Τρίτη, Ιουνίου 02, 2009
365 μέρες αργότερα
Το έχετε παρατηρήσει, είμαι σίγουρη, ότι όσο περνάνε τα χρόνια οι εφεδρείες μας λιγοστεύουν σιγά - σιγά και τελικά τελειώνουν.
.
Ξεκινάμε την ζωή μας με ολόκληρες στρατιές φρέσκων και πρόθυμων στρατευμένων στην υπηρεσία του μυαλού, που είναι στο πόδι από το πρωί μέχρι το βράδυ, να φυλάνε τα κάστρα του.
Μια εικόνα μου έρχεται, νεαροί φαντάροι, άπειροι είναι αλήθεια, να φυλάνε σκοπιές με ζέση, να προστατεύουν τείχη και αναχώματα, να διώχνουν τον εχθρό με ορμητικές εφόδους και υπομονετικές άμυνες. Και στα διαλείμματα να πίνουν αλκοόλ, να λένε σαχλαμάρες μεταξύ τους, να γεμίζουν το δισάκι τους με αναμνήσεις για να τις λένε στα παιδιά τους όταν γίνουν γέροι. Και ενώ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πυρός, να τα κάνουν όλα αυτά σχεδόν με χαρά, βγάζοντας αυθάδικα την γλώσσα στην ζωή και τον θάνατο.
.

Ωστόσο όπως περνούν τα χρόνια, οι εφεδρείεςλιγοστεύουν. Για να κρατήσεις ένα κάστρο πρέπει να αποσύρεις μερικές δυνάμεις από αλλού, και είναι η ιδέα μου, ή οι φαντάροι είναι λίγο πιο κουρασμένοι τώρα; Έχουν στερέψει τα πολλά καλαμπούρια και τα ξενύχτια πριν τις μάχες; Τα πόδια σέρνονται λιγάκι; H ανάσα γίνεται πιο δύσκολη;
Μπορεί, αλλά ότι χάνουν σε ορμή το έχουν κερδίσει σε πείρα. Οι κινήσεις τους είναι υπολογισμένες καλύτερα, μεθοδεύουν τα πράγματα πιο έξυπνα και παρ όλο που αραιώνουν κάπως οι τάξεις τους έτσι όπως καλούνται να υπερασπίσουν περισσότερα όντας λιγότεροι, τα καταφέρνουν ακόμα καλά. Τα κάστρα παραμένουν αήττητα.
.
.

Όμως περνάει ακόμα περισσότερος καιρός, και οι απώλειες αρχίζουν να γίνονται αισθητές.
Ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι για να φυλάξεις ένα κάστρο, ένα άλλο πρέπει να μείνει με ένα ελάχιστο προσωπικό ασφαλείας.
Οι μεσόκοποι πια φαντάροι σου, αποτελεσματικοί ακόμα άλλα όχι και τόσο ανθεκτικοί κάνουν ότι μπορούν και κάθε αποκρουσμένη επίθεση σημαίνει όλο και περισσότερες απώλειες.
.
.
.
.
.
.

Ώσπου έρχεται μια μέρα που ανακαλύπτεις ότι οι δυνάμεις έχουν μείνει λειψές και αλίμονο αν δεχτείς επίθεση τότε. Ο πανικός δεν είναι καλός σύμβουλος, σε βάζει να κάνεις σπασμωδικές κινήσεις. Μια γερή επίθεση μπορεί να σημαίνει την καταστροφή. Γι αυτό ανακαλείς όλες τις δυνάμεις επί τόπου, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Αλλά επειδή οι φαντάροι σου είναι φιλότιμοι, επιστρατεύουν όλες τις δυνάμεις τους, ρίχνονται με τα μούτρα στον εχθρό και τον απωθούν. Τουλάχιστον αυτό δίνει μια ανάταση σε όλους, ιδιαίτερα όταν ο εχθρός είναι από τους μεγαλύτερους, τους παλιότερους και τους πιο απεχθείς.

Όμως…
Όμως στην υπερπροσπάθεια αυτή αναλώνεις υποχρεωτικά όλες τις δυνάμεις σου, πληρώνεις τίμημα ακριβό, το ισοζύγιο καταστρέφεται, τελικά δεν είναι παρά μόνο μια νίκη.
Δεν προλαβαίνεις να τη χαρείς.
Όλα τα άλλα κάστρα αποψιλωμένα από τις δυνάμεις τους, αρχίζουν να καταρρέουν.
Χωρίς εφεδρείες δεν υπάρχει τίποτα να τα κρατήσει και υποκύπτουν ένα ένα στους εχθρούς. Εχθρούς ασήμαντους καμιά φορά και υποτιμημένους, κάποιους που είχες του χεριού σου παλιά και ίσως και κάποιούς που πριν από λίγο δεν θεωρούσες καν εχθρούς.
Και όταν αρχίζουν να πέφτουν ένα- ένα τα κάστρα σου δεν σε βοηθάει η τελευταία λαμπρή νίκη, το κύκνειο άσμα σου δείχνει άσκοπο, ο εχθρός που κατατρόπωσες ασήμαντος και λίγος.

.
365 μέρες αργότερα
Έχεις πια γεράσει…

Ετικέτες

 
posted by ralou at 2:30 μ.μ. | Permalink |
Δευτέρα, Ιουνίου 30, 2008
Τα κουνούπια της καλοκαιρινής νύχτας και ο κος Freud
1300 λέξεις. Χωρίς σχόλια αυτή τη φορά. Όποιος αντέξει…
Διαφορετικά, διαβάστε περίληψη στο τέλος.

- Λοιπόν κα. Βούλγαρη, πως πάμε;
Με ρωτά με την μελωδική φωνή της. Διεκπαιρεωτικά!
Την βλέπω εκεί στο γραφείο της με τα δύο κινητά της να χτυπάνε συνέχεια, να με κοιτάει με το ήρεμο βλέμμα της. Και πως πρέπει να είναι το βλέμμα μιας γιατρίνας που θεραπεύει τις ψυχές; Έτσι ήρεμο και χαλαρό -με βαρεμένους ανθρώπους έρχεται σε επαφή, μην την αρπάξει κανένας τρελός και έχουμε άλλα!-
Θέλω να της απαντήσω ότι δεν είμαι καλά, ότι η θεραπεία που θα με έφερνε στα ίσια μου σε έξι μήνες, ενώ βάδιζε ωραία και καλά σε μια φαρδιά άνετη λεωφόρο, ξαφνικά αποφάσισε να κάνει παράκαμψη από τις ειδικές διαδρομές του Ράλι Ακρόπολις στην Πάρνηθα.
Αλλά, όταν είμαι μπροστά σε ανθρώπους ανέκφραστους όπως αυτή, κάτι παθαίνω, μου λείπει μια άκρη επικοινωνίας για να πιαστώ και να τα βγάλω όλα έξω.
- Καλά... καλά, ψελλίζω με την φωνή μου την αρρωστιάρα και σιγανή, είναι μια ειδική φωνή αυτή, λιγάκι τραγουδιστή που στέλνει σήματα «Βοήθεια, βοήθεια»
Αλλά η γιατρίνα μου δεν καταλαβαίνει από αυτά, πάω αναγκαστικά σ' αυτή γιατί ως γιατρός του ΙΚΑ μου συνταγογραφεί τα –πανάκριβα- φάρμακα μου.
- Α! ωραία! Είστε καλά! λέει με ικανοποιημένο ύφος. Τώρα το καλοκαίρι τα άτομα στην κατάσταση σας, καλυτερεύουν πάντα.
Γμ/το! Η ειδική μου φωνή δεν έπιασε αυτή την φορά.
Τι να της εξηγήσω τώρα; Ότι περπατάω στην κόψη ενός ξυραφιού και πανικοβάλλομαι στην ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να κόψω τα φάρμακα;
- Κοιμάστε καλά το βράδυ;
- Μα… ναι.. τρεις ακόμα και τέσσερις ώρες, της απαντάω πρόθυμα.
- Και το Σαββατοκύριακο, συμπληρώνω στο σύνολο τρεις τέσσερις ακόμα. Η ειδική φωνή πιάνει δουλειά αλλά εκείνη δεν…
Σηκώνει τα μάτια της και με κοιτάει. Μέχρι τότε, ήταν σκυμμένη πάνω στους φακέλους της.
- Χμ… πρέπει να κοιμάστε κα. Βούλγαρη. Τόσος ύπνος δεν φτάνει.
Θέλω να της πω ότι όταν πέφτω για ύπνο στις 12, κλείνω το φως και κοιτάω το ταβάνι για δύο τρεις ώρες, στην αρχή δεν βλέπω τίποτα αλλά σιγά σιγά τα μάτια συνηθίζουν, διακρίνουν τα φωτάκια stand by των συσκευών, μαζεύουν φως απ'έξω και μετά ανοίγουν τα κουτιά με τις αναμνήσεις, τα γεγονότα ξετυλίγονται ανακατεμένα. Κάποια φευγαλέα, κάποια άλλα επιμένουν και οι λεπτομέρειες τους, οι ήχοι που τα συνόδευαν για παράδειγμα, περνάνε μπροστά μου δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο.
Σαν αόρατα κουνούπια, βουίζουν στα αυτιά μου μέσα στο σκοτάδι.
Σε αγαπάω, είσαι το άλτερ έγκο μου… ποιος… γιατί… πότε το άκουσα αυτό… ήχος της τηλεόρασης που παίζει μόνη της δίπλα
Η κόρη μου… μα ποιας η κόρη… και τι έκανε επιτέλους αυτή η κόρη; Η πόρτα της κουζίνας χτυπάει από τον αέρα
Σε εκτιμώ πολύ αλλά … Αχ! Καλό είναι αυτό… αλλά δεν γνωρίζω την φωνή...
Να βρεθούμε για … που να βρεθούμε πότε… γιατί… τι θέλω να πω… , ήχος ενός ξερού φύλλου της κληματαριάς που σέρνεται στην αυλή
Είχα δουλειές και δεν σε πήρα τηλέφωνο, α! ναι, να θυμηθώ να ρωτήσω πως πήγε το παιδί.
Αρχιτεκτονική στην Πάτρα ... γιατί δεν μου το είπες, τα ξένα παιδιά περιμένω για μα μπω στο τριπ αυτές τις μέρες... μα πότε έδινε πανελλήνιες; ... α ναι τρία χρόνια πριν… δοσ’ της τα φιλιά μου, όλες μου οι ευχές μαζί της… ήχος του φαξ διαπεραστικός
Πάρε με τηλέφωνο … πως?... δεν μένεις στο ίδιο σπίτι… πάρε με εσύ καλύτερα. Καλά.. πότε…;
Δεν ξέρω, όταν έχω καιρό… καλά... ηχος της Νερίνας t.c. που πηδάει με δύναμη από τη διπλανή ταράτσα στην σκάλα
Μην στεναχωριέσαι … μα πότε στεναχωρήθηκα, για ποιο λόγο… α ναι στεναχωρήθηκα όταν χάθηκες απότομα… ήχος του αέρα που φυσάει δυνατός
Το ξεχνάμε και αρχίζουμε από την αρχή … Το ξεχνάμε; ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ;… μα ποιο ξεχνάμε… και ΠΩΣ το ξεχνάμε…
Κλαις… όχι, όχι γλυκιά μου αγάπη… , γελάω!


Περνάω το χέρι μου πάνω από το μέτωπο μου βίαια, λες και θέλω να τα απομακρύνω τα κουνούπια μ' αυτό τον τρόπο, "τι έχεις;","τίποτα, ένα κουνούπι ήτανε, κοιμίσου"... Και τα κουνούπια συνεχίζουν να περνούν για δύο ή και περισσότερες ώρες και δεν φεύγουν, είναι εκεί και μου ζαλίζουν τα αυτιά με τον θόρυβο τους, τον θόρυβο που έκαναν τα πράγματα όταν συνέβη κάθε γεγονός.
Αυτά θέλω να της πω της γιατρίνας, αλλά η ειδική φωνή λέει μόνο
- Το ξέρω αλλά τι μπορώ να κάνω;
Χωρίς να με κοιτάει γράφει πάνω στο βιβλιάριο ένα ακόμα σκεύασμα.
- Ένα την ημέρα. θα σας βοηθήσει να κοιμάστε καλύτερα, δεν είναι υπνωτικά, μην φοβάστε!

Το απόγευμα αγοράζω τα καταπληκτικά αντικουνουπικά χάπια. Το βράδυ ξεχνάω να τα πάρω, μαζί και όλη την χούφτα των υπόλοιπων φαρμάκων που καταναλώνω καθημερινά. Το πρωί αποφασίζω να πάρω ένα για να μην χαθεί η μέρα.
Το λεωφορείο για να φτάσει από το σπίτι στην δουλειά χρειάζεται περίπου μία ώρα κάθε πρωί.
Κάθομαι στο κάθισμα και αισθάνομαι το κεφάλι μου λίγο βαρύ.
Στα πρώτα δέκα λεπτά πετάγομαι και ανακαλύπτω ότι έχω κοιμηθεί ακουμπισμένη στο τζάμι του παραθύρου.
Δέκα λεπτά αργότερα, πετάγομαι ξανά. Ούτε που το κατάλαβα πως με πήρε ο ύπνος πάλι. Μόνο που δεν είναι αληθινός ύπνος. Ένας λήθαργος είναι με το μυαλό μου σε εγρήγορση και το κορμί μου αδρανές. Τα κουνούπια επί ποδός.
Τρία τέταρτα αργότερα πετάγομαι πάλι και αυτή την φορά ανακαλύπτω ότι το λεωφορείο έχει φτάσει τρεις στάσεις μετά την δική μου.
Τσαλαπατάω την διπλανή κυρία για να πάω στην πόρτα. Το λεωφορείο κουνιέται σαν τρελό και μόλις κατεβαίνω το ίδιο κάνει και το οδόστρωμα και το πεζοδρόμια. Σκέφτομαι ότι ίσως να κάνει σεισμό αλλά εκεί γύρω βλέπω θολά κάποιες φιγούρες να περπατούν αμέριμνες.
Σέρνομαι μέχρι το παγκάκι και κάθομαι.
Πέντε λεπτά αργότερα ξυπνάω. Έχω κοιμηθεί καθιστή πάνω στο παγκάκι.
Σηκώνομαι σε αργή κίνηση. Γαμημένα κουνούπια!
Το μυαλό μου σε πλήρη εγρήγορση, το κορμί μου κάνει οχτάρια.
Λέω στα πόδια μου: Ελάτε καλά μου, το ένα μπροστά από το άλλο, ίσια τώρα. Εκείνα συμφωνούν και μετά πάνε προς τα πλάγια. Αριστερά... ξαναγυρίζουμε. Δεξιά ... πάλι στο κέντρο. Κάθε έξι βήματα και ένα οχτάρι.
Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου.
Το χέρι μου πήγε στο πλάι και βράχηκε η μπλούζα μου. Το καπάκι από το μπουκαλάκι έπεσε κάτω, δεν ξέρω που πήγε. Κι άλλο κουνούπι σφυρίζει στο αυτί μου.
Φοβάμαι ότι θα σωριαστώ εκεί μπροστά στην μάντρα με τα οικοδομικά υλικά, είναι έρημα, αν πέσω θα κοιμηθώ πάνω στο πεζοδρόμιο και κανείς δεν θα με πάρει είδηση.
Κρατιέμαι και προχωρώ με αυτό τον ρυθμό για μισή ώρα.
Περνάω από το περίπτερο να πάρω καπνό για τα τσιγάρα μου.

- Ένα Μαολμποο καα_νο, λέω στον Φώτη.
- Τι?
- Μαολμποο καα_νο Του ξαναλέω. Μα τι έπαθε η γλώσσα μου? Νομίζω ότι είναι ξένο σώμα μέσα στο στόμα μου και δεν μπορώ να μιλήσω καθαρά.

Στο γραφείο, με περιμένει ένας συνάδελφος και μου πασάρει στο χέρι ένα πούρο περίπου δώδεκα πόντους μακρύ, καλοτυλιγμένο σε ένα σελοφάν, κάποια γιορτή ίσως, που να ξέρω.
- Τι ει_αι α_το; ρωτάω
Μπήγουν όλοι τα γέλια.
- Μεθυσμένη ήρθες πρωί πρωί? Γελάει το boss.
Τα κουνούπια γελάνε κι αυτά με κοροϊδευτικό ύφος: - Τι είναι αυτά μωρή Ρου; Τρελάθηκες;
Μα τι έχουν πάθει όλοι και γελάνε μαζί μου τώρα τελευταία;
Κάθομαι στο γραφείο και ο κόσμος γυρίζει.
Χτυπάει το τηλέφωνο δίπλα στο αυτί μου και το ακούω να έρχεται από πολύ μακριά.
Α! όχι! Όχι πάλι το τηλέφωνο, μουρμουρίζουν τα κουνούπια.
Ο καημένος ο Βαγγέλης ο συνάδελφος –να ναι καλά το πιτσιρίκι- με ρωτάει αν θέλω να μου φτιάξει καφέ.
Γεμίζω το στομάχι μου με δύο διπλές δόσεις καφεΐνης από δύο στούκας στιγμιαίους καφέδες.
Υπολογίζω την ώρα.
Μέχρι τις 1-2 το μεσημέρι πρέπει να έχει περάσει η επίδραση του φάρμακου.
Επιτέλους το κορμί μου θα ανταποκριθεί και θα μπορέσω να περάσω το χέρι από το μέτωπο και θα διώξω τα κουνούπια.
Στις 2 πραγματικά έχω επιστρέψει. Το μυαλό μου συνδέεται ξανά με το κεφάλι μου. Ευτυχώς γιατί τα κουνούπια κόντευαν να με τρελάνουν.
Το τριπ πέρασε και τώρα βιώνω τα μεθεόρτια.
Σηκώνομαι από το κάθισμα και πάλι κάνω οχτάρια.
Χμ… ελπίζω να τα καταφέρω να φύγω το απόγευμα. Περιμένω
Στις 6 τα πράγματα ήτανε τα ίδια.
Στις 7 κάπως καλύτερα.
Στις 8 έφυγα από το γραφείο. Χμ... πρόοδος. Λιγότερα οχτάρια…

Το ίδιο βράδυ ακούω νυχτερινούς ήχους. Η Νερίνα t.c. πάλι θέλει να βγει από το γραφείο που κοιμάται και γρατσουνάει την πόρτα με επιμονή.
Ακούω το ροχαλητό του γείτονα που έρχεται από την διπλανή βεράντα.
Μυρίζω τον αέρα που μπαίνει απ’ έξω, μια μυρωδιά αστικής γειτονιάς, οικεία αλλά όχι απόλυτα ευχάριστη.

Για παρηγοριά, ένα μικρό όνειρο παρεισφρέει, ένας ύπνος του ενός λεπτού, ίσα ίσα για να το δω, είμαι ξυπόλυτη μέσα σε τεράστιο πολυκατάστημα, μα που πήγαν τα παπούτσια μου, ντρέπομαι, ο κος Freud μου λέει στο αυτί ότι αυτό σημαίνει ότι θέλω να βγάλω πράγματα από μέσα μου και όσο δεν το κάνω θα περπατώ ξυπόλυτη.
Μα για να βγάλω πράγματα από μέσα μου χρειάζομαι αποδέκτες.
Και οι αποδέκτες είναι απόντες…






ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Εγώ και τα αντικουνουπικά χάπια μου.
Σχέσεις αγάπης και μίσους.
Η γιατρίνα μου. Ήχοι.
Α! έτσι είναι όταν μεθάς?
Τα παπούτσια και ο κος Freud.
Τέλος.

Ετικέτες , , ,

 
posted by ralou at 2:38 μ.μ. | Permalink |
Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007
Prince Charming vs. Mr Right (updated)




Ο πρίγκιπας μου ή ο τέλειος άντρας για μένα;
Μην σκεφτείτε ποτέ, ότι είναι το ίδιο πράγμα.

Ο τέλειος άντρας είναι αυτός που μπορείς να ζήσεις και να πεθάνεις μαζί του.
Και που ευλογείς την τύχη σου που τον έφερε στο δρόμο σου.

Ο πρίγκιπας σου είναι ο άντρας που ονειρεύεσαι και αναζητάς, που εξιδανικεύεις και τον ντύνεις με την αίγλη του αψεγάδιαστου. Που τον θέλεις να συμπρωταγωνιστεί μαζί σου στα παραμύθια.
Και που ευλογείς την τύχη σου που δεν τον έφερε στο δρόμο σου, για να απομυθοποιηθεί άπαξ δια παντός!

Νωρίς νωρίς, το όνειρο μου για τον τέλειο άντρα, έγινε πραγματικότητα, με ένα τύπο που …
ήξερε να συζητάει, να ακούει και να με ακούει, μου έκανε αστεία δωράκια, ψαχνόταν διαρκώς για να καταλάβει τον εαυτό του και μένα, έκανε κοπάνα από την δουλειά του για να με συναντήσει, με πήγαινε ρομαντικές βόλτες, μου χάριζε δύο τριαντάφυλλα, με έκανε να νοιώθω ξεχωριστή λες και δεν υπήρχε άλλη γυναίκα στον κόσμο.
Και που φιλούσε υπέροχα, στις σκοτεινές γωνιές των δρόμων.

Μετά…
Έμαθε να αγαπάει τις γάτες για χατίρι μου.
Συνθηκολόγησε με την ιδέα ότι δεν είμαι καλή νοικοκυρά παρ όλο που προερχόταν από σπίτι αστραφτερό.
Ξεδίπλωσε την ευφυΐα του απαλά και υπόγεια, έτσι που να μην τρομάξει το υπερτροφικό μετεφηβικό εγώ μου.
Αποδέχτηκε την ιδέα να πηγαίνει και η τελευταία δραχμή των οικονομιών μου σε βιβλία.
Τιθάσευσε την ισχυρογνωμοσύνη του μπροστά στην δική μου ανάγκη για ενδελεχή ανάλυση των επιχειρημάτων.
Βοηθούσε να απαλλαγεί το μυαλό μου από την αγωνία, απενοχοποιώντας με και απομυθοποιώντας τις ενοχές που με βασανίζουν σχεδόν για τα πάντα.
Με ζήλευε τόσο, όσο να δείξει ότι με διεκδικούσε χωρίς να μου δένει το λουρί στο λαιμό.
Προτιμούσε την ίδια ακριβώς μουσική με μένα, τους ίδιους συγγραφείς με μένα, είχε τα ίδια γούστα με μένα σε όλα.
Αποζητούσε με λαχτάρα Κυριακάτικα πρωινά για να συζητήσει μαζί μου την άποψη μου επί παντός επιστητού, πίσω από μια στοίβα εφημερίδες.
Έφτιαχνε και για τους δυο μας το υπέργλυκο ελληνικό καφεδάκι που μ΄ αρέσει –μιάμιση κουταλιά καφές δυόμισι ζάχαρη, χωρίς καϊμάκι, που το αφαιρεί προσεκτικά με το κουταλάκι-
Κάνει πράγματα για μένα, με βοηθάει στο σπίτι σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, χωρίς να με κάνει να νοιώθω ανεπαρκής.
Διαβάζει πρώτος ότι γράφω και προσπαθεί να είναι ένας αντικειμενικός κριτής –Χμ… χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνει πάντα-

Και ήταν πλάι μου, κάθε που περνούσα δύσκολες καταστάσεις, διακριτικά, σαν συμπαγής τοίχος που απλά στέκεται εκεί για να μπορέσεις να ακουμπήσεις πλάτη.

Αυτός όμως δεν ήταν ο πρίγκιπάς μου, αλλά ο υπέροχος, χειροπιαστός, αγαπημένος σύντροφος και σύζυγος μου. Ο Τέλειος Άντρας.

Τώρα ο πρίγκιπας μου…

Μαυρομάλλης, κρεμανταλάς ψηλέας, χαζοβιόλης.
Και να τον λένε Γιώργο!
Ε καλά!
Ήμουν και 13 χρονών τότε και έτσι ακριβώς ήτανε ο πρώτος μου έρωτας.

Ξανθός, ψηλός, καλοξυρισμένος, γαλανομάτης.
Και να μυρίζει Άκουα Βέλβα!
Χμ! σαν νεολαίο της Άριας φυλής ακούγεται.
Στα 18 ονειρευόμουν έναν τέτοιο.
Αλλά, γούστα είναι αυτά.

Μετά έβαλα νερό στο κρασί μου όσο αφορά τα χρώματα αλλά όχι και στο μπόι.
Κούκλος, ευφυής, οικονομικά ανεξάρτητος, γοητευτικός, προβληματισμένος, με κύρος. Με αυτή την σειρά.
Και να έχει μουστάκι!
Στα 25 οι απαιτήσεις μου έγιναν πιο υλικές.

Τώρα πετάμε το κούκλος και το οικονομικά ανεξάρτητος.
Πάντα ευφυής, γοητευτικός, κουλτουριάρης, με κομψούς τρόπους, κλωνοποιημένος κατά προτίμηση ώστε να μην υπάρχει μαμά, καλοξυρισμένος, κοντοκουρεμένος και –προς θεού- να μυρίζει πάντα σαν να βγήκε μόλις από το ντους.
Και να καπνίζει τσιμπούκι!
Είχα τριανταρίσει πια και οι απαιτήσεις μου έγιναν πιο εξειδικευμένες.

Τώρα πια, μεγαλώνοντας, ήρθε η ώρα, ο πρίγκιπας μου να γίνει πιο σχηματικός, και χωρίς καθόλου φυσικά χαρακτηριστικά. Από όλα όσα επιθυμούσα όλα τα χρόνια έμεινε μόνο :
Να είναι ευφυής.
Να λέω μια λέξη και να καταλαβαίνει χίλιες.
Να λέω χίλιες λέξεις και να διαλέγει την σωστή.
Και να μπορεί να επικοινωνεί.
Τίποτα άλλο.

Τελικά ποιος είναι ο πρίγκιπάς μας;
Μα η προβολή του ιδεατού, του ουτοπικού, αυτού που δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα, γιατί απλά δεν υπάρχει.
Η προβολή του τι θα θέλαμε να συμπληρώνει εμάς τις ίδιες, που αλλάζει κι αυτό μαζί με την πορεία της αυτογνωσίας μας όσο περνάνε τα χρόνια.

Τελικά ποιος είναι ο τέλειος άντρας;
Μα το χειροπιαστό, το καθημερινό, το διπλανό, αυτό που αγγίζεις κάθε πρωί πριν ανοίξεις τα μάτια σου και γίνεσαι ευτυχισμένη που υπάρχει εκεί να το αγγίξεις.


Και όπως λέει και η lupa :
"Αυτός που είναι τόσο σωστός για εσένα ακριβώς επειδή ήταν τόσο λάθος για τις άλλες"



Το μπαλάκι μου το πέταξε η An-lu αλλά καθυστέρησα να το πιάσω, και τώρα πια οι πιο πολλές έχετε γράψει για το θέμα.
Θα ήθελα όμως πολύ να έβλεπα και τους άντρες να μιλούσαν για την Τέλεια Γυναίκα, ή την Fairy Princess τους ή ακόμα -αν θέλετε- την Καυτή Θεά τους.
Δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει, καλοί μου κύριοι, αλλά αν ναι, πολύ θα ήθελα να σας προσκαλέσω να το κάνετε.




update
Έκανα ένα πολύ σοβαρό λάθος σε αυτό το ποστ.
Διαβάζοντας το ξανά και βλέποντας τα σχόλια σας, κατάλαβα ότι μέσα στην λαχτάρα μου να μιλήσω για τον τέλειο άντρα παρέθεσα τα -αγαπημένα σε μένα- καλά χαρακτηριστικά του καλού μου, και μόνο.
Όμως αυτό που διαφοροποιεί τον πρίγκιπα μου από τον τέλειο σύντροφο μου είναι ακριβώς το ότι ο πρώτος είναι φανταστικός και ο δεύτερος πραγματικός.
Και ως πραγματικός, σαφώς δεν έχει μόνο καλά στοιχεία.
Αν ήταν έτσι, τότε θα ήταν ολωσδιόλου ψεύτικος.
Ο τέλειος άντρας για μένα λοιπόν,
μπορεί να αγαπάει τις γάτες αλλά υπήρξαν εποχές που δεν είχε διπλωματικές σχέσεις μαζί τους σε ...βαθμό παρεξήγησης.
Υπήρξαν εποχές που διαφωνήσαμε τόσο σφοδρά για κάποια θέματα που κάναμε να μιλήσουμε μέρες.
Υπήρξαν φορές που μαλώσαμε, ειρωνευτήκαμε ο ένας τον άλλο, κακιώσαμε, υποψιαστήκαμε, αγανακτήσαμε ο ένας με τον άλλο.
Υπήρξαν αιτίες για αμφισβήτηση, ακόμα και για απόρριψη, όταν τα πράγματα ξέφευγαν από τον έλεγχο.
Και πολλά άλλα, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά.

Όμως –εδώ άλλωστε είναι το θέμα- θεωρώ ότι είναι ο Τέλειος Άντρας γιατί, ακόμα και στους τσακωμούς και στις διαφωνίες, στις ειρωνείες, στις κακίες, στην αμφισβήτηση ακόμα και στην απόρριψη, ούτε μια στιγμή δεν ένοιωσα ότι είμαι μόνη μου.
Ακόμα και στις πιο κακές στιγμές ήξερα ότι αν ο ουρανός έπεφτε εκείνη την στιγμή στο κεφάλι μου, εκείνος θα βοηθούσε να γλιτώσω. Ακόμα και αν κινδύνευε το δικό του κεφάλι!

Και αυτό ακριβώς είναι που τον κάνει τον Τέλειο Άντρα
Το ότι είναι πάντα εκεί.
Με τα καλά του και τα ανάποδα του...
Είναι πάντα εκεί
Ότι κι αν συμβεί!
Πράγμα που δεν θα έκανε ο Πρίγκιπας μου βέβαια!
Γιατί απλούστατα δεν θα τον άφηνα εγώ.
Ο τέλειος άντρας έχει πολύ σοβαρά πράγματα να κάνει στη ζωή μου.
Ο πρίγκιπας μου είναι ολωσδιόλου διακοσμητικός.

Μην τσαλακώσουμε και την πριγκιπική φορεσιά μας τώρα ;)


....................
Kαι το σίριαλ συνεχίζεται...!
Τούτο το ποστ το έχω δημοσιεύεσει ίσα με 63 φορές μέχρι τώρα!
Αλλά αυτή τη φορά αξίζει τον κόπο.

Ο h.constantinos εξέφρασε την επιθυμία να πιάσει το μπαλάκι.
Στο fatal car του; Αλλού; Δεν ξέρω! Αυτός ο φίλος δεν έχει ενα μπλογκ!
Αλυσσίδα έχει!

Η καινούργια μου φίλη zouzouna επίσης, μου ορκίζεται ότι εκτός από τα αγγουράκια και τα άλλα ζαρζαβατικά που καλλιεργεί στο επίσης καινούργιο μπλόγκ της θα έχει και πολλά ράμματα για την γούνα και του Τέλειου άντρα και του Πριγγκιπά της, οσονούπω.
Λοιπον zouzouna, catch και εσύ the ball κούκλα μου!

Ετικέτες ,

 
posted by ralou at 12:05 π.μ. | Permalink | 36 comments
usefull View My Public Stats on MyBlogLog.com