Μετά που πέρασαν τα χρόνια και άρχισα να πίνω κι εγώ καφέ, λαθραία στην αρχή –η μαμά έλεγε ότι τα κορίτσια δεν πρέπει να πίνουν καφέ πριν τα 18 τους- σε καφετέριες, με τον ελληνικό καφέ να βιάζεται κυριολεκτικά, σε αυτόματα μηχανήματα, ψημένος στον ατμό της μηχανής του εσπρέσσο. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Δοκίμασα και τον φραπέ, ένα πικρό νεροζούμι μου φάνηκε, που σωζόταν μόνο με νια γερή δόση γάλα και μερικές κουταλιές ζάχαρη.

Όμως η παρέα ήθελε καφέ και εγώ ήθελα την παρέα, σιγά σιγά συνήθισα το σαπουνοαφρίζον κατασκεύασμα και με συνόδεψε στις νεανικές συντροφιές. Ιδιαίτερα όταν άρχισα να καπνίζω, το ποτήρι με το νες καφέ φραπέ, εκείνο με το μεταλλική βάση από κάτω που είχε και ένα χερούλι στο πλάι, μαζί με το πακέτο των τσιγάρων και τον αναπτήρα σχημάτιζαν μπροστά μου πάνω στο τραπέζι μια πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στους ανθρώπους που προσπαθούσα να καταλάβω τότε χωρίς πάντα να το καταφέρνω.

Αυτό κράτησε και μετά, που άρχισα να εργάζομαι, ένα καφεδάκι μικρό από το καφενείο, κρυμμένο κάτω από το γραφείο –έμπαιναν πελάτες τότε στην εταιρεία και το boss δεν ήθελε να φαίνονται καφέδες πάνω στις επιφάνειες των γραφείων-.
Αυτά τα λαθραία καφεδάκια φτιαγμένα από τον Αντώνη τον καφετζή του κτηρίου θες γιατί ήταν απαγορευμένα, θες γιατί ήταν συντροφιά τις ώρες που επιθυμούσα να είμαι έξω στον κόσμο και να τον κατακτώ –χωρίς ωστόσο να μπορώ να το κάνω- άρχισα να τα αγαπάω και να καταλήγω στο είδος του καφέ που μου άρεσε περισσότερο. Ελληνικός ελαφρύς και πολύ γλυκός.

Μετά παντρεύτηκα και ο καλός μου έφερε στο σπίτι τις δικές του συνήθειες. Μ΄ όλο που ο ίδιος δεν κάπνισε ποτέ στην ζωή του, αγαπάει τον Ελληνικό καφέ. Με ενάμισι κουταλάκι καφέ και δυόμισι ζάχαρη σε μικρό φλιτζανάκι, ουσιαστικά βγαίνουν έξι - εφτά γουλιές από το θεϊκό εκχύλισμα. Όταν το δοκίμασα για πρώτη φορά, μια ηδυπαθής έκρηξη γλύκας, νοστιμιάς και καφεΐνης έσκασε στο στόμα μου και έγινα ορκισμένη φαν του είδους.
Ο Νικόλας δεν αφήνει κανέναν άλλο να του φτιάξει αυτό το καφεδάκι.
Τον ετοιμάζει προσεχτικά με το συγκεκριμένο κουταλάκι και το συγκεκριμένο φλιτζάνι για να γίνουν οι αναλογίες όπως πρέπει. Και τον πίνει δύο φορές την ημέρα.
Μια με δύο φορές την εβδομάδα υποκύπτω και εγώ στον πειρασμό αυτού του καφέ και μου φτιάχνει ο ίδιος ένα φλιτζανάκι, που η ζάχαρη που περιέχει αντιστοιχεί σε μία πλάκα σοκολάτας.
Επίσης αφαιρεί προσεχτικά το καϊμάκι που δεν μου αρέσει, από πάνω.
Συνήθως πίνω δύο τρεις γουλιές και αφήνω τις ενοχές να με αποτρέψουν να πιω τον υπόλοιπο.
Η, το καλύτερο, πίνω από τον δικό του καμιά γουλιά για την γεύση χωρίς τις ενοχές.
Όπως είπα τα φλιτζανάκια για αυτόν τον καφέ είναι συγκεκριμένα. Από τότε που παντρεύτηκα έχουμε αγοράσει πάρα πολλές εξάδες από όμοια σε σχήμα φλιτζανάκια. Ο καλός μου δεν έχει πρόβλημα με το χρώμα ή την διακόσμηση αρκεί να έχουν το συγκεκριμένο σχήμα που προτιμάει.
Πολλές φορές μένει ένα μόνο από ένα σετ και δύο από άλλο, ακόμα περισσότερες φορές τα χεράκια σπάνε στο πλυντήριο πιάτων, αλλά εκείνος δεν τα αλλάζει με τίποτα.
Σε δύο τέτοια παράταιρα φλιτζανάκια πίνουμε καφέ αυτόν το καιρό.
Χωρίς χερούλι, τα πιάνουμε καυτά από το χείλος και τα μεταφέρουμε στο καθιστικό, ψάχνοντας να βρούμε θέση ανάμεσα σε εφημερίδες και περιοδικά για να τα ακουμπήσουμε, κάθε Σάββατο και Κυριακή που πίνουμε μαζί καφέ.

Πόσο σοφά έχουν γίνει αυτά τα φλιτζανάκια!
Πόσα πράγματα δεν έχουμε συζητήσει μπροστά τους για πολιτικά και κοινωνικά θέματα και για την παιδεία και για το περιβάλλον και για την θρησκεία και για τις γκρίνιες με τα σόγια και... και το τι θα φάμε σήμερα και για τον αν πρέπει να ασπρίσουμε τον κήπο και για εκείνη την τηλεόραση LCD που ζαχαρώνει εδώ και καιρό και για τις γάτες και για τις δουλειές και για όλα.

Από όλα τα φλιτζανάκια και τις κούπες που είχα στο σπίτι μου όλα αυτά τα χρόνια αυτά είναι τα αγαπημένα μου, ή μάλλον όχι μόνο αυτά.

Αλλά και όλα που υπήρξαν και έσπασαν και πετάχτηκαν.

Και όλα που θα αγοράσω και θα χρησιμοποιώ στο μέλλον και που θα γίνονται κι αυτά σοφότερα από Σαββατοκύριακο σε Σαββατοκύριακο.



Είπα να γράψω κι εγώ για τις αγαπημένες μου κούπες αλλά δεν μου βγήκε.
Δεν αγαπώ τις κούπες, ούτε τον καφέ.
Περισσότερο αγαπώ την διαδικασία να πίνεις καφέ και αυτή την συντροφικότητα που δημιουργείται πάνω από δυο φλιτζανάκια / κούπες / ποτήρια.
Η και πάνω από ένα καμιά φορά, παρέα με τον εαυτό σου, όταν θέλεις να βγεις να κατακτήσεις τον κόσμο και ξέρεις ότι δεν μπορείς...