ο Αντώνης ήταν Φίλος. Ο πιο ανιδιοτελής, αυθόρμητος, καλός φίλος που μπορεί να επιθυμήσει κανείς. Ήταν κοντά μας στις καλές και τις κακές στιγμές χωρίς καθόλου να το ζητήσεις ή να το υπαινιχθείς. Απλά ήταν εκεί.

Με τα χρόνια ήρθαν έτσι τα πράγματα και έφτιαξαν τα οικονομικά της οικογένειας και ήρθε η τέλεια δουλειά, με τις τέλειες συνθήκες εκτός βέβαια από την απόσταση. Τα Σαββατοκύριακα έκανε τρελές κούρσες για να κατέβει στην Αθήνα ή ξεκινούσαν ταυτόχρονα και αυτός και η Κ. για μειώσουν τον χρόνο της διαδρομής και να συναντηθούν στην μέση της.
Φυσικά εμείς προσπαθούσαμε να αφήνουμε την οικογένεια να χαίρεται μόνη της τις πολύτιμες στιγμές.
.
.
.
Εκείνο λοιπόν το καλοκαίρι αποφασίσαμε να κάνουμε διακοπές όλοι μαζί. Τέτοιες μέρες τέλη Ιουνίου προγραμματίζαμε και κλείναμε ξενοδοχεία, και δελεάζαμε ο ένας τον άλλον στην ιδέα να νοικιάσουμε ένα μικρό ιστιοφόρο για μερικές μέρες, για να γυρίσουμε, όσο μας πάρει, το Ιόνιο.

Παραμονές της αναχώρησης με τα μπαγκάζια σχεδόν έτοιμα τηλεφωνήσαμε για τις τελευταίες λεπτομέρειες.
Το τηλέφωνο δεν απαντάει.
Το κινητό δεν απαντάει
Το σπίτι δεν απαντάει.
Στο γραφείο του μας παραπέμπουν στο σπίτι του.
Κανείς δεν απαντάει.
.
.
.
Βράδυ με την μικρή του κόρη στην Βόνιτσα.
Σινεμά, φαγητό, κουβέντα,
πόνος, πόνος, πόνος, ασθενοφόρο,
τρελή κούρσα της Κ. μέσα στην νύχτα στην Βόνιτσα,
εντατική, ρήξη ανευρύσματος αορτής, δεν υπάρχουν ελπίδες,
συγνώμη, σ' αγαπάω, θα προσέχω το φαγητό, θα κόψω το τσιγάρο, σ' αγαπάω,
παλεύει,
πέφτει η πίεση, εσωτερική αιμορραγία.

Ο Αντώνης πέθανε.

Το τηλέφωνο δεν απαντάει.

Όταν το έμαθα την άλλη μέρα, την τελευταία μέρα στην δουλειά πριν τις διακοπές έπαθα σοκ.
"Όχι ο Αντώνης !"
"Όχι αυτός ο άνθρωπος !"
Ήταν 49 ετών.

Ο θηριώδης άντρας που γέμιζε τα δωμάτια, ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της περιοχής κάτω από μια απλή πλάκα, χωρίς σταυρούς, φωτογραφίες και θυμιάματα. Μόνο ένα καραβάκι έχει πάνω για να ταξιδεύει το ανήσυχο πνεύμα του και να παρηγορεί τα απαρηγόρητα δικά μας.

Φέτος κλείνουν 7 χρόνια.

Τον πρώτο καιρό καθόμαστε με την Κ. και λέγαμε πως αν δεν είχε πεθάνει αλλά είχε ταξιδέψει μαγικά σε μια άλλη διάσταση ή σε ένα άλλο πλανήτη, δεν θα πονούσε ο χαμός του τόσο πολύ.
Τουλάχιστον δεν θα υπήρχε στο σύμπαν το κενό της απουσίας του.

Δεν θα μιλήσω για το προφανές και απόλυτο της θλίψης που βυθίστηκε η οικογένεια.
Η παρέα ωστόσο έμοιαζε μουδιασμένη τον χρόνο που ακολούθησε. Στην αρχή η αμηχανία ήταν χειροπιαστή, το δωμάτιο άδειο, οι προσπάθειες να γεμίσει το κενό αδέξιες, αστείες και ανεπιτυχείς. Όλα έμοιαζαν κακέκτυπα.
Πέρασε πολύς καιρός για να συναρμολογηθούμε ξανά, να ξεθαρρέψουμε, να απλώσουμε τα πόδια, να αναδειχθούν οι υπόλοιπες προσωπικότητες που στεγάζονταν κάτω από την ομπρέλα του Αντώνη.

Εφτά χρόνια αργότερα ο χρόνος κλείνει σιγά σιγά την πληγή – αλλά όχι τελείως-

Ακόμα και τώρα όταν μας λείπει πολύ και δεν μπορούμε να αντέξουμε με τίποτα την απουσία του, σιωπάμε και μετά μουρμουρίζουμε:

Αχ βρε Αντώνη ! … ….

σκηνές
από την ταινία
προσεχώς

Με τον Ν. είμαστε μαζί περίπου 20 χρόνια και όλο αυτόν τον καιρό τον είχα δει να κλαίει μόνο μία φορά στην κηδεία του Αντώνη. Τον είδα άλλη μια φορά σήμερα το πρωί που διάβασε αυτό το ποστ.

Ποιος είπε ότι ο χρόνος είναi πανδαμάτωρ;

 
posted by ralou at 4:57 μ.μ. | Permalink | 23 comments
Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006
And the winner is….
Επειδή με ρωτούσατε επανηλλημένα και φορτικά για τα αποτελέσματα των γάτο-καλλιστείων και επειδή, δεν επιθυμώ αφ΄ενός μεν να με θεωρήσετε αγενή, αφ΄εταίρου να εμπλακώ προσωπικά, αντιγράφω εδώ δύο από τις στήλες που αναφέρθηκαν σε αυτά, στην γνωστή ΕΚΚΚ (Εφημερίδα Καλόπιστης Κοινωνικής Κριτικής) "Γουργούρισε μου"

ΠΡΩΤΟ ΑΡΘΡΟ:

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΩΝ

Του ανταποκριτού μας
Με λαμπρότητα έγινε χθες η τελετή απονομής του στέμματος στα διενεργηθέντα γάτο-καλλιστεία (Link) Η προσέλευση όλων των ενδιαφερομένων ήταν αθρόα και η βραδιά εξελίχθηκε σε μέγα κοσμικό γεγονός.
Οι υποψήφιοι/ες παρουσιάστηκαν με πανέμορφες φρεσκοχτενισμένες γούνες αν και ο στυλίστας υπερέβαλε κάπως με τα ροζ και θαλασσιά κορδελάκια που στόλιζαν τους κομψούς λαιμούς!
Η χορωδία των αδέσποτων της γειτονιάς της Ραλούς άνοιξε την βραδιά με το γνωστό άσμα "Everything I miaou" και καταχειροκροτήθηκε.
Τελικά το στέμμα απονεμήθηκε στον Μαφάλντο που δέχθηκε με χάρη και μετριοφροσύνη τον τίτλο του. Την απονομή έκανε η ίδια η διοργανώτρια (Ραλού) που με συγκίνηση απέθεσε το απαστράπτον (αλλά αρρενωπό) στέμμα στο κεφάλι του νικητή.
Ο νικητής ευχαρίστησε την διοργανώτρια αλλά και όλους τους ψηφοφόρους που τον επέλεξαν και δήλωσε ότι τώρα μπορεί πλέον να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Στο εξής θα θέσει εαυτόν στην διάθεση της οργάνωσης "Κτηνίατροι Χωρίς Σύνορα" για να βοηθήσει στην περίθαλψη των αναξιοπαθούντων γατιών της ευρύτερης περιοχής. (Καταλαβαίνουμε βέβαια ότι όλα αυτά θα τα κάνει στον ελεύθερο χρόνο που θα του αφήνουν τα χόμπι που δήλωσε ότι τον απασχολούν δηλ. η ιππασία, η ιστιοπλοΐα, το τένις και η εκμάθηση Σουαχίλι)
Οι συνυποψήφιοι καταχειροκρότησαν τον υπέροχο γάτο και στο πάρτι που ακολούθησε ξεφάντωσαν όλοι μαζί μέχρι πρωίας.
Οι παρευρεθέντες ευχήθηκαν στην διοργανώτρια πάντα επιτυχίες και εξέφρασαν τις ελπίδες τους να διοργανώσει ξανά τέτοια υπέροχα καλλιστεία.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΡΘΡΟ:

ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΣΤΑ ΓΑΤΟΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ

Της κοσμικής μας συντάκτριας
Η στήλη ήταν παρούσα στην χθεσινή απονομή του στέμματος των καλλιστείων και σας μεταφέρει τα παραλειπόμενα της εκδήλωσης.
Κατ αρχάς η διοργανώτρια φορούσε υπέροχη ολόμαυρη δημιουργία του γνωστού σχεδιαστή Μιαααάκι . Αλλά τι τα θέλετε. Τουλάχιστον ένα τσουβάλι γατότριχες που ήταν κολλημένες επάνω το υποβίβαζαν στην κατηγορία "ρόμπα". Θα λέγαμε στην κυρία αυτή, ότι αν δεν ξέρει να υποστηρίξει ένα τέτοιο μαύρο ρούχο, καλύτερα να έβαζε το εμπριμέ συνολάκι από την μπουτίκ Λέλα που την ντύνει καθημερινά!
Στιλιστικό έγκλημα που δεν πέρασε απαρατήρητο από τους παρευρισκόμενους!

Αλλά ας δούμε τώρα τα σκάνδαλα που ανακαλύψαμε και σας αποκαλύπτουμε αποκλειστικά.
1. Γιατί η επιλαχούσα Φελίπα πέταξε τις γόβες στην σκηνή μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα;
2. Και τι εννούσε η ζόρικη Σουζανίτα όταν ψιθύριζε δεξιά και αριστερά ότι έχασε τον τίτλο γιατί όλοι λέγανε ότι είναι παλιοχαραχτήρας, ενω ταυτόχρονα κοιτούσε με απροκάλυπτη ζήλεια τον Μαφάλντο όπως βλέπετε στην αποκλειστική μας φωτο;
3. Γιατί αυτός ο πανέμορφος αλλά ατυχισας Μανόλο, που ήταν κατά γενική ομολογία ο πιο όμορφος μακράν, έκλαιγε στην αγκαλιά της Ραλους με μαύρο δάκρυ και σκούπιζε την τρυφερή μυτούλα του σε δαντελένιο μαντιλάκι.
4. Και η Λιμπερτά ; Τι απέγινε η Λιμπερτά που κάποια στιγμή την είδαμε να αναχωρεί κρυφά με τον περίεργο κανελή χοντρόγατο της χορωδίας των αδέσποτων. Αληθεύει ότι διατηρούσε κρυφή σχέση μαζί του και –σκάνδαλο! σκάνδαλο!– κυοφορούσε ήδη τα εφτάδυμα του;
5. Τέλος, αυτή η κούκλα (χε χε!), η μικρή Ναντίνα, γιατί αναχώρησε επίσης τις πρώτες πρωινές ώρες τύφλα στο μεθύσι φωνάζοντας "Θθθα σσας δείξθω εγω! Θα γίνω κούουουουκλα, θα πέθετε θτα πόδια μου μολιθ με ξθαναδειτε!". Πληροφορίες λένε ότι κρατούσε σφιχτά στο πατουσάκι της το τηλέφωνο γνωστού πλαστικού χειρουργού που της υποσχέθηκε αυξητική επέμβαση στήθους, γλουτών και χειλιών (χωρίς να χαθεί η γνωστή κορώνα!) ή και μεταμόσχευση προσώπου .

Εκτός από τις παραπάνω απορίες που μας δημιουργήθηκαν και των οποίων την απάντηση θα αναζητήσει το teem των δαιμόνιων ρεπόρτερ μας και θα σας τις παρουσιάσουμε στα επόμενα 273 τεύχη της ΕΚΚΚ μας η υπογράφουσα θέλει να προσθέσει ακόμα τα εξής.
- Ο νικητής εθεάθη στα παρασκήνια της αίθουσας πρώτα να μπαρμπουτοπαίζει το στέμμα και μετά να διαπραγματεύεται με μεγάλη εταιρεία την δυνατότητα γκρίζας διαφήμισης στην διάρκεια των δημόσιων εμφανίσεων του.
- Το στέμμα βέβαια το κέρδισε στο μπαρμπούτι ο Μανόλο που το ακούμπησε για ένα λεπτό στο κεφάλι του και κοιτάχτηκε κρυφά στον καθρέφτη κάνοντας ότι διορθώνει τις ζαρτιέρες του.
- Όταν εύχονταν στην διοργανώτρια "Πάντα Τέτοια!" και "Και του χρόνου" η μικροκάμερα στο πέτο μου κατέγραφε τις αντιδράσεις της και είδε ότι το αίμα στράγγιξε από το πρόσωπο της. Έφτυσε τον κόρφο της και με ένα λυγμό ψιθύρισε: Να μεγαλώσω κι άλλα έξι ;! Δεν πάω καλύτερα εθελόντρια να μαζεύω καπνά στην Κούβα!
Θα επανέλθουμε αύριο πάλι αγαπητοί μας αναγνώστες για την συνέχεια μέχρι να ρίξουμε άπλετο φως στο σκάνδαλο "Καλλιστεία Γατιών στην Αυλή της Τρελής Ραλούς "
Μυστήριο, Σεξ, Βια και Νοθεία, Αποκαλύψεις.
Μην το χάσετε!
ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ

Η μικρή Ναντίνα κλαίει απαρηγόρητη στα χέρια φίλων!

Δολοφονικό βλέμμα στον νικητή από τον παλιοχαρακτήρα την Σουζάνα.

Περίλυπος ο Μανολίτο μαζί με τους συνυποψηφίους του

Η Λιμπερτά πρώιμα ωριμασμένη από την εμπειρία της!
ννν.
.
Η Φελίππα έξαλη με τα αποτελέσματα
ΠΡΟΣΟΧΗ ! !
Επειδή τα σκάνδαλα πλέκουν δίκτυ μυστηρίου γύρω από το κοσμικό γεγονός της χρονιάς, παρακαλούμε τους πιστούς αναγνωστες της στήλης και δυνάμει ανταποκριτές της, να μας ενημερώσουν αν πέσει στην αντίληψη τους οποιαδήποτε πληροφορία σχετική με αυτά.


Γιατί, καλός πολίτης, είναι ο πληροφορημένος πολίτης!


σκηνές
από την ταινία
προσεχώς

Ετικέτες

 
posted by ralou at 10:08 π.μ. | Permalink | 27 comments
Τρίτη, Ιουνίου 06, 2006
Η λαϊκή αγορά του Monitor
Κάθε πρωί μπαίνω στο Monitor για να δω την φρέσκια πραμάτεια του.
. .
Το Monitor λειτουργεί κάπως σαν την Λαϊκή Αγορά που ο κάθε παραγωγός απλώνει την παραγωγή του και σε προσκαλεί να περάσεις.
Ο διαχειριστής της λαϊκής μοιράζει τους πάγκους στους ενδιαφερόμενους.
Στους μεγαλοπαραγωγούς δίνει μεγάλους πάγκους με τέντες, αποθήκες υπόγειο και λουτροκαμπινέ.
Στους μικρούς δίνει δύο τρίποδα και μια τάβλα.
Σοβαρά τώρα μην νομίζετε ότι τα βάζω μαζί του! Καλά κάνει. Ετσι είναι το σωστό. Άλλωστε όποιος θέλει φοράει τα ειδικά, παρεχόμενα ροζ γυαλιά που κάνουν όλους τους πάγκους να μοιάζουν ίδιοι.
Αλλά μπα δεν νομίζω ότι τα φοράει κανείς!

Επίσης έτσι δίνει την ευκαιρία σε εκείνο τον μικροπαραγωγό που πουλάει εφτά όλα όλα καρπούζια αλλά και σε μένα που πουλάω τα κρεμμυδάκια που καλλιεργώ στον κηπάκο μου να δραστηριοποιηθούμε, να εντατικοποιήσουμε την παραγωγή μας να προμοτάρουμε καλύτερα τα προϊόντα μας, να πάρουμε κανένα δάνειο βρε αδελφέ, για να μεγαλώσουμε την επιχείρηση.

Ως μικρή παραγωγός και εγώ μ΄ αρέσει να επισκέπτομαι τους άλλους μικρούς πάγκους και να αγοράζω κανένα φρούτο έτσι για να τους κάνω σεφτέ. Με την ελπίδα ότι ίσως κάποια φορά (στις αναδουλειές) κάνουν και αυτοί το ίδιο σε μένα.
Άλλωστε οι μικροί παραγωγοί είναι λίγο σαν τους μικρούς οινοπαραγωγούς. Πολλές φορές διαθέτουν εξαιρετικά προϊόντα και προσφέρουν απρόσμενες συγκινήσεις
Από την άλλη μεριά είναι υποχρεωτικό να επισκέπτομαι τους πάγκους-μεζονέτες των μεγαλοπαραγωγών. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πολλοί από αυτούς έχουν εξαιρετική πραμάτεια, γι αυτό τους επισκέπτομαι καθημερινά για το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Αγοράζω, αλλά αφήνω κιόλας ένα δύο κρεμμυδάκια (τάχα μου για πεσκέσι) περισσότερο όμως για να τα δουν (PR) εκτός από τον μεγαλοπαραγωγό και οι υπόλοιποι πελάτες του πάγκου.
Τι ελπίζω;
Ο μεγαλοπαραγωγός να πλησιάσει κάποιο μεσημεράκι που κόβει η δουλειά και τον δικό μου πάγκο.
Οι πελάτες του να δουν τα κρεμμυδάκια μου, να τα βρουν συμπαθητικά και να περάσουν και από μένα.
Επίσης ελπίζω:
Αν πλησιάσουν τον πάγκο μου εκτός από το χαζέψουν το εμπόρευμα να (ω θεϊκή στιγμή) αγοράσουν και κανένα κρεμμυδάκι.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φιλοφρόνηση από αυτό! Ο μεγαλοπαραγωγός και οι φίλοι του να τιμήσουν το μαγαζάκι μου.
Αν δε αντί για ένα δύο κρεμμυδάκια αγοράσουν κανένα κιλό !... Πανηγύρι!
Συνήθως οι μεγαλοπαραγωγοι έχουν την πιστή πελατεία τους. Άλλους μεγαλοπαραγωγούς ή απλά πιστούς πελάτες και κάποιους πελάτες –φίλους.
Όλοι αυτοί φτιάχνουν μια μεγάλη συμπαγή παρέα που μετακινείται σύσσωμη από πάγκο σε πάγκο στην διάρκεια της μέρας. Οι ελπίδες να αλλάξουν δρόμο και να περάσουν από μικρό πάγκο είναι ελάχιστες!
Υπάρχουν βέβαια και οι διαφορετικοί -ευλογημένη η στιγμή που πήραν πάγκο στην λαϊκή- (ναι για σένα λέω) που άσχετα από το αν έχουν μικρό ή τεράστιο δικό τους πάγκο μεταφέρουν την απενοχοποιημένη αναζωογονητική ξενοιασιά τους σε οποίο πάγκο πλησιάσουν και μας κάνουν να ελπίζουμε ότι που θα πάει, θα περάσουν τα κεσάτια.
Τέλος πάντων!
Σήμερα πάνε να μου βγούνε σάπια τα κρεμμύδια!
Να μην παραπονιέμαι!
Τώρα πια έχω 1 (ένα) πελάτη-φίλο.
4-5 τακτικούς πελάτες (θησαυροί μου!)
Άλλους 5 περαστικούς που έτυχε να βρίσκονται στην γειτονιά (καλωσορίσατε!)
Και αρκετούς που ρίχνουν καμιά ματιά που και που αλλά δεν αγοράζουν.
Α και έναν που με είπε «κουραστική Θείτσα» και με πλήγωσε, αλλά τον είχα παρεξηγήσει και μετά τον συγχώρεσα.

Εγώ πάντως φροντίζω να καλωσορίσω προσωπικά τον καθένα που με τιμάει με την παρουσία του γιατί ξέρω τι σημαίνει να πηγαίνεις σε ξένο πάγκο να αφήνεις το καλύτερο «δείγμα δωρεάν» που διαθέτεις και ο παραγωγός να το πετάει μαζί με τα άχρηστα στο τέλος της μέρας!

Μεσημεριάζει και η λαϊκή πρέπει να κλείσει.

Αλλά αν τύχει και περάσετε από την γειτονία, πέστε μου αν σας αρέσουν τα κρεμμυδάκια μου ή πείτε απλά ένα γεια.

Γιατί και τα κρεμμυδάκια τι θέλουν; Λίγη φροντίδα και προσοχή. Άντε και (λίγο) νερό που και που!



σκηνές
από την ταινία
προσεχώς
 
posted by ralou at 9:16 π.μ. | Permalink | 49 comments
usefull  View My Public Stats on MyBlogLog.com