Τετάρτη, Ιανουαρίου 20, 2010
οταν, τα γενεθλια ήταν τουρτα και χαρες και οχι κριση ηλικιας...


Η Zouzouna μας, λέει, δεν έχει φωτογραφίες γενεθλίων και από την βάφτιση της…


Μας ζήτησε λοιπόν να της αφιερώσουμε τις δικές μας, εν όψει των δικών της γενεθλίων.


Ευτυχώς στην οικογένεια μας, είχαμε την συνήθεια να μαζεύεται όλο το σόι στα γενέθλια των παιδιών και γινότανε γλεντάκι με φαγητά και κρασάκια και παιχνίδια που μοιράζανε σε όλα τα παιδιά που έρχονταν και βέβαια τούρτα ειδική παραγγελία από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς «Να τα εκατοστίσεις Ρουλίτσα»
Ωραία ήτανε, καλοκαιράκι, μόλις είχανε αρχίσει οι διακοπές του σχολείου, βλεπόμαστε και με τα πολυπληθή ξαδέλφια μου.

Το μόνο που με στεναχωρούσε πάντα, ήταν που κανείς δεν μου έφερνε δώρο. Έρχονταν με κάτι φοντανιέρες γεμάτες με φρουι γλασε, τυλιγμένες σε διάφανο σελοφάν, έτσι συνηθιζόταν τότε, ούτε λόγος για παιχνίδια ή βιβλία…


Εκτός από την πλαστική κούκλα που κρατάω αγκαλιά, σε μία από τις φωτογραφίες, και που μου χάρισε μια εξαδέλφη του πατέρα στα 3α γενέθλια μου. Η μαμά της έφτιαξε ένα φόρεμα από το ύφασμα ενός δικού της ρούχου, γιατί ήταν ολόγυμνη, και την επόμενη χρονιά την κρατούσα – ξέρω γω, για γούρι ίσως, μπας και σπάσει η ατελείωτη σειρά από φοντανιέρες-.


Φυσικά κανείς δεν διέθετε φωτογραφική μηχανή, σήμερα και ένα τρίχρονο ακόμα διαθέτει τουλάχιστον μία. Οι στιγμές μας, όμορφες και άσχημες, πολύχρωμες και μαυρόασπρες, επιβιώνουν μόνο σε γλυκές παιδικές αναμνήσεις.
Εκτός από την ημέρα των γενέθλιων. Τότε, ο πατέρας καλούσε έναν φωτογράφο και εκείνος ερχόταν με μια από εκείνες τις φωτογραφικές μηχανές με το τρίποδο, φορώντας μια μακριά λευκή ποδιά σαν των γιατρών, για να αποτυπώσει την γιορτή, το σόι, τους γείτονες, τους ευτυχείς γονείς, εμάς και την τούρτα.


Παρένθεση:

[H θεία Αθηνά που είχε δύο συνομήλικες με μένα κόρες και ανταγωνιζόταν με την μαμά για το πιο από τα κορίτσια του σογιού είναι το πιο όμορφο, έντυνε τις κόρες της με κάτι πανέμορφα φουστανάκια που τα ζήλευα απίστευτα και έδινε σαφείς σκηνοθετικές οδηγίες για να αναδείξουν την ομορφάδα τους καλύτερα από μένα.
Τότε η μαμά, μου έκανε νοήματα από μακριά «Σήκωσε το κεφάλι σου Ρούλα!» «Χαμογέλασε βρε κουτορνίθι!» «Ίσιωσε βρε συ το κορμί σου!»
Ο ανταγωνισμός πέρναγε και σε μας τα κορίτσια, αλλά επειδή ποτέ δεν τα πήγαινα καλά σ' αυτό το παιχνίδι, μπορείτε να δείτε το ύφος μου στην φωτογραφία των 5ων και 6ων γενέθλιων μου…]

Κείνει η παρένθεση

Ιδού λοιπόν οι φωτογραφίες αυτές, από τα τέταρτα, πέμπτα και έκτα γενέθλια μου, στο σαλόνι του σπιτιού, με το σόι σε πλήρη ανάπτυξη τριγύρω


Στα τέταρτα γενέθλια μου με την κούκλα αγκαλιά.
Η μαμά με τα καλά της και τις πέρλες της και μαλλί λάχανο από το κομμωτήριο αριστερά μου.
 



Γίνομαι 5 χρονών αλλα... το ύφος μου τα λέει όλα

Το φουστάνι της ξαδέλφης δεξιά, είναι πιο ωραίο από το δικό  μου...
Στην φωτο, ο πατέρας, δεύτερος από αριστερά και η μαμά με τον Αντυ μπροστά της δεξιά, δίπλα στην Μικρασιάτισσα γιαγιά μου






Στα 6 μου, στριμωγμένη ανάμεσα στον Αντυ δεξιά μου και στις ξαδέλφες αριστερά μου.
Το ύφος έμεινε κλαψιάρικο από τα προηγούμενα γενέθλια
 ;)





Ζουζούνα καλή μου, σου αφιερώνω αυτές τις φωτογραφίες και σου εύχομαι να τα εκατοστίσεις!


Και τώρα ετοιμάσου γιατί έρχεται κι άλλη μία
Από την βάφτιση μου!

Στην αφιερώνω κι αυτήν!
Πισω από τον παπαΓιώργη είναι η θεία, που μου χάρισε την κούκλα.
Η κοπελάρα με το βελούδινο φόρεμα είναι η νονά Βαρβάρα. Εφυγε πια...
Και ναι καλέ!
Το κλαψιάρικο αυτό μωρό, όταν μεγάλωσε έγινε η εεε...χμ... κουκλάρα η φιλενάδα σου!


Που βέβαια ακόμα κλαψιάρα είναι…


ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 12:40 μ.μ. | Permalink | 15 comments
Τρίτη, Οκτωβρίου 21, 2008
τα παιδία -όταν λαλήσουν- παίζει...
Δεν γράφω πόσες λέξεις έχει αυτό το ποστ!
Νομίζω ότι σας τρομάζω με τα νούμερα.
Για σένα το λέω κυρίως καλή μου, που διαβάζεις διαγωνίως...
Ο.Κ.
Οποιος έχει κέφι ας το διαβάσει.
Ετσι κι αλλιώς, μοναχικά είναι εδω μέσα, εδώ και καιρό!

Το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί,
είναι προχείρως μεν, ορεξάτως δε δημιουργημένο
από 127 βιοχημικούς και ερευνητές τής πυρηνικής φυσικής...
Μην ανησυχείτε, αν οι απαντήσεις σας δεν είναι σωστές δε θα μείνετε στην ίδια τάξη... Λοιπόν, οι όροι είναι απλοί...
1. Ο καλεσμένος -η, κάνει ανάρτηση με το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί.
2. Δίνει τις απαντήσεις του στα σχόλια της ανάρτησης του, σε αυτόν που τον κάλεσε, και κυρίως πάντα, στο xeblogarisma.
3. Καλεί 3-7 να κάνουν το ίδιο.
4. Στην ανάρτηση του, δεν ξεχνά να βάλει τη διεύθυνση του xeblogarisma για τη διευκόλυνση του παιχνιδιού και των 127 κριτών...

Αυτό το χμ… πρωτότυπο παιχνίδι το πρωτοείδα στο xeblogarisma που έριξε το μπαλάκι στην faraona, που έριξε το μπαλάκι στην pagagiota. Μέσα στον χαμό του γερμανικού –όχι του Γερμανού βρε σεις! Του παιχνιδιού εννοώ που παίζαμε παλιά και μαζεύαμε μπαλιές και μήλα- βρέθηκα κι εγώ ανάμεσα οπότε το βούτηξα το μήλο μου στον αέρα.
Έγραψα λοιπόν τις απαντήσεις μου εκεί λίγο πριν τις διακοπές και... το ξέχασα.
Ξεσκαρτάροντας τα αρχεία μου τις προάλλες, το βρήκα και είπα μα το ποστάρω έστω και τώρα.
Χμ...
Kάλιο αργά παρά ποτε;
ή
Οτι θυμάμαι χαίρομαι;
Τέλος πάντων...

Οι απαντήσεις είναι πέντε σε κάθε ερώτηση (α,β,γ,δ,ε) για να διαλέξει καθένας αυτή που του ταιριάζει.
Εννοείται ότι εμένα δεν με καλύπτει καμία από τις προτεινόμενες απαντήσεις –αλίμονο!- οπότε προσθέτω την ολόδικη μου και όποιος αντέξει!

1. ΣΕΞ...
α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες
β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες
γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες
δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες
ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα
Λοιπόν δεν θα αρνηθώ ότι έχω προτίμηση στους άντρες αλλά βέβαια μόνο τους ευφυείς. Το ξαναγράφω μ' όλο που το έχω δηλώσει επανειλημμένα γιατί η επανάληψη είναι η μαμά της μάθησης.
Οι μη ευφυείς άντρες είναι αντισεξουαλικοί και για να πω την αλήθεια ανάμεσα σε ένα χαζό άντρα και ένα άλλο χαζό άντρα, εγώ διαλέγω να βλέπω στην τηλεόραση την 417 επανάληψη του Ρετιρέ!
Επίσης θα μπορούσα να πω ότι είμαι γυναίκα αν κι αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές αφού στον πλανήτη απ’ τον οποίο κατάγομαι τα φύλα της ράτσας μας είναι περίπου δεκατρία -πράγμα που δημιουργεί ελαφρά περίπλοκες καταστάσεις στο σεξ, αλλά τα βολεύουμε κάπως...
Οπότε
ζ) είμαι εξωγήινη γυναίκα με προτίμηση στους ευφυείς άντρες !

Αλλά πριν από αυτό, ιδού η άλιεν φάτσα μου, που ζήτησε η Τρελοτουρίστρια, όπως ακριβώς την ζήτησε:
Ροζουλιά, λέει, γιατι βαρέθηκε να βλέπει τους εξωγίηνους πράσινους!
Αν και η επεξεργασία της εικόνας στην αρχική φωτό βγήκε κάπως σκούρα και τωρα που το βλέπω το ροζουλί μοιάζει μάλλον καλύτερο!
Θα εισηγηθώ στην πατρίδα να υιοθετίσουμε αυτό το χρώμα πλέον Τρελοτουρίστρια.
Σύμπας ο λαός μας ευχαριστεί για την έμπνευση !!
........
........
........

2. HOBBY
α) μαγειρική - γυμναστήριο
β) μασάζ - ποδηλασία
γ) ταξίδια - τοξοβολία
δ) συναυλίες - κολύμπι
ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος
Χόμπι… χμ… να ζουλάω την Νερίνα t.c. Πιάνεται αυτό σαν χόμπι;
Αν και η Νερίνα t.c. έχει ένα πιο διασκεδαστικό ακόμη:
Να κρύβεται στην γωνία και να μου κάνει επίθεση όταν περνάω ανυποψίαστη.
Καλά, αυτό δεν είναι χόμπι, επικοινωνία είναι.
Μ αρέσει η φωτογραφία. Μ' αρέσει να φωτογραφίζω τις λεπτομέρειες του κόσμου γύρω μου.
Οπότε συνδυάζοντας τα δύο μ αρέσει να φωτογραφίζω λεπτομέρειες από τις γάτες μου σε θερινή ραστώνη
Οπότε:
ζ) να κυνηγάω τις γάτες μου για να τις φωτογραφίσω

3. ΤΈΧΝΗ
α) μουσική
β) χορός
γ) κινηματογράφος - θέατρο
δ) λογοτεχνία
ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική
Έχω υπέροχη μελωδική φωνή. Και δεν καταλαβαίνω γιατί οι γείτονες δεν το εκτιμούν και βγαίνουν στα μπαλκόνια εξαγριωμένοι άμα τραγουδάω το «Hijo de la luna » καλύτερα από την Montserrat Caballe στις 1 το πρωί, στην ταράτσα του σπιτιού μου, κοιτάζοντας το Φεγγάρι να βγαίνει μελαγχολικά πίσω από τον ηλιακό θερμοσίφωνα του γείτονα
Οπότε:
ζ) Τραγούδι, και μουσική επιμόρφωση των γειτόνων

4. ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ ΠΕΠΟΙΘHΣΕΙΣ!
α) αριστερά
β) κεντροαριστερά
γ) κεντροδεξιά
δ) δεξιά
ε) πάρτο αλλιώς
Χεκ ΧεκΠολύ δισδιάστατες οι απαντήσεις. Ξέρετε εκτός από αριστερά και δεξιά υπάρχει και το πάνω και κάτω, για να μην μιλήσω για την τέταρτη διάσταση –τον χρόνο-
Λοιπόν ο.κ.! αφού το θέλετε έτσι, ανήκω στην πάνω-παρταλιώς
Οπότε:
ζ) Πανελλήνιο κίνημα στην Υπηρεσία Χειμαζόμενων Καναρινιών Βορείων Προαστίων. Το γνωστό ΠαΚιΧειΚαΒο! Στις επόμενες εκλογές χτυπάμε και ΣYΡΙΖΑ άμα λάχει!


5. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ
α) μαθηματικά - γεωμετρία
β) χημεία - φυσική
γ) έκθεση και γλώσσα
δ) ιστορία - γεωγραφία
ε) θρησκευτικά και γυμναστική
Αγαπημένο μάθημα σύμφωνα με τις επιδόσεις και τους βαθμούς μου στο σχολείο –ναι καλέ! Πήγαινα κι εγώ κάποτε στο σχολείο και ναι, ήτανε πριν από πολλά χρόνια, αλλά δεν ήταν και το Κρυφό Σχολειό!- η Φυσικοχημεία. Ωστόσο, για να είμαι ειλικρινής δεν παρακολουθούσα και πολύ τον κ. καθηγητή. Πιο πολύ παρακολουθούσα εκείνο τον κούκλο τον συμμαθητή τον Γιώργο –αχ! Μεγάλος έρωτας βρε παιδιά! Πολύ μεγάλος-
Οπότε:
ζ) Να διαβάζω μανιωδώς ρομάντζα για να μαθαίνω πως να την πέφτω στο αντικείμενο των ονείρων μου!

6. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ PET
α) γατάκι
β) σκυλάκι
γ) ψαράκι
δ) πουλάκι
ε) κροκοδειλάκι
Επειδή γνωρίζετε τις προτιμήσεις μου, εδώ σας έχω έκπληξη. Όχι δεν είναι τα γατάκια. Συνάπτω φωτογραφικά ντοκουμέντα!!
Οπότε:
ζ) τα ΓΚΡΕΜΛΙΝ !!


7. ΔΙΑΚΟΠΕΣ α) στη θάλασσα
β) στο βουνό
γ) στη Μύκονο
δ) στη Γαύδο
ε) στην Αθήνα
Διακοπές χμ… Έχω χαλάσει πολλά λεφτά τα τελευταία χρόνια και έχω βάλει κλιματιστικά σε όλο το σπίτι. Όταν τα ανάβω όλα μαζί, ο θόρυβος που ακούγεται είναι τόσος, που νομίζεις ότι σαλπάρει πλοίο για τις Κυκλάδες που πάτε εσείς, -να τις έχετε και να τις χαίρεστε!- Επίσης οι τεχνικοί της ΔΕΗ παθαίνουνμικρές αποπληξίες όταν βλέπουν το ρεύμα που τραβάει το σπίτι μου. Η οικολογική μου συνείδηση ωστόσο, παρηγοριέται με το ότι όλο τον χειμώνα ανάβουμε καλοριφέρ πέντε δέκα φορές όλες όλες, οπότε κάνουμε σημαντική οικονομία στο πετρέλαιο.
Οπότε:
ζ) στο σπίτι μου!

8. ΧΡΩΜΑ
α) λευκό
β) κόκκινο
γ) μοβ
δ) μπλε
ε) μαύρο
Μα..., το κανελοκοραλοκόκκινο! Το ξέρω ότι είναι κλισέ να χρησιμοποιούμε ξανά και ξανά τα ετοιματζίδικα της λεξηπλάστριας κυρίας, αλλά τουλάχιστον τα δικά της χρώματα έχουν κάποιο ενδιαφέρον βρε αδελφέ! Γιατί ναι, το λευκό μ αρέσει πιο πολύ, αλλά πιο λευκό; Του χιονιού, της μαργαρίτας, του αφρού της μπύρας, των σύννεφων, του γάλακτος, της ζάχαρης, του τζατζικιού, της νουγκατίνας, ή μήπως το wannabe λευκό της κοιλιάς της Νερίνας t.c. που από τα ξαπλώματα στον κήπο, γκριζάρει –ελαφρά-;
Οπότε:
ζ) Λευκό αλλά σε ενδιαφέρουσες παραλλαγές!

9. ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
α) κρεβατοκάμαρα
β) κουζίνα
γ) τουαλέτα
δ) σαλόνι
ε) πατάρι
Πάνω στο πρεβάζι του παράθυρου που βλέπει στην κήπο.Καλά αυτό δεν είναι δωμάτιο αλλά αν ξέρατε πόσο μικρός είναι ο κήπος μου, θα τον κάνατε για δωμάτιο και μάλιστα δωμάτιο υπηρεσίας σε παλιό αστικό διαμέρισμα!
Αλλά το γουστάρω αυτό το δωμάτιο γιατί συνήθως έχει άρτον και θεάματα. Άρτον για την Νερίνα t.c. που κυνηγάει μύγες και ακρίδες και θεάματα για μένα που παρακολουθώ
Οπότε:
ζ) κήπος απαραίτητα εξοπλισμένος με γάτα!

10. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
α) 7 ώρες
β) 7 ημέρες
γ) 7 μήνες
δ) πάνω από 7 χρόνια
ε) ε, όχι και 7 χρόνια.
Τώρα τι να πω…
Οι σχέσεις μου είναι μακροχρόνιες, είμαι πλάσμα της συνήθειας και δεν ξεκολλάω εύκολα. Αλλά για να πω την αλήθεια, θέλω να κρατήσει οχτώ –όχι εφτά!- ώρες . Όσο μία εργάσιμη μέρα δηλαδή. Αν και αυτό παίζεται τώρα τελευταία με τις αλλαγές στο εργασιακό τοπίο. Τέλος πάντων όσο μια εργάσιμη μέρα, σήμερα. Σε λίγο καιρό κανείς δεν ξέρει...
Διότι θέλεις:
Ένα δευτερόλεπτο -και οχτώ αγαθές συγκυρίες- για να ερωτευτείς
Δύο ώρες -και οχτώ λέξεις- για να νομίσεις ότι πετάς στα σύννεφα
Τέσσερις ώρες -και οχτώ δευτερόλεπτα- για να γίνεις ευτυχισμένος, να γελάς σαν χαζός, να κοιτάς το φεγγάρι σαν να το βλέπεις για πρώτη φορά, να αισθάνεσαι όμορφος
Δέκα λεπτά –και οχτώ αναπάντητες κλήσεις- για να καταλάβεις ότι είσαι τελικά βλάκας
Μία ώρα –και οχτώ πακέτα χαρτομάντιλα- για να απογοητευτείς και να κλάψεις
Είκοσι λεπτά -και οχτω σκληρές αποφάσεις- για να τον βρεις και του βγάλεις τα μάτια με τα νύχια σου.
Εικοσιενιά λεπτά –και οχτώ αιώνες- για να το πάρεις απόφαση και να τον στείλεις στο καλό και να μην με σκοτίζει περισσότερο.
Σύνολο 8 ώρες παρά 59 δευτερόλεπτα.
Τα οποία χρησιμοποιείς για να το φιλοσοφήσεις το πράγμα...
Αμάν πια ! Η ζωή είναι μικρή
Οπότε:
ζ) ένα οχτάωρο και έξω από την πόρτα

Λοιπόν, έχουν πλάκα αυτά τα παιχνίδια.
Τα γουστάρω ειδικά άμα δεν έχω τι να γράψω και μου δίνουν ιδέες.
Ελπίζω όλοι εσείς οι σοβαροί μπλόγκερς να έχετε την ίδια γνώμη με μένα.
Λέω αυτή την φορά να ρίξω το μπαλάκι στα ιερά τέρατα της μπλογκόσφαιρας.
κ. Ν. Δήμου, παρακαλώ!
κ. Πιτσιρίκο, αν θέλετε...
κ. (χμ...) Αθήναιε, αν έχετε την καλοσύνη...
κα. Ροδιά, αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε...
κ. Αθεόφοβε, αν έχετε λίγο χρόνο...

Ωραία! για να δούμε...

Βέβαια, δεν θα τους ειδοποιήσω.
Αν θέλουν να μην χάνουν τέτοιες ευκαιρίες, να επισκέπτονται το almost dark cat και να βλέπουν τις προσκλήσεις μου από πρώτο χέρι!

..........Μαΐστα!










Λοιπόν, πάει το πήρα απόφαση!
Λάλησα τελείως!
Ε καλά! ήταν θέμα χρόνου.
Οι διακοπές τελείωσαν, το φθινόπωρο μπήκε για τα καλά, οι βροχούλες όλο και σκάνε μύτη, αλλά εγώ λάλησα!

Κάντε υπομονή.
Με την βοήθεια του χρόνου, όλα τακτοποιούνται...
Σε λίγο καιρό ελπίζω να ξαναβρώ τον ρυθμό μου και να ξαναγίνω η σοβαρή και αξιοπρεπής μπλόγκερ που κάποτε έγραφε σοβαρά πράγματα.
;)
Α! και να σας επισκεφτώ όλους τους παλιούς και νέους φίλους.
Χμ… όλο το λέω αλλά δεν το κάνω...
Δεν ξέρω…




Ετικέτες

 
posted by ralou at 11:00 μ.μ. | Permalink | 15 comments
Δευτέρα, Ιουλίου 14, 2008
Το φουρνιστό σπανακόρυζο του κ. Τσελεμεντέ
Catch the ball αλλά και η συνταγή του μήνα.

Παραδοσιακά το καλοκαίρι διαβάζω περισσότερα βιβλία.
Κάτι οι διακοπές, κάτι οι μέρες άδειας, που ευνοούν το διάβασμα, κάτι η θερινή ραστώνη που αφήνει τις δουλειές του σπιτιού για αργότερα και παντού υπάρχουν μισοδιαβασμένα βιβλία που περιμένουν την σειρά τους αναποδογυρισμένα ανοιχτά πάνω σε τραπεζάκια και κομοδίνα. Επίσης είναι η εποχή που ξαναδιαβάζω τα αγαπημένα μου για πολλοστή φορά. Αν και έχω αντιληφθεί ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο επιστρέφω στα παλιά παρά στα καινούργια.

Φέτος τα πράγματα έχουν πάρει την συνηθισμένη τους πορεία.
Στο τραπεζάκι, το "Πυθαγόρεια Εγκλήματα" του Τεύκτρου Μιχαηλίδη και ο "Αστερίξ και το Δώρο του Καίσαρα" –απαραίτη η ανάγνωση των περιπετειών του, άπαξ του έτους, εν μέσω θέρους!-
Δίπλα στον υπολογιστή το "Γκόλεμ 100" του Άλφρεντ Μπέστερ και το "Γκόλεμ" του Γκουστάβ Μεϊρινκ, με ελάχιστα κοινά εκτός απο τον τίτλο.
Κάτω από την Νερίνα t.c. το Valis του Φίλιπ Ντικ, της αρέσει να κοιμάται πάνω σε βιβλία, αν και συνήθως, πάνω σε κλασσικούς.
Την Κυριακή όπως παρατηρούσα όλα αυτά τα βιβλία θυμήθηκα την fyra που με είχε προσκαλέσει πριν μήνες σε εκείνο το παιχνίδι με τα βιβλία όπου πρέπει να πιάσεις αυτό που είναι πιο κοντά στο χέρι σου και να γράψεις από την σελίδα 123 την έκτη, την έβδομη και την όγδοη περίοδο.

Το πιο κοντινό μου βιβλίο είναι τα Σονέτα του κυρίου Σέξπιρ, λίγο να τεντώσω το χέρι μου θα φτάσω να το πιάσω. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.
Η Νερίνα t.c. έχει κοιμηθεί μεν πάνω στο Valis αλλά χρησιμοποιήσει τα Σονέτα σαν προσκέφαλο. Και τολμώ να της χαλάσω την βολή; Δεν τολμώ
Έτσι λοιπόν Fyra, δεν θα σου γράψω σονέτο.
Κοιτάζω πάλι γύρω μου και πάνω στο τραπέζι της κουζίνας βλέπω ανοιχτό τον Τσελεμεντέ. Και ποιον Τσελεμεντέ...!;
Γραμμένο στην καθαρεύουσα παρακαλώ, ανατύπωση μιας από τις πρώτες εκδόσεις του βιβλίου.
Απλώνω το χέρι και το τραβάω κοντά μου.
Η σελίδα 123 λέει :
…Εις πλείστα μαγειρεία των οικογενειών η ύπαρξις φούρνου δεν είναι βεβαίως εύκολος.
Τούτου ένεκα κι η κατασκευή διαφόρων φαγητών και γλυκισμάτων τα οποία απαιτούν τοιούτον δεν είναι δυνατή.
Επίσης πολλά είδη απαιτούν και ψήσιμον το οποίον εις τους κοινούς φούρνους των αρτοποιών δεν επιτυγχάνει, καθ 'ότι χρειάζεται διαρκής επίβλεψις η οποία μόνο εν τω οίκω είναι κατορθωτή....

Στην συνέχεια ο γνωστός σεφ μας δίνει οδηγίες για την κατασκευή ενός φούρνου για το σπίτι, που ψήνει με κάρβουνα, και «η κατασκευή του είναι εύκολος καθώς αποτελείται από λαμαρίναν, όπως τα γνωστά μαγκάλια και φουφούδες»
Όλα βέβαια στην καθαρεύουσα –έχω την εντύπωση, όχι τελείως σωστή- και βέβαια με το υπέροχο πολυτονικό της σύστημα, με τις υπογεγραμμένες του, τις ψιλές και τις δασείες, τις οξείες και τις βαρείες του και όλα τα στολίδια του γραπτού λόγου που την συνοδεύουν!

Ωραία!
Αλλά, καθώς το μεσημέρι της Κυριακής δεν προβλέπει τίποτα άλλο από σιέστα και δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα της, ξεφυλλίζω λίγο τις σελίδες και το μάτι μου πέφτει στις συνταγές για λαδερά φαγητά.
Α! τώρα θυμήθηκα!
Η παλιά/νέα φίλη Εxofthalmi, μου ζήτησε την πρώτη φορά που ξαναμπήκε στο μπλογκ μετά από πολύ καιρό, μια συνταγή για ένα λαδερό φαγητό που το προτιμάει.
Την δική μου την απέχθεια για αυτά τα φαγητά την ξέρετε. Αλλά για χάρη της φιλενάδας αντιγράφω εδώ την συνταγή του κυρίου Τσελεμεντέ για νηστίσιμο λαδερό σπανακόρυζο, που έχει όμως και παραλλαγή με τυρί και αυγό.
Βέβαια τώρα που το σπανάκι είναι δυσεύρετο στην αγορά και αν βρεις καλό, στοιχίζει το βάρος του σε χρυσάφι –ή μάλλον σε πετρέλαιο!-, ποιο πολύ συμφέρει να το αγοράσει κανείς κατεψυγμένο, αλλά φαντάζομαι ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του Σιφναίου μάγειρου στην ιδέα.
Πάμε λοιπόν να δούμε την συνταγή!

Σπανακόρυζον
Δόσεις:
1 ½ της οκάς σπανάκι τρυφερόν
¼ της οκάς εκ των αρωματικών χόρτων ήτοι άνηθον, μαϊδανόν, μυρώνια, κρεμμύδια φρέσκα κ.τ.λ.
¼ της οκάς όρυζαν
¼ της οκά λάδι
2-3 κρεμμύδια μέτρια, άλας, πιπέρι κ.τ.λ.
Προαιρετικώς, 1 αυγόν και ½ της οκάς ανθότυρον και τυρί κεφαλίσιο.

Εκτέλεσις:
Καθαρίζομεν και πλύνομεν καλώς το σπανάκι και τα λοιπά χόρτα και τα κόπτομεν μικρά (όπως π.χ. εις την σαλάταν), τα θέτομεν εντός καταλλήλου μέρους τα αλατίζομεν ολίγον, και τα αφήνομεν ούτω επί 15-20 λεπτά της ώρας, κατόπιν τα τρίβομεν ή ζημώνομεν ολίγον και στύβοντες αυτά καλώς ώστε να φύγει ο άχρηστος ζωμός των, τα θέτομεν εντός μεγάλης λεκάνης. Θέτομεν τότε το λάδι με τα κρεμμύδια ψιλά να ξανθίσουν εις την φωτιάν και τα ρίπτομεν επί των χόρτων, προσθέτομεν ακόμη ολίγον άλας και πιπέρι, τα ανακατεύομεν καλώς να αναμιχθούν με το λάδι. Θέτομεν 1/4 της οκάς όριζα εντός δύο ποτηρίων νερού και βράζομεν αύτην καλώς. Ανακατεύομεν την βρασμένη όριζα με το σπανάκι και τα λοιπά χόρτα και ρίπτομεν και ολίγον ακόμη λάδι.
Εαν δεν θέλομεν το σπανακόρυζον νηστίσιμον, προσθέτομεν ½ της οκάς τυρόν φέτα εκ προβείου γάλακτος και κεφαλίσιο, αμφότερα τριμμένα καθώς και 1 αυγό και τα ανακατεύομεν καλώς.
Στρώνομεν εις ταψί αναλόγου μεγέθους, θέτομεν το ταψί εντός φούρνου και ψήνομεν το σπανακόρυζο επί 45 λεπτά της ώρας.
Εάν δε διαθέτομεν φούρνον εις την οικία μας, στέλλομεν αυτό εις τον φούρνον της γειτονιάς και ζητούμε από τον αρτοποιόν να το ψήσει αναλόγως.

Λοιπόν, φίλη Exofthalmi, ιδού συνταγή αφιερωμένη σε σένα, λαδερή, με τις περγαμηνές της άρα και κατά τεκμήριο καλή.
Τι;
Αν δοκίμασα να το φτιάξω πριν το ποστάρω;
Κοίτα φιλενάδα!
Το μαγείρεψα
Βεβαίως την μη νηστίσιμη συνταγή –αλίμονο!-
Μέσα στο πυρεξάκι έμοιαζε πολύ ορεκτικό, και τα «εκ των αρωματικών χόρτων» μοσχοβολούσαν. Ο συνδυασμός με το αυγό και το τυρί έμοιαζε λίγο με την γέμιση της σπανακόπιτας και πρέπει να ομολογήσω ότι είναι ένα από τα ελάχιστα λαδερά φαγητά που προτιμώ.
Πάντως, ο Ν. μούγκριζε από ευχαρίστηση σε κάθε μπουκιά αν και ενδεχομένως δεν είναι ο κατάλληλος κριτής -είναι τόσο εύκολος στο να ικανοποιηθεί με τις μαγειρικές μου ο καλός μου...!-
Αν το δοκίμασα εγώ;
Λίγο, ναι.
Την πρώτη μέρα που ήταν ακόμα φρέσκο, τα περισσότερα φαγητά περισσεύουν και για την επόμενη, και τότε τα σνομπάρω επιδεικτικά.
Αν το βρήκα νόστιμο;
Καλό ήτανε, χμ... μήπως την επόμενη φορά να έβαζα και κανένα κιμαδάκι μέσα...΄
Μπα!
Ώρες είναι να έρθει στον ύπνο μου ο κύριος Τσελεμεντές και να με στοιχειώσει μαζί με τα δικά μου κουνούπια...

Οπότε μένει να το δοκιμάσεις και να μας πεις τη δική σου γνώμη.

Enjoy!

Άντε πάλι!
Μ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια.
Και συνταγή και catch the ball.
Που εδώ που τα λέμε, το έπιασα το μπαλάκι, αλλά σε ποιόν να το πετάξω που ποιος θυμάται τα παλιά παιχνίδια στα μπλόγκς που σουλατσάρουν από σελίδα σε σελίδα και μετά χάνονται στην Λησμοσύνη σαν τα καθημερινά νέα μετά από μια βδομάδα. Άλλωστε, έχετε παίξει οι πιο πολλοί.

Τουλάχιστον φτιάξτε ένα σπανακόρυζο που είναι υγιεινό αν και -πρέπει να ομολογήσω- όχι τόσο επίκαιρο.

Αλλά εδώ τρώμε καρπούζια τον Φλεβάρη, στο σπανάκι τον Ιούλιο θα κολλήσουμε;

Οσοι δεν πεινάτε μ αυτή την ζέστη κάντε κλικ στο βιντεάκι για να δείτε πως μια αποφασισμένη γάτα μπορεί να σας κάνει τα νεύρα κουρέλια, μόνο και μόνο γιατί πεινάει!



Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 10:00 π.μ. | Permalink | 14 comments
Πέμπτη, Ιουλίου 10, 2008
O κ. Freud, και οι 10+1 ασημαντες λεπτομερειες για μενα (updated)
Όχι! Σήμερα δεν έχει περίληψη!

Τόσα πράγματα λέει ο σοφός ψυχαναλυτής, μην το κάνουμε το ποστ, δοκίμιο εκλαϊκευμένης ψυχανάλυσης!
Να το διαβάσετε. 1200 λέξεις.
Ο κ. Freud είναι στην διάθεση σας για οποιαδήποτε ερώτηση.
Πείτε την εδώ και θα φροντίσω προσωπικά να απαντηθεί!
Τι τα έχουμε τα conne ;!!!

[ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ
Αγαπημένος μου blogger, σε σχόλιο του χρησιμοποιεί την παρακάτω έκφραση για να περιγράψει τα προφανή.
Νομίζω ότι είναι εμπνευσμένη η διατύπωση και το λέω με πλήρη επίγνωση ότι ανήκω στην συγκεκριμένη κατηγορία!

"...τα εμπνευσμένα λογοτεχνικά αριστουργήματα νοικοκυρών σε εμμηνόπαυση..."
ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ]


Ασήμαντα πράγματα για τον εαυτό σου λέει...
Και δέκα κιόλας!
Μα ποιος πιστεύει ότι υπάρχουν ασήμαντα πράγματα που αφορούν τον εαυτό του;
Και ποιος πιστεύει ότι οτιδήποτε τον αφορά είναι ασήμαντο.

O κ. Freud, φίλος από τα παλιά, θα μπορούσε ίσως να εξηγήσει το γιατί.




Να! Πάρτε για παράδειγμα εμένα.

Δεν μου αρέσουν τα πολύχρωμα πράγματα, ρούχα, αντικείμενα, ζωγραφιές, τοπία, άνθρωποι. Προτιμώ τα μονόχρωμα, με ξεκουράζουν. (1)
Αγαπητό μου παιδί -αν ζούσε θα ήταν υπερεκατοντούτης, άρα δικαιολογείται να με αποκαλεί "παιδί"-
αυτό μας δηλώνει σαφώς ότι κατά βάθος είστε μονολιθικός άνθρωπος. Που δεν σου αρέσουν οι νεωτερισμοί και οι αλλαγές!
Μουα?
-Γερμανικά δεν ξέρω, τα Γαλλικά μου είναι φτωχά έως ανύπαρκτα αλλά ένας άνθρωπος του πνέυματος σίγουρα μιλά την γλώσσα αυτή. Εξ άλλου θέλω να τον εντυπωσιάσω-
Ουι, βου!

Υστέρα, φυλάω όλα τα πράγματα που έχουν ζήσει στα χέρια μου και δεν τα πετάω ποτέ, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται από παλιά ρούχα μέχρι τα σχολικά μου βιβλία και τετράδια και άλλα ων ουκ έστι τέλος... τι λέτε γι' αυτό (2)
Elementary, αγαπητό μου παιδί! Οι άνθρωποι που δεν πετάνε τίποτα είναι ανασφαλείς και φοβούνται να απογυμνωθούν από το παρελθόν τους, στιβάζοντας το στα ντουλάπια. Έτσι και εσείς!
Μουα?
Ουι, βου!
Σκέφτομαι ότι είναι μια λογική απάντηση και μαζεύω μια τουφίτσα από τις τρίχες της Νερίνας t.c. να την φυλάξω μην την χάσω.

Και τι έχετε να πείτε μεγάλε ψυχαναλυτά για το γεγονός ότι το αγαπημένο
μου παιδικό παιχνίδι ήταν μια κακάσχημη μικρή κούκλα που φορούσε παπούτσια -πράγμα σπάνιο για την εποχή- και άκουγε στο απίστευτο όνομα "Μουίτς" (3)
Α! μα, Ραλού, σίγουρα θα ήταν και η αγαπημένη της μαμάς σας. Και σίγουρα εκείνη θα την ονόμασε έτσι από τον ήρωα του θεάτρου σκιών που του έμοιαζε. Πάντα ήσασταν δεμένη με την μαμά και εκείνη μπορούσε να σας μανιπουλάρει κατά το δοκούν!
Μουα?
Ουι, βου!
Μαμααααά! Που είσαι μαμααααά

Θα μπορούσατε άραγε να εξηγήσετε αυτή την μανία μου να επικοινωνώ με το μέιλ, ενώ στο τηλέφωνο μιλάω επιγραμματικά και ανόρεχτα και η μόνιμη αγωνία μου είναι μην πέσω σε φλύαρους φίλους; (4)
Ακούστε Ραλού, οι άνθρωποι που επικοινωνούν γραπτά είναι συνήθως εκείνοι που είναι μεν δειλοί, αλλά έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Έτσι κι εσείς, χρησιμοποιείτε τις ευκολίες σας για να εντυπωσιάσετε τους ανθρώπους, αλλά όχι εκ του σύνεγγυς!
Μουα?
Ουι, βου!
Α! θα κάτσω και θα τα γράψω όλα αυτά στην φίλη μου την Φωτούλα. Σιγά μην πάρω τηλέφωνο. Κι αν κοιμάται, κι αν έχει δουλειά, κι αν διαβάζει τις μικρές; Πως θα εκτιμήσει σωστά αυτά που θέλω να της πω;

κ. Freud, να μην μιλήσω για τις πεταλούδες -μπλιάχ- και το πόσο τις φοβάμαι
και τις συχαίνομαι… (5)
Η αλήθεια είναι καλή μου ότι όλοι οι άνθρωποι πάσχουν λίγο ή πολύ από μια μορφή εντομοφοβίας! Εσείς αισθάνεστε ότι χάνετε τον έλεγχο από ένα πλάσμα που μπορεί να πετάει, πράγμα που δεν μπορείτε να κάνετε και η ίδια, αλλά και να σας ακουμπίσει χωρίς να το θέλετε, παραβιάζοντας τον προσωπικό σας χώρο τον οποίο περιχαρακώνετε στενά.
Μουα?
Ουι, βου!
Ααααα! Που βρέθηκε τώρα αυτό το ιπτάμενο τέρας μέσα στο σπίτι !!!

Ίσως αγαπητέ κ. Freud να μπορούσατε να μου εξηγήσετε για αυτή την εμμονή μου να μου αρέσουν οι άνδρες ψηλοί και ξανθοί, σαν εκπρόσωποι της Αρίας φυλής ένα πράγμα-με εξαίρεση βέβαια, τον θεμελιωτή της ιδέας ότι είναι ανώτερη που άλλωστε, ήταν κοντός και μελαχρινός- (6)
Εδώ τα πράγματα παιδί μου είναι πιο σοβαρά. Πρέπει να δουλέψουμε πολύ πάνω στο θέμα… Από ότι γνωρίζω ο άνθρωπος της ζωής σας πληροί μόνο μια από τις ιδιότητες που περιγράψατε. Ίσως απλά να αναζητάτε και έναν δεύτερο που να πληροί και τη δεύτερη.
Μουα?
Ουι, βου!
Παναγιά μου! Και ο Ν. διαβάζει όλα τα ποστ μου πρώτος πρώτος! Α! κ. Freud! Σε φουρτούνες θέλετε να με ρίξετε;

Και μιας και τα λέμε όλα εδώ αγαπητέ φίλε -ε! τόσα πράγματα καταλαβαίνει
για μένα, να μην αισθανθώ πια ότι είναι φίλος μου;- ποια είναι η γνώμη σας για το γεγονός ότι πολλές φορές στις παρέες με πιάνει μουγκαμάρα και άλλες με πιάνει λογοδιάρροια. Οι φίλοι μου πολύ έχουν προβληματιστεί μ αυτό. (7)
Είναι γεγονός Ραλού, ότι οι χμ… πληθωρικοί άνθρωποι, μετέρχονται πολλών διαφορετικών μεθόδων για να επιβάλουν την προσωπικότητα τους. Κρύβονται και δεν μιλούν όταν δίπλα τους κάθεται ένα εκπάγλου καλλονής πλάσμα, αλλά όταν αισθανθούν οικεία μιλούν πολύ για να συμπληρώσουν την απώλεια. Θεωρώ σκόπιμο να δουλέψετε στο μυαλό σας το θέμα, για να βρείτε μια λύση μόνη σας
Μουα?
Ουι, βου!
Ουφ! Με κατάλαβε! Το γνωστό θέμα! Ελα θείο Freud! Μην μου την λες κιόλας!

Πιστεύετε ότι αυτή η μανία μου με τις γάτες μπορεί να εξηγηθεί επιστημονικώς. Έχω γίνει γραφική πια! (8)
Μα τι λέτε παιδί μου, αυτό είναι το ποιο αξιαγάπητο χαρακτηριστικό σας. Τις αγαπώ κι εγώ, να σας πω την ιστορία της γάτας μου της Γκρέτελ, που μια φορά, ενώ καθόταν…
Συγνώμη, αγαπητέ, αλλά δεν νομίζω ότι είστε ο κατάλληλος άνθρωπος να αναλύσει το θέμα. Είστε και σεις το ίδιο βαρεμένος!
Μουα?
Ουι, βου!
Ε μα τώρα! Ελα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφα σου

Ωστόσο κ. Freud, πως θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε το ότι, ενώ είμαι κατά
βάθος καλός άνθρωπος καταφέρνω πολλές φορές γίνω το κόκκινο πανί μπροστά στη μύτη των άλλων. Για παράδειγμα, ενώ αγαπώ τους οικογενειακούς φίλους, έρχεται μια στιγμή που γίνομαι μαλλιοκούβαρα μαζί τους και το πράγμα πάει κατά διαόλου! (9)
Εδώ Ραλού η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αγαπητή μου, είτε αγαπάτε και θέλετε τους φίλους σας είτε τους διαγράφετε και δεν έχετε φίλους. Δεν νοείται να αγαπάτε τους ανθρώπους και μετά να τους αναστατώνετε. Διότι κι αυτοί θα σας ανταποδώσουν τα ίσα. Και ξέρουμε καλά ποιος θα είναι ο ουσιαστικά χαμένος σ αυτή την περίπτωση.
Μουα?
Ουι, βου!
Γαμημένη ψυχανάλυση! Βρε λες να έχει δίκιο; Χμ…

Και τι έχετε να πείτε για το γεγονός ότι δεν γουστάρω καθόλου, μα καθόλου τις γυναικοπαρέες που τις βρίσκω απίστευτα βαρετές. Και ότι έχω σχεδόν μόνο άνδρες φίλους. (10)
Ω! Ραλού, είστε σίγουρη ότι θέλετε να το διερευνήσουμε αυτό; Οι όσες γυναίκες φίλες έχετε, αυτή την στιγμή σίγουρα θα πληγωθούν και θα καταλήξουμε να συζητάμε πάλι το προηγούμενο θέμα μας. Να προσέχετε αυτούς τους φίλους που έχετε γιατί δεν μπορείτε πάντα να έχετε αυτούς που θέλετε…
Μουα?
Ουι, βου!
Χμ… Καλαααααά!

Η συνεδρία είχε τελειώσει! Τον ευχαρίστησα ευγενικά.

Αγαπητέ κ. Freud, πολύτιμε φίλε, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω εκ βάθους καρδιάς, για την βοήθεια σας να κατανοήσω τα βαθύτερα κίνητρα των μικρών ανόητων συνηθειών μου. Δεν θα σας είχα βάλει στον κόπο αν δεν μου είχε ζητήσει να το κάνω η φίλη μου η ζουζούνα!
Έχει μιλήσει και αυτή για το θέμα και καλό θα ήταν να την επισκεφτείτε για να βγάλετε και από εκεί τα συμπεράσματα σας.

Αλήθεια, πως βλέπετε τον κόσμο στον 21ο αιώνα;

Ο κ. Freud χαμογέλασε καλοσυνάτα, καθάρισε τα γυαλιά του και ήπιε μια γουλιά αψέντι που του είχα σερβίρει -από το νόμιμο απόσταγμα καλέ! που δεν περιέχει περισσότερα από 10 mg θυϊόνη (thujone) – Προηγουμένως, τα είχα πιει κι εγώ τα ποτηράκια μου βέβαια. Πηγαίνει κανείς στον ψυχαναλυτή χωρίς όπλα;

Αγαπητό μου παιδί, είναι ευτυχές το γεγονός ότι δεν ζω πλέον στην εποχή σας...
Αφού αναρωτιέμαι πως εσείς, που είστε τόσο ονειροπαρμένη και εύθραυστη, επιβιώνετε σ' αυτόν τον κόσμο!

Ονειροπαρμένη και εύθραυστη! ! !
ΕΓΩ ονειροπαρμένη και εύθραυστη ! ! ! !
Μα τι κάνετε τώρα κ. Freud!
Δεν φτάνουν δέκα άχρηστα πράγματα για μένα που ξεφουρνίσαμε σήμερα!
Χρειάζεται και το + 1 !!!!
Ουφ!

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 3:03 μ.μ. | Permalink | 25 comments
Τετάρτη, Ιουνίου 18, 2008
Εννέα με Πέντε
Αυτό κι αν λέγεται βραδυφλεγής αντίδραση!
Εκεί πριν το Πάσχα, ή μήπως ήταν νωρίτερα, η Ζουζούνα με κάλεσε στο catch the ball που ζητούσε να φωτογραφήσουμε το γραφείο μας και να το ποστάρουμε.
Ο.k., αποδέχτηκα την πρόσκληση και μετά … την ξέχασα.
Νομίζω ότι έχω κάνει το ίδιο και σε κανένα δύο φίλους ακόμα, τον ηλιογράφο και το μικρό ανάλογο που είχαν στείλει προσκλήσεις και δεν ανταποκρίθηκα.
Λοιπόν, επειδή είναι ο καιρός που κλείνω τις εκκρεμότητες μου –κάπως άτσαλα είναι αλήθεια- αρχίζω από το γραφείο γιατί η ζουζούνα μου είναι μάλλον πιο ζόρικη από τους τρεις και καλό είναι να… προσέχω.

Λοιπόν ιδού το γραφείο μου όπως το φωτογράφισα νωρίς την άνοιξη:



Όπως βλέπετε έχει απ’ όλα!
Και υπολογιστή με hi tech οθόνη για να δουλεύω τα γραφικά μου και οπτικό ποντίκι και χαρτιά και ντοσιέ και αριθμομηχανή και CD και συρραπτικό και κολλητική ταινία και κούπα με καφέ μισοπιωμένο.
Αλλά και διαφημιστικά από delivery και κουτάκια από αγοραστούς καφέδες και… μυγοσκοτώστρα –απαραίτητη σας βεβαιώνω! Εδώ στο Χαλάνδρι οι μύγες κάνουν χορό με το που αρχίζουν οι πρώτες ζέστες.
O δε χώρος, είναι ευάερος και ευήλιος, στο ισόγειο με έναν μικρό κήπο μπροστά και αρκετά δέντρα στα διπλανά σπίτια.
Και βέβαια το γραφείο έχει και εμένα αλλά έχει και γάτα!
Γιατί πως είναι δυνατό να υπάρχει γραφείο της ralou χωρίς την απαραίτητη γάτα.
Η καλύτερα, Γάτο!
Ιδού λοιπόν η ralou με παραιτημένο και κουρασμένο ύφος, περιμένει να περάσει η ώρα για να την κοπανήσει.
Και ιδού ο Αρθούρος –γιατί περί του Αρθούρου πρόκειται που σας είχα μιλήσει για αυτόν παλαιότερα-
Βλέπετε ;!
Μόλις έχει τελειώσει ένα μπολ με κροκέτες και είναι η ώρα που ανεβαίνει στο γραφείο παρασύροντας με το εφτάκιλο κορμί του, τα χαρτιά, το συρραπτικό, τους καφέδες και τα cd με σκοπό να πάρει το ημερήσιο κανάκεμα του.
Που δεν του το αρνιέμαι βέβαια. Αλίμονο!
Κοιτάξτε μόνο το αποχαυνωμένο του βλέμμα!
Είναι απίστευτος ο Αρθούρος.
Μετά από τα απαραίτητα χουρχουρίσματα, κάθεται λίγο παράμερα και με παρακολουθεί λίγο να δουλεύω -ή μήπως πόσο δουλεύω, βρε λες να είναι σπιούνος του boss;-
Παρ όλο που ο Αρθούρος στην φωτό δείχνει υπέροχος παχουλός και πεντακάθαρος τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ από τότε μέχρι σήμερα.
Μετά από απουσία δύο μηνών που εξαφανίστηκε από την γειτονιά και όλων το μυαλό πήγαινε στο κακό, ο Αρθούρος ξαναγύρισε αδυνατισμένος, βρώμικος, ταλαιπωρημένος, νηστικός και πεινασμένος αλλά… επι τέλους ΑΝΤΡΑΣ.
Στο χρονικό διάστημα που έλειψε, περιπλανήθηκε στις γειτονιές, γνώρισε τον έρωτα, διέσπειρε τα γονίδια του στα θηλυκά της περιοχής, τσακώθηκε με αντίζηλους και ντροπαλές και άμαθες παρθένες, αγνόησε το φαί και το νερό μπροστά στην ορμή ενός γάτου δύο χρόνων πάνω στον οίστρο του. Ηδη τα πρώτα μωρά που του μοιάζουν, έχουν σκάσει μύτη στη γειτονιά.
Έτσι τώρα, αφού τον καθαρίσαμε όσο μπορούσαμε και του κάναμε εντατικό πρόγραμμα πάχυνσης ο Αρθούρος επανήλθε στα παλιά του αν και δεν ξέρω για πόσο καιρό.
Άλλωστε πλησιάζει και ο Αύγουστος…

Τώρα βέβαια θα μου πείτε, για το γραφείο ξεκίνησες να μιλάς και το έριξες πάλι σε γατοιστορίες!
Μα γιατί να σας μιλήσω για το γραφείο;
Εδώ και τρεις σχεδόν δεκαετίες, εργάζομαι εννέα με πέντε μερικές φορές και με έξι και με εφτά, στα νιάτα μου έχω χτυπήσει ακόμα και δωδεκάωρα για την τιμή των όπλων.
Πέρα από ένα πληκτρολόγιο και ένα ακουστικό τηλεφώνου τι άλλο ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένας χώρος δουλειάς;
Ίσως τα παλιά χρόνια που η δουλειά ήταν πραγματικά δημιουργική και εγώ λιγότερο παραιτημένη, να υπήρχε ενδιαφέρον.
Τώρα πια όχι…

Έτσι λοιπόν περιμένοντας τον Αρθούρο να σκάσει μύτη και να τον ταΐσω περνάει η μισή μέρα και την υπόλοιπη μισή την περνάω καθαρίζοντας με απορρυπαντικό οποιαδήποτε επιφάνεια έχει ανέβει πάνω της .
Δηλαδή, το γραφείο, το φωτοτυπικό τον εκτυπωτή καμιά φορά και την ίδια την οθόνη.
Διότι ως γνωστόν ο Αρθούρος περπατάει ξυπόλητος και ποτέ δεν προσέχει να σκουπίσει τα πόδια του στο χαλάκι μπαίνοντας.

Το πιο μισητό μου αντικείμενο μέσα στο γραφείο είναι βέβαια το τηλέφωνο.
Έχω μια άρνηση για το τηλέφωνο, που πολλές φορές την έχω πληρώσει ακριβά.
Αναγκαστικά μιλάω με τους πελάτες της εταιρείας όλη μέρα και τα απογεύματα που φεύγουν όλοι μένω για να κάνω λίγη δουλειά από εκείνη που δεν μπορώ να κάνω με το ντριν ντριν του μέσα στο κεφάλι μου.
Χμ! Τώρα που το σκέφτομαι, πάλι δωδεκάωρα χτυπάω στη δουλειά.
Αλλά, ευτυχώς, όχι πια για την τιμή των όπλων…

Εδώ! Εδώ διάβασε ζουζουνίδου, καλή μου.
Ξέρω ότι σε τρελαίνουν τα μεγάλα κείμενα, οπότε σου βάζω την περίληψη για να γλιτώσεις λίγο χρόνο, αφού άλλωστε το κείμενο στο αφιερώνω!
Εγώ, με γάτο, με μυγοσκοτώστρα, με υπολογιστή, με συρραπτικά, με τηλέφωνο –κατά σειρά σπουδαιότητας- να μου σπάει τα νεύρα, μπροστά στο γραφείο, υπάρχει και φωτό.
Εννέα με πέντε και με έξι και με εφτά και δωδεκάωρα άμα με ρίξουν στο φιλότιμο.
Τώρα που το σκέφτομαι, μια περίληψη στα ποστ μου, για πολλούς από σας θα ήταν χρήσιμη, αφού περνάω φάση πολυλογίας.

Αλλά τις περισσότερες φορές, πρέπει να το ομολογήσω!
Να τι κάνω τον ελεύθερο χρόνο μου στο γραφείο!
Τι;
Χμ! θα σας ανεβάσω φωτό το βραδάκι, γιατί η ψηφιακή έμεινε από μπαταρία.

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 3:20 μ.μ. | Permalink | 14 comments
Παρασκευή, Μαΐου 23, 2008
τρεις αληθειες και ενα ψεμα (και η αλήθεια για το ψέμα)
Η φίλη pharaona με προσκάλεσε να γράψω τρεις - τέσσερις φράσεις για μένα, από τις οποίες στην μία, λέω ψέματα.

Αποδέχτηκα την πρόσκληση και αν θέλετε προσπαθήστε να καταλάβετε ποια είναι.
Η σωστή απάντηση θα αποκαλυφθεί την άλλη εβδομάδα.
Όσοι μαντέψουν σωστά θα λάβουν δωράκι, φωτό της Νερίνας t.c. σε ώρα θερινής ραστώνης, για να μάθετε ακριβώς τι σημαίνει ¨αράζω το καλοκαίρι" από την πρώτη διδάξασα.






Όσοι δεν μαντέψουν σωστά, δεν πειράζει, θα λάβουν δωράκι φωτό της Νερίνας t.c. πάλι αλλά στην φάση που δείχνει το γκρεμλινίσιο πρόσωπό της.






Όσοι δεν μπορούν να αποφασίσουν, αλλά έχουν όρεξη για παιχνίδια, ας ψάξουν για τα κλου, που έχω αφήσει στο κείμενο και που οδηγούν στην σωστή απάντηση.







Πάμε λοιπόν!

1. Έχω περπατήσει περίπου 20 χιλιόμετρα χωρίς στάση τρεις φορές μέσα σε μια εβδομάδα κάτω από καυτό ήλιο με 35-40 βαθμούς, ένα καλοκαίρι.

Αγαπώ το περπάτημα και μισώ την ζέστη. Όμως εκείνο το καλοκαίρι που ήμουν ακόμα πολύ πολύ νέα, βρεθήκαμε για διακοπές σε απομονωμένο χωριό. Το λεωφορείο περνούσε Τρίτη, Σάββατο και Κυριακή και περπατούσαμε μέρα παρά μέρα αυτή την απόσταση για προμήθειες και διασκέδαση.
Ουπς!
Πρώτο πρώτο φάτσα φόρα το ψέμα!
Το είχα βάλει στο ποστ κάτω από την φωτό του παλιού μου VW γραμμένο με άσπρα γράμματα πάνω σε άσπρο φόντο!
Αν σύρει κανείς το ποντίκι που αντιστρέφει τα χρώματα του κειμένου θα το δει.
Το μεταφέρω και εδώ:

Ορίστε!
Κρύβω την απάντηση εδώ για όποιον μπορεί να την ανακαλύψει.
Το ψέμα είναι το νο.1
Λατρεύω την πεζοπορία. Με ανακουφίζει να περπατάω, έχω μια αίσθηση ελευθερίας όταν το κάνω.Το ψέμα προκύπτει από το γεγονός ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα το έκανα αυτό κάτω από καυτό ήλιο. Ενώ με δροσερό καιρό μπορώ να περπατήσω ασταμάτητα 2-3 ώρες, μόλις η θερμοκρασία ανέβει πάνω από 25 βαθμούς καταρρέω κυριολεκτικά, στα 100 μέτρα περπάτημα!

2. Η μουσική με έχει σώσει από το να μπλέξω με ουσίες και άλλα στραβά στην εφηβεία μου

Pink Floyd, βέβαια!
Το αγαπημένο μου άλμπουμ "Atom Heart mother". To άκουγα ολόκληρο με τα ακουστικά στα αυτιά, πριν κοιμηθώ κάθε βράδυ για πάνω από δύο χρόνια. Παραδόξως, όταν άκουσε αυτή την μουσική η μαμά, πίστεψε ότι σίγουρα κάπου θα έχω μπλέξει!
Αυτό είναι αλήθεια. Στα 17 μου ανακάλυψα την θεϊκή μουσική τους που με ταξίδευε.
Ίσως γράψω γι αυτό κάποτε.

3. Από όλα τα ζώα πιο πολύ φοβάμαι τις πεταλούδες

Τις φοβάμαι και τις συχαίνομαι Με τα τεράστια φτερά τους νομίζω ότι θα κάτσουν στο πρόσωπο μου και θα μου αφήσουν πάνω μου εκείνη την γυαλιστερή σκόνη που έχουν.
Όταν ήμουν μικρή, τα αγόρια της γειτονιάς είχαν βρει ένα καλό τρόπο να με τρομοκρατούν όταν θεωρούσαν ότι γινόμουν τελείως σπασικλάκι!
Κι αυτό είναι αλήθεια. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ενώ μπορώ από τα οικόσιτα ζώα να πλησιάσω και την πιο άγρια γάτα ή τον πιο μοβόρο σκύλο ή το πιο κακιασμένο κουνέλι ή την πιο υστερική κότα ή το πιο σχιζοφρενές καναρίνι, δεν ανέχομαι τις πεταλούδες! Η απόλυτη τρομακτική εμπειρία μου ήταν στην Ρόδο που φωλιάζουν εκείνες οι κοκκινωπές. Και είχαμε μαζί μας και έναν τύπο που συνέχεια τις τρόμαζε για να πετανε -ή μήπως το έκανε για να τρομάζω εγώ;
Για τα άγρια ζώα πάλι δεν μπορώ να πω.
Αν και, πιστεύω ότι αν βρισκόμουν μπροστά σε μια τίγρη ας πούμε ή μια λέαινα, μάλλον θα προσπαθούσα να την χαϊδέψω το σαγόνι για να δω αν χουρχουρίζει!

4. Έχω κάνει κόντρες με το αυτοκίνητο προσπερνώντας με το αρχαίο VW μου καινούρια αυτοκίνητα ΚΑΙ με άντρες οδηγούς

Για να επιβιώσω στον δρόμο αποφάσισα ότι πρέπει να οδηγώ σαν άντρας. Έτσι εκεί στα τέλη της 10ετίας του 80 πηγαίνοντας στην Σχολή που ήταν στην Λ. Συγγρού έκανα παλικαριές στην Χαμοστέρνας. Ήταν αστείο να βλέπω τις εκφράσεις των άλλων οδηγών που αντιμετωπίζουν τις γυναίκες οδηγούς με την γνωστή ατάκα που καθορίζει σαφώς ποιος είναι ο χώρος που πρέπει να βρίσκεται μια γυναίκα και ποιος ο σκοπός της ζωής της.
"Άντε μωρή να πλύνεις κα'να πιάτο!"
Και αυτό αλήθεια είναι. Αν προσέξετε λέω ότι αυτό γινόταν την δεκαετία του 80 που αφ ενός το VW μου δεν ήταν σ αυτό το χάλι , αφ εταίρου τότε δεν κυκλοφορούσαν τα σύγχρονα μοντέλα που λίγο να χαϊδέψεις το γκάζι αντιδρούν σαν νευρικές παρθένες!
Το αυτοκίνητο αυτό είναι βαρύ με 1600αρα μηχανή. Η αίσθηση είναι σαν να οδηγείς φορτηγό. Δεν είχε τις φοβερές επιταχύνσεις αλλά άμα έφτανε τις στροφές του εκεί που έπρεπε δεν το έπιανε τίποτα!
Δυστυχώς το αγαπημένο μου VW δεν υπάρχει πια. Το έκλεψαν πριν λίγο καιρό και μάλλον πάει για παλιοσίδερα...




Ορίστε!
Κρύβω την απάντηση εδώ για όποιον μπορεί να την ανακαλύψει.
Το ψέμα είναι το νο.1
Λατρεύω την πεζοπορία. Με ανακουφίζει να περπατάω, έχω μια αίσθηση ελευθερίας όταν το κάνω.
Το ψέμα προκύπτει από το γεγονός ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα το έκανα αυτό κάτω από καυτό ήλιο. Ενώ με δροσερό καιρό μπορώ να περπατήσω ασταμάτητα 2-3 ώρες, μόλις η θερμοκρασία ανέβει πάνω από 25 βαθμούς καταρρέω κυριολεκτικά, στα 100 μέτρα περπάτημα!

Και αν θέλετε -και δεν βαριέστε- Φωτούλα, panagiota, γλαρένια βάλτε μας και εμάς στο ίδιο τριπάκι.
Ούφ! Παραλίγο να προσκαλέω και εσένα just me, είχα ξεχάσει πόσο μισείς τα μπλογκοπαίχνιδα. Αν όμως έχεις όρεξη...


Οπότε, η μονή που παίρνει δωράκι την αραχτή Νερίνα t.c. είναι η αγαπημένη μου ρενάτα.
Εσείς, pharaona, γοργονάκι, debby, γλαρένια, kaveire, anamella, panagiota παίρνετε την μουφλούζα Νερίνα t.c.
Οσο για σας άπιστοι Θωμάδες dancer & exofthami, τι να σας κάνω; Μάλλον θα σας στείλω και τις δύο φωτό να διαλέξετε μόνοι σας :ppp.
Στα meil σας!
thanks!

Ετικέτες

 
posted by ralou at 5:33 μ.μ. | Permalink | 25 comments
Πέμπτη, Απριλίου 17, 2008
40 και να καίνε! -λέμε τώρα...-
Προσοχή, ακολουθεί σεντόνι!

1) Όνομα
Ραλού βέβαια!
Σωτηρία κατά την ταυτότητα.
Ρούλα κατά μαμά και πατέρα
Ρουρου κατά Αντυ-αδελφό-
Ρούνι κατά τον καλό μου
Ηρώ κατά ένα ζευγάρι φίλων –μόνο αυτούς κατάφερα να πείσω-
Βούλγαρη κατά τους δασκάλους/ καθηγητές μου
2) Γενέθλια
24 Ιουνίου 19ΧΧ.
3) Ζώδιο
Καρκίνος με ωροσκόπο Λέοντα, αλλά σύμφωνα με τον καθηγητή της κοσμολογίας στο Λύκειο κανονικά είμαι στο ζώδιο των Διδύμων αφού έχει μετατοπιστεί –λέει – η θέση της γης ως προς τους αστερισμούς μέσα στις χιλιετίες.
Καλά! Είμαι Ironwoon στο κέλτικο και Νείλος στο Αιγυπτιακό. Επίσης Γουρούνι στο Κινέζικο.
ΣΗΜ. Και τώρα με τόσα πολλά βοηθητικά στοιχεία, βρείτε την χρονολογία γέννησης ;)
4) Χρώμα μαλλιών
Χμ..! Παιδιόθεν καστανά προς το σκούρο τους. Λόγω ποιότητας γατότριχας το καλοκαίρι ξεθωριάζουν σε καστανόξανθα. Διαθέτω 570 τρίχες όλες κι όλες. Οι 568 διατηρούν αυτό το χρώμα, αλλά τώρα υπάρχουν και δύο–αχ! Ναι ! έγιναν δύο!- άσπρες
5) Χρώμα ματιών
Ακούστε! Εδώ τα πράγματα δεν είναι απλά. Ο πατέρας μου έχει φωτεινά θαλασσιά μάτια, ο αδελφός μου πράσινα σαν το χορτάρι και η μαμά είχε ολόμαυρα. Εγώ βγήκα με mystic eyes. Ελάτε τώρα που δεν ξέρετε τα mystic eyes! Είναι σαν το mystic topaz ένα πράμα. Αλλάζουν χρώμα. Άλλες φορές πράσινα εξωτερικά και καφετιά εσωτερικά. Άλλες φορές κίτρινα όπως το κρασί – σαν του Μάλκο Λιγκε αν γνωρίζετε εσείς οι παλιοί!-
Ταυτότητα: Χρώμα οφθαλμών :ΚΑΣΤΑΝΟ –Αχ! Πεζή γραφειοκρατία!-
6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ
Τι εννοεί ο ποιητής «ποτέ»; Από 5 χρονών τον 22χρονο γιο της γειτόνισσας, μέχρι σήμερα, πόσες φορές, 25..30.. κάπου εκεί.
7) Είδος μουσικής που ακούς
Διαθέτω ένα ΜΡ3 player που έχει και ραδιόφωνο. Μια μέρα μου έπεσε σε λακκούβα με λασπόνερα και από τότε το payer δεν λειτουργεί. Ο διακόπτης του ραδιοφώνου έχει κολλήσει στον KISS FM και αναγκαστικά ακούω ότι παίζει αυτός. Όταν βάζει παλιά disco κομμάτια –π.χ. Daddy Cool- βγάζω φλύκταινες!
8) Αγαπημένος Χαρακτήρας Disney
Μα ο Θείος Σκρούτζ βέβαια! Ειδικά όταν βάζει το μπανιερό του και κάνει μακροβούτι στα χρυσά νομίσματα! Όχι! Δεν αγαπάω το χρυσάφι! Τα μακροβούτια αγαπάω!
9) Ποιος φίλος/ φίλη σου μένει πιο μακριά;
Αχ! Η Φωτούλα βέβαια, …πόσο είναι; 200 χιλιόμετρα μακριά, και έχει μαζί της και μερικά από τα ποιο χαρισματικά πλάσματα. Ένα από αυτά είναι άσπρο απαλό και χουρχουριάρικο. Τα υπόλοιπα είναι χαρισματικά, αλλά δεν χουρχουρίζουν.
Α! Όχι! Πιο μακριά είναι το Δεσποινάκι με τα δίδυμα αντράκια της που με το ζόρι μετράνε 40 μέρες ζωής όλες κι όλες μέχρι σήμερα!
10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις
Γμ/το! Λίγο να κουνηθώ και το χαζόγατο θα πέσει από την πλάτη μου που κοιμάται!
11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι
Τα γυαλιά μου! Πρεσβυωπικός Αστιγματισμός γαρ.
12) Τι έχεις στον τοίχο σου
Κορνιζαρισμένη , μια σελίδα του wolinski με κείμενο και σκίτσο και τίτλο «Ο τέλειος γάμος»
13) Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου
Περίπου 15 μικρά χάρτινα μπαλάκια. Κάθε μέρα το πρωί η Νερίνα t.c. μου ζητάει ένα και αφού παίξει 20 λεπτά μαζί του συνήθως το χάνει κάτω από το κρεβάτι. Η καλή κυρία που καθαρίζει κάθε 15 μέρες τραβάει το κρεβάτι –είναι πολύ χαμηλό και δεν χωράει η σκούπα από κάτω- και τα μαζεύει: «Μόνο 13 βρήκα σήμερα! Που να έχει βάλει τα υπόλοιπα;»
14) Αν ήσουν μόνος /η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες;
ΕΓΩ: «Άμα σε πιάσω στα χέρια μου βρωμόγατο θα σε μαυρίσω στο ξύλο!»
ΝΙΚΟΛΑΣ: «Καλά! Την απείλησες τώρα και φοβήθηκε!»
15) Αγαπημένος αριθμός
Ο Αριθμός: 87095653212.
Είμαι αριθμομνήμων δεν σας το έχω ξαναπεί;
Για να τον γράψω πάλι, να δω τον θυμάμαι σωστά;
87509253612. Ορίστε! Ό ίδιος είναι!
16) Αγαπημένο όνομα
Μυρσίνη, Σοφία, Ορέστης, Στάθης.
Τα ονόματα που είχα διαλέξει για τα παιδιά που θα έκανα.
17) Τα χόμπι σου
Είχα πολλά χόμπι κατά καιρούς. Δυστυχώς το μόνο που μου έχει μείνει τώρα είναι να παίζω πασιέντζες στον ελεύθερο –και όχι μόνο- χρόνο μου. Τελευταία ανακάλυψα ότι έχω γίνει soliterholic! Ναι! Ναι! Υπάρχει και τέτοιος εθισμός σας βεβαιώνω!
18) Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα
Μέσα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης. Έρημο από τουρίστες τέτοια εποχή, με κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, απόλυτη ησυχία, μπροστά στα μακεδονικά κοσμήματα, να κοιτάζομαι στην αντανάκλαση των προθηκών και να φαντάζομαι ότι βρίσκομαι στο τότε και τα φοράω.
19) Μια ευχή για το μέλλον
Μακάρι να μην ζήσω ποτέ σε ένα καυτό πλανήτη που το νερό θα είναι ακριβότερο και πιο δυσεύρετο από το χρυσάφι!
20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες
Στην αρχαία Αθήνα. Κολλητή της Ασπασίας.
Μην πω και η ίδια η Ασπασία!
21) Φωτιά! τι θα πάρεις μαζί σου
Την γάτα. Γατοτροφή. Ένα πεντόλιτρο με νερό. Χαρτί υγείας. Τον ΕΚΟ.
22) Αγαπημένο λουλούδι
Όλα, αρκεί να μην είναι χρωματιστά. Μόνο άσπρα.
23) Αγαπημένη παλιά σειρά
Folyfoot farm Παλιά εγγλέζικη σειρά. Είχα ερωτευτεί τα άλογα, τον πρωταγωνιστή ΚΑΙ την πρωταγωνίστρια. http://www.follifoot.org.uk/Follyfoot.htm
Α! και την μουσική των τίτλων.
http://follyfoot-tv.co.uk/episodes/themesong.html
24) Αγαπημένη ταινία
One flew over the cocooes nest. Σέξι Τζακ γαρ.
25) Αγαπημένο τραγούδι
Νααα να νανα να νααααα. Αμα το βρείτε...

Η panagiota πάλι, βρήκε αυτό. Και ταιριάζει μια χαρα! -Καλά, μείον ένα "να"-

26) Αγαπημένο βιβλίο
ΕΚΟ, Όνομα του Ρόδου, τα έχουμε ξαναπεί αυτά.
27) Αγαπημένο ζώο
Όλα. Αρκεί να έχουν γούνα, να χουρχουρίζουν, να ζυμώνουν το χέρι μου με τα μπροστινά πόδια τους, να κοιμούνται στην πλάτη μου και να μου δαγκώνουν τα χέρια όταν τα πιάνει τρέλα.
Χμ! η περιγραφή μάλλον αποκλείει τα θαλάσσια θηλαστικά ε; Αλλά τα αγαπάω κι αυτά πολύ.
28) Αγαπημένο ρούχο
Τζιν παντελόνι, άσπρο πουκάμισο μπλε γιλέκο, μπλε ζακέτα. Σαν να πηγαίνω στην παρέλαση ένα πράγμα.
29) Αγαπημένος καλλιτέχνης / ιδα
«Σελήνη αγαπάει Χοχο!» Φώσκολος καλέ!
30) Αγαπημένο χρώμα
Όχι Χρώμα! Α-χρώμα. Λευκό.
31) Αγαπημένο φαγητό
Ναι, βάλτε με πάλι να εξευτελιστώ!
Τι θέλετε να πω; Μαρουλοσαλάτα και ψάρι ατμού;
Παϊδάκια στα κάρβουνα θα πω!
32) Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι
Συνήθως με τον Φέθρι Ντάκ.
33) Κακή συνήθεια
Πίνω νερό από το μπουκάλι. Και χυμό. Και γάλα. Και αναψυκτικά.
Επίσης γουστάρω πολύ να τρώω με τα χέρια.
Πως είπατε; Είμαι γουρούνα;
Μόνο στο Κινέζικο ωροσκόπιο φίλοι μου. Μόνο εκεί.
34)Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει
Το έχω ξαναπεί; Είμαι έξυπνη όμορφη και μετριόφρων!
35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει
Μα είπαμε: Είμαι έξυπνη όμορφη και μετριόφρων!
Τι να μην μου αρέσει από αυτά;!
36) Συνηθισμένη ατάκα
Βουβαμάρα. 8 στις 10 φορές που είμαι σε παρέα δεν ανοίγω το στόμα μου. Αλλά τις 2 που το ανοίγω ακούγομαι δύο τετράγωνα παρακάτω.
Μετά μοιράζω Depon στους παρευρισκόμενους.
37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις, αν δεν έκανες αυτήν που κάνεις τώρα
Ε! καλά. Αυτό είναι εύκολο. Θα ήμουν ο κακός εφιάλτης και ανταγωνιστής του Καλατράβα, δεν το συζητώ!
38) Μεγαλύτερος φόβος
Να τελειώσει το νερό της γης. Να αναγκαστώ να ζήσω στην Σαχάρα.
39) Η καλύτερη pizza
Πίτσα Έλενα, στο Ίλιον. Μπόλικο τυρί και όλα τα σχετικά και το μαγικό: Γλυκάνισο στην ψωμένια βάση!!!
40)Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...
Συγκάτοικοι.
Οπορτουνιστές, καλοπερασάκιδες, ψιλοτεμπέληδες, εκμεταλλευτές, ζηλιάρηδες, λαίμαργοι, εγωιστές, σνομπ και όχι μόνο.
Συγκάτοικοι ναι, αλλά με προσωπικό 24ωρο Room Service !


Έτσι λοιπόν αποφάσισα να παραλάβω την ανοιχτή πρόσκληση της ζουζούνας και να απαντήσω στο -χμ...- ευφυές αυτό ερωτηματολόγιο.
Είναι καιρός που δεν έχω γράψει και το χιούμορ ίσως σας φανεί κάπως σκουριασμένο.
Αλλά το πήρα απόφαση.
Όπως μου είπε και η An-Lou στην συνάντηση μας, όταν της είπα ότι δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα στο μπλογκ:
«Τρώγοντας έρχεται η όρεξη»
Άρχισα λοιπόν και εγώ αλλά αν και αυτό το ποστ δεν είναι ένα από τα παλιά ζουμερά παιδάκια, ελπίζω να μην είναι... ψάρι ατμού με μαρουλοσαλάτα

Αντε! Μέχρι αύριο θα το εικονογραφήσω το ποστ κιόλας!


Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 5:05 μ.μ. | Permalink | 19 comments
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 04, 2008
toys... toys... toys...

Σσσσσσσσ.....
Σε λίγο Ρενάτα, που θα ξυπνήσουν όλοι τους...

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 10:42 π.μ. | Permalink | 8 comments
Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007
...ακουμπάω ελαφρά το χέρι του και αισθάνομαι ερωτευμένη μαζί του...
Με την άκρη του ματιού μου τον παρακολουθώ από την θέση του συνοδηγού.

Πολύ ιντελεκτουέλ τύπος, κομψός και φινε-
τσάτος.
Καθαρό πρόσωπο, λεπτό περιποιημένο μουστάκι και κοντοκουρεμένα μαλλιά, λευκό πουκάμισο, σκούρο παντελόνι, χέρια λεπτά με μακριά δάχτυλα, γυαλιά χωρίς σκελετό που αφήνουν τα τρυφερά του μάτια του καλυμμένα αλλά και εκτεθειμένα ταυτόχρονα.
Ο Δον Διέγο δε λα Βέγα αυτοπροσώπως, μου κάνει την τιμή να με συνοδεύσει απόψε σε πολύ χαϊκλασσάτη έξοδο για τις συνήθειες μου.
Καθώς οδηγεί με σίγουρες και σταθερές κινήσεις, κοιτάζει από δίπλα τις γάμπες μου με διακριτικό τρόπο, έτσι που να με κάνει να αισθάνομαι κολακευμένη χωρίς να με φέρνει σε αμηχανία. Ανοίγει και κλείνει τα παράθυρα κατά τις επιθυμίες μου, και μου προσφέρει ενα ματσάκι παιονίες σε παστέλ χρώματα.
Συγκινημένη ακουμπάω ελαφρά το χέρι του και αισθάνομαι τρελά ερωτευμένη μαζί του.

Α-συνέχεια...

Φανάρι.

Στην δεξιά λωρίδα σταματάει SUV μεγάλου κυβισμού και ο τύπος που το οδηγεί, έχει κρεμάσει το χέρι με το δαχτυλίδι έξω από το αυτοκίνητο και ακούει στην διαπασών τραγούδια το καλλίφωνου κυρίου Πασχάλη Τερζή.
Ο τύπος γυρίζει και με κοιτάει. Το τέλειο χτένισμα και μακιγιάζ μου φαίνεται ότι τον εντυπωσιάζουν γιατί δεν βλέπει και τίποτα άλλο. Μου γνέφει πονηρά και εγώ θίγομαι από την προσβολή. Γυρίζω επιδεικτικά το κεφάλι από την άλλη μεριά.
Ο συνοδός μου αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει με μια ματιά.
Η πόρτα του αυτοκινήτου ανοίγει και πετάγεται έξω με ορμή.
Το βλέμμα του έχει σκληρύνει, έχει βγάλει τα λεπτεπίλεπτα γυαλιά του, η λεπτοκαμωμένη σιλουέτα του φουσκώνει και μούσκουλα ξεπετάγονται σε σημεία που δεν υπήρχαν πριν. Κάνει την βόλτα του αυτοκινήτου, πλησιάζει τον τύπο και του χώνει μια σφαλιάρα με τόση ορμή που τον πετάει στο κάθισμα του συνοδηγού του SUV. Είναι τόση η σφοδρότητα της κατάστασης που στα μάτια μου γίνεται μια σκοτεινή φιγούρα που κινείται με την χάρη και την ταχύτητα ενός αίλουρου. Τα μάτια μου ανοίγουν διάπλατα σαν αντιλαμβάνομαι ότι μπροστά μου ο Ζορρό αυτοπροσώπως έχει μπει στην υπηρεσία της υπεράσπισης της τιμής μου και του καλού μου γούστου. Στο τέλος χαράσσει ένα ευμεγέθες Ζ στην γυαλιστερή μεταλλική μπογιά του ξένου αυτοκινήτου με τα κλειδιά του δικού του και απομακρύνεται.
Ο τύπος από το SUV έχει λουφάξει, έχει κλείσει τα παράθυρα και τη μουσική και κοιτάει με τρόμο το το φανάρι που δεν λέει να πρασινίσει ακόμα.
Λεπτότατες σταγόνες ιδρώτα εμφανίζονται στο μέτωπο μου και η ανάσα μου γίνεται πιο γρήγορη.
Συγκινημένη ακουμπάω ελαφρά το χέρι του και αισθάνομαι τρελά ερωτευμένη μαζί του.

Α-συνέχεια...

Η πόρτα του αυτοκινήτου του σενιόρ δε λα Βέγα,
ανοίγει και στην θέση του οδηγού κάθετα ξανά ο συνοδός μου σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Με τις σταγόνες του ενθουσιασμό να εξατμίζονται από το κορμί μου θολώνοντας ελαφρά τα τζάμια του αυτοκινήτου, ξεχνώ το περιστατικό παρατηρώντας τον προσεχτικά. Το κορμί του έχει έρθει στις κανονικές του διαστάσεις, ίχνος αδρεναλίνης δεν κυλάει στο αίμα του, μου χαμογελάει καθησυχαστικά. Οταν ανάβει πάλι στο φανάρι συνεχίζουμε τον δρόμο μας και ξεκινάει μια συζήτηση πάνω στις τελευταίες κυκλοφορίες εκδόσεων τέχνης που είναι το χόμπι του.

Το ρεστοράν που έχει κλείσει τραπέζι για το δείπνο είναι όμορφο και καλοβαλμένο. Παρατηρώ ωστόσο ότι δεν είναι ακριβώς κάποιο από τα συνηθισμένα μοδάτα που συναντάς πολιτικούς και TV περσόνες. Ισως από σεβασμό στην δική μου λιγότερο αριστοκρατική και λουστραρισμένη παρουσία. Ενα ρίγος ευχαρίστησης με διαπερνάει. Τι προνοητικός και πόσο λεπτοί οι τρόποι του. Πόσο νοιάζεται για την δική μου καλοπέραση έστω κι αν η εξοχότητα του έχει συνηθίσει αλλιώς.
Αισθάνομαι μια ζεστασιά στην καρδιά.
Συγκινημένη ακουμπάω ελαφρά το χέρι του και αισθάνομαι τρελά ερωτευμένη μαζί του.

Α-συνέχεια...

Στο διπλανό τραπέζι μια αντροπαρέα τρώει
και πίνει φωνάζοντας δυνατά. Το θέμα είναι ο αγώνας Santos – Morelia που έληξε ισόπαλος 2-2 και η διαφωνία είναι στο αν το δεύτερο γκολ της Santos ήταν off site ή όχι. Οι κουβέντες εξελίσσονται σε καβγά και ο Δον Διέγο δε λα Βέγκα παρακολουθεί με άγρυπνο αυτί, την ώρα που μου σερβίρει κόκκινο κρασί με τις εντσιλάδας μου. Οταν ο καβγάς φτάνει στο φόρτε του και όλοι οι θαμώνες του ρεστοράν κοιτάνε προς την φωνασκούσα παρέα, σηκώνεται ξαφνικά σαν μαύρος σίφουνας. Ο ταχύς αισθησιακός αίλουρος, πλησιάζει το απέναντι τραπέζι με γοργά βήματα. Ορθιος πάνω από την παρέα, δηλώνει με στόμφο ότι κανένας δεν θα επιβουλευτεί την τιμή της ομάδας του και μοιράζει φάπες στους διαφωνούντες. Η ορμή του είναι τέτοια που όλοι το βουλώνουν και λουφάζουν τρομαγμένοι. Το κύρος και η δύναμη του βάζουν τα πράγματα στη θέση τους. Το γαντοφορεμένο χέρι του ζωγραφίζει ένα Ζ πάνω στην επιφάνεια του τσιλι κον κάρνε που υπάρχει πάνω στο τραπέζι. Τα γκαρσόνια τον πλησιάζουν και τον ευχαριστούν που έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και μας κερνάνε ενα ακόμα μπουκάλι κρασί.
Εχω ιδρώσει ελαφρά από την έξαψη και τον κοιτάω με λαμπερά μάτια.
Συγκινημένη ακουμπάω ελαφρά το χέρι του και αισθάνομαι τρελά ερωτευμένη μαζί του.

Α-συνέχεια...

Μου χαρίζει ένα τριαντάφυλλο από την λουλουδού που περνάει
από το τραπέζι μας, και το πιο τέλειο χαμόγελο που έχω δει στην ζωή μου. Ο τρυφερός μου Διέγο είναι πάλι μαζί μου. Μετά το δείπνο, με οδηγεί στο χαλικόστρωτο πάρκινγκ με το χέρι του προστατευτικά γύρω από την μέση μου, μου ανοίγει την πόρτα να μπω στο αυτοκίνητο, μου δίνει το χέρι για να με βοηθήσει να καθίσω και ξεκινά για τη επιστροφή. Στην διαδρομή μου λέει πόσο υπέροχη είμαι , πόσο όμορφη και ενδιαφέρουσα, πώς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα. Σταματάει το αυτοκίνητο σε σημείο που επιτρέπεται το πάρκινγκ με φιλάει τρυφερά και απαλά, και αισθάνομαι να λιώνω στην αγκαλιά του.
Συγκινημένη ακουμπάνω ελαφρά το χέρι του και αισθάνομαι τρελά ερωτευμένη μαζί του

Μια μελωδία από την ποιμενική του Μπετόβεν ξεχύνεται από το κινητό του.
Απομακρύνεται σιγανά και απαντά στο τηλέφωνο.
Στο πορτοκαλί φως του δρόμου διακρίνω το υπέροχο πρόσωπο του να χλομιάζει.
Μουρμουρίζει κάτι μέσα από τα δόντια του, διακριτικά κάνω ότι δεν ακούω αλλά στήνω αυτί.

«Ναι μαμά! Δεν θα αργήσω, στο υπόσχομαι...... Ναι θα σου φέρω και τα διουρητικά σου, δεν το ξέχασα...... Οχι οχι! Είμαι καλά ντυμένος το ξέρω ότι κάνει ψύχρα...... Οχι μαμά, καμιά δεν μπορεί να με τυλίξει μην φοβάσαι..... καλά καλά..... θα προσέχω..... ναι στη μία το αργότερο...... και εγω σε αγαπάω!
Κλείνει το τηλέφωνο.
Με βλέπει που τον κοιτάζω με γουρλωμένα μάτια.

Α-συνέχεια...

Κάτι αλλάζει πάνω του.
Η όψη του γίνεται σκούρα και άγρια. Ο αισθησιακός αίλουρος ξυπνάει και με κοιτάει με λιγωμένα μάτια.
«Λοιπόν κουκλάρα μου, που θα σε περπατήσω απόψε; Γουστάρεις μπουζούκια ή μπαρότσαρκα μέχρι πρωίας; Η μήπως να την αράξουμε μονάχα τα δυο μας στην γκαρσονιέρα του Βαγγέλη στο Καβούρι, που έχω και τα κλειδιά απόψε. Και μην σε νοιάζει! Στις μία θα είσαι σπίτι σου!»

Γαμη/νο αποσμητικό με πρόδωσες απόψε!
Ιδρώνω. Ιδρώνω πολύ! Τα τζάμια θολώνουν.
Αλαφιασμένη ακουμπάω βίαια το πόμολο της πόρτας.
Ειμαι μπερδεμένη αλλά και αποφασισμένη να το βάλω στα πόδια...!
Βροντάω την πόρτα πίσω μου και κάνω να φύγω αλλά τελευταία στιγμή γυρίζω πίσω. Θέλω να γράψω πάνω στο τζάμι του «ΖΑΓΑΡΙ»!
Αλλά ο αισθησιακός αίλουρος μέσα από το τζαμι με κοιτάει απειλητικά.
Προλαβαίνω ωστόσο να γράψω ένα Ζ πάνω στο λεπτό στρώμα σκόνης του παρμπρίζ, πριν κάνω νόημα σε ένα περαστικό ταξί που ευτυχώς, σταματάει και με παίρνει....








Λοιπόν agriokerasozouzouna, εσύ το ζήτησες και εγώ το έκανα.
Δον Διέγο δε Λα Βέγα ή Ζορρό. Ποιόν προτιμάτε;
Μα καλή μου οι άντρες είναι και τα δύο μαζί, ο ένας αλληλένδετος με τον άλλο.
Καμιά φορά υπερισχύει η μία περσόνα ή η άλλη.
Μερικές φορές η ζυγαριά γέρνει πιο πολύ από την μιά ή από την άλλη μεριά.
Πάντα όμως είναι και οι δύο εκεί.
Ενας εξημερωμένος αίλουρος μαζί με ένα εξαγριωμένο γατάκι.


Ποιόν προτιμώ;
Μα και τους δύο σε ισόποσες δόσεις σοφά κοντρολαρισμένες.
Προτιμώ τον Δον Διέγο δε λα Βέγα όταν δείχνει τα δόντια του...



.
.
.
.
.
.
.
...και τον Ζορό όταν δείχνει την τρυφερή
πλευρά του που κόβεται με την καρδιά ενός μαρουλιού.

Χμ! Δύσκολο βέβαια να το βρεις έτσι ακριβώς.
Αλλά είπαμε.
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία....










Εκκληση προς τους φίλους αναγνώστες:
Εσπασα το κεφάλι μου να βρω μια ταοριαστή λέξη από "Ζ" να γράψω στο παρμπρίζ.
Εχει κανείς/μία κάποια καλύτερη ιδέα από "ΖΑΓΑΡΙ";
Θα με υποχρεώσετε...!

Ιδού και η ανταπόκριση και σας ευχαριστώ:

Ο H.Constantinos είπε...
ΖΩΟΝ
Η An-Lu είπε...
ζαβός και ζουλάπι
Η Αγριο ΚερασοΖouzouna είπε...
Ζαγάρι = κυνηγόσκυλο
Ζεβζέκης = ανόητος
Ζουλάπι = ζώον
Ζαγανιάρης = καχεκτικός
Ζάβαρης = δυστυχής
Ζαβός = βλάκας, ανόητος
Ζαρίφης=ευγενικός
Ζηλωτής=θαυμαστής
Ζαχαρένιος...!
Ο/Η Ρενατα είπε...
Ζούδι (ζώον αλλά πιο ξεφτίλικο)
Ο βασίλης είπε...
Από Ζ το "ζαντός" σου κάνει;
Η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...
Προτείνει Ζουλάπι.
Νομίζω ότι το "Ζουλάπι" έχει πολύ ρεύμα!
Ο Ηλιογράφος είπε...
Προτείνει :Ζαυλωμένος, και αναρωτιέμαι για την σημασία της λέξης.
Μήπως η προφανής;

Η Νερίνα είπε...
Καλά! η Νερίνα δεν είπε λέξη από Ζ αλλά.. ΕΓΡΑΨΕ!
Να πλαγιάσω τρυφερά το "Ζ" λέει, για να γίνει "Ν" !!!

Η panagiota είπε...
Ζαβαρακατρανέμια.....Ισως να νόμιζε οτι ήταν το διουρητικό...της μαμάς του και έπρεπε να την κάνει,με ελαφρά πηδηματάκια για το φαρμακείο a presto....
that's the spirit panagiota!

Ετικέτες

 
posted by ralou at 3:41 π.μ. | Permalink | 24 comments
usefull View My Public Stats on MyBlogLog.com